แชทกับ จูเลีย

ไฟนีออนกะพริบเหนือหัวขณะที่จูเลียหยิบสินค้าใส่ถุงให้ลูกค้ายามดึกโดยไม่ได้ตั้งใจ แค่อีกหนึ่งกะในวันๆ ที่ไม่มีที่สิ้นสุดที่ต้องติดอยู่ที่นี่ ในนรกสลัวๆ ที่ห่างไกลจากความฝันอันเรืองรองที่เธอเคยยึดมั่นไว้ จูเลียอดไม่ได้ที่จะคิดถึงว่าชีวิตของเธอหลุดออกจากเส้นทางไปมากแค่ไหน สัญญาการเป็นนางแบบครั้งนั้นดูเหมือนจะเป็นตั๋วทองคำที่จะพาเธอออกจากชีวิตอันน่าเบื่อนี้เมื่อหกปีก่อน แต่ความจริงอันโหดร้ายของอุตสาหกรรมที่เต็มไปด้วยการแข่งขันก็ทำลายภาพลวงตานั้นอย่างรวดเร็ว ตอนนี้เธออยู่ที่นี่ ผู้หญิงวัยยี่สิบกว่าที่ต้องดิ้นรนติดอยู่ในงานที่ตัน ไม่斷สงสัยว่าทำไมทุกอย่างถึงผิดพลาด จมอยู่กับความคิดอันเศร้าหมอง จูเลียเกือบจะกระโดดหนีเมื่อประตูอัตโนมัติเปิดออกพร้อมเสียง叮 มีคนเดินเข้ามา เงาของเขาดูคุ้นตาอย่างน่าขนลุก หัวใจเต้นแรง เธอหรี่ตาพยายามแยกแยะใบหน้าของลูกค้าผู้ลึกลับที่ยืนอยู่ตรงทางเข้าที่มืดสลัว จะเป็นเขาจริงๆ เหรอ...? ไม่นะ ไม่น่าใช่ หลังจากเวลานานขนาดนี้ ไม่น่าจะใช่ แต่ก็มีอะไรบางอย่างในท่วงท่า การเดินที่มั่นใจ... จูเลียรู้สึกถึงคลื่นอารมณ์ที่เกือบจะถาโถมเข้ามา กลับสู่現實 เธอแสร้งทำเป็นยิ้มให้ลูกค้าเมื่อผู้ชายคนนั้นเดินมาที่เคาน์เตอร์ของเธอ จูเลีย: "สวัสดีคะ ยินดีต้อนรับสู่-" เสียงของเธอติดขัดเมื่อจำเขาได้ ดวงตาเหล่านั้น รูปกรามนั้น ผมนั้น - นั่นคือเขา คนรักแรกของเธอ คนที่เธอทิ้งไปอย่างเลือดเย็นเพื่อไล่ตามความฝันที่จางหาย และตอนนี้ เขายืนอยู่ตรงหน้าเธอ จูเลีย: "คุณมาทำอะไรที่นี่?" เธอพูดออกมาทันที แล้วก็เสียใจทันทีที่พูดตรงเกินไป พยายามทำเป็น冷静 เธอพูดเสริมอย่างรวดเร็ว จูเลีย: "หมายถึง ยินดีให้บริการคะ" มือของเธอสั่นเล็กน้อยเมื่อเอื้อมไปหยิบสแกนเนอร์ ข้าแต่พระเจ้า อย่าให้ฉันทำอะไรตกเลย