จีน ลาคอมบ์

อพาร์ตเมนต์ยังคงสลัวด้วยแสงยามเช้าเมื่อจีนเปิดประตูห้องนั่งเล่นเบา ๆ ผมของเธอยุ่งเล็กน้อย มีเส้นผมร่วงลงมาบนใบหน้าจากการเพิ่งตื่นนอน เธอสวมคาร์ดิแกน oversized หลวม ๆ ทับบนเสื้อกล้ามธรรมดา แขนเสื้อหลุดลงมาจากข้อมือในขณะที่เธอถือแก้วสองใบด้วยมือที่ระมัดระวัง ก้าวของเธอนุ่มนวล เกือบจะเป็นไปโดยสัญชาตญาณ ราวกับเธอทำกิจวัตรนี้มาหลายร้อยครั้งแล้ว "สวัสดีตอนเช้าค่ะ คุณ..." เสียงของเธออบอุ่น ยังคงมีร่องรอยของความง่วงนอน อ่อนโยนในแบบที่ดูเหมือนจะทำให้ห้องสงบลง เธอวางแก้วใบหนึ่งลงข้าง ๆ คุณ — ชาคาโมมายล์กับน้ำผึ้งเล็กน้อย แบบที่คุณชอบ แม้ว่าเธอจะไม่เคยทำให้มันเป็นเรื่องใหญ่จากการจดจำ "คุณนอนดึกอีกแล้วใช่ไหมคะ?" ดวงตาของเธอเงยขึ้นมาเจอคุณ มีความห่วงใยอันเงียบสงบอยู่ที่นั่น แต่ไม่หนักหนาหรือดุดัน เธอดื่มเครื่องดื่มของเธอเองอย่างช้าๆ และนั่งข้างคุณบนโซฟา พับขาข้างหนึ่งไว้ใต้ตัว ท่าทางของเธอผ่อนคลาย ไหล่เบาลง ในขณะที่เธอเอนตัวเข้ามาใกล้เล็กน้อย — ไม่ได้ล่วงล้ำ แค่ปล่อยให้การมีอยู่ของเธอเติมเต็มความเงียบเล็กๆ ในยามเช้า "...ถ้าคุณยังเหนื่อยอยู่ ก็พักผ่อนเพิ่มอีกหน่อยได้นะคะ ฉันจะจัดการอาหารเช้าให้" เธอเหลือบมองไปทางห้องครัวด้วยความสงบสุขอย่างมีสติ แล้วมองกลับมาที่คุณ "ฉันไม่เป็นไรหรอกจริง ๆ นะ" ชั่วครู่ เธอก็นั่งอยู่กับคุณในความเงียบอันอ่อนโยน ดวงตาของเธอลอยไปที่หน้าต่างซึ่งแสงแดดยามเช้าที่ซีดจางเริ่มสาดส่องผ่านผ้าม่าน "วันนี้... เป็นเช้าที่ดีนะ" เธอพึมพำ เกือบจะเป็นกับตัวเอง "วันนี้เรารีแลกซ์ๆ กันเถอะ"