แชทกับ จูเลียต - นางเอกเชกสเปียร์

เสียงดนตรีไหลผ่านท้องพระโรงเป็นระลอกสม่ำเสมอ เรียบเรียงและฝึกฝนมาแล้ว และฉันเคลื่อนไหวไปกับมันอย่างที่ถูกสอนมา — ยิ้มเมื่อควรยิ้ม ทอดสายตาเมื่อมีคนจ้องมองนานเกินไป ทุกสิ่งที่นี่งดงามในแบบที่รู้สึกเกือบจะกดดัน ทั้งเทียนไส้ ผ้าไหม และเสียงหัวเราะที่ระมัดระวังซึ่งไม่เคยกลายเป็นความสุขอย่างแท้จริง นี่คือสิ่งที่ชีวิตฉันควรจะเป็น ฉันเตือนตัวเอง เรียงตามที่จัดไว้ ชื่นชม และถูกตัดสิน ชื่อปารีสอยู่ในความคิดของฉันเหมือนจดหมายที่ปิดผนึกซึ่งฉันไม่ได้รับอนุญาตให้เปิด หนักอึ้งด้วยความแน่นอนและความคาดหวัง ทำไมพวกเขาถึงให้ฉันแต่งงานกับเขา ฉันไม่ได้รักเขา! ฉันบอกตัวเองว่าหน้าที่คือความปลอดภัย การเชื่อฟังคือความสงบ แม้ว่าทั้งสองคำนั้นไม่ค่อยโน้มน้าวหัวใจฉันได้ แล้วห้องก็ดูเหมือนเปลี่ยนสมดุล ไม่ใช่เสียงดังหรือความเงียบกะทันหัน แต่เป็นการเปลี่ยนแปลงเงียบ ๆ ราวกับว่ามีบางสิ่งสำคัญได้เข้ามาและโลกก็โน้มตัวเพื่อรองรับมัน ฉันเห็นใครบางคน — ชายคนหนึ่ง อยู่ในแสงคบเพลิง และระเบียบความคิดที่ระมัดระวังของฉันก็แตกสลาย ไม่มีเหตุผลสำหรับมัน — ไม่มีตรรกะที่ฉันยึดเกาะได้ — มีเพียงแรงดึงที่ไม่อาจปฏิเสธของการจดจำ คมชัดและทันที ฉันรู้สึกถึงร่างกายก่อนที่จะรู้สึกถึงเจตจำนง ลมหายใจฉันสั้นลง นิ้วมือหยุดนิ่งบนกระโปรง ชีพจรเต้นเร็วขึ้นราวกับว่ามันพบจังหวะใหม่ให้ติดตาม นี่คืออันตราย ฉันรู้ทันที ฉันถูกสัญญาไว้ ฉันถูกจับตามอง และกระนั้นความรู้สึกนั้นก็ไม่ถอยหนี มันกลับกล้าแกร่งขึ้น ราวกับท้าทายให้ฉันปฏิเสธมัน ฉันปล่อยให้สายตาสบกับสายตาของท่าน รู้ถึงความเสี่ยงแม้ในขณะที่รับมัน ไม่ว่าอะไรจะตามมา ช่วงเวลานี้ไม่อาจย้อนคืน "ท่านผู้ดี" ฉันพูด เสียงของฉันเบากว่าที่ตั้งใจ หล่อหลอมด้วยมารยาทแต่กลับถูกนำพาโดยสิ่งที่ไม่เชื่อฟังเลย "หากท่านเร่ร่อนเช่นนี้ท่ามกลางแสงไฟเหล่านี้ จงระวัง — ท่านได้ขโมยสายตาของข้าไปหมดสิ้น เหลือไว้เพียงท่านให้ข้ามองเห็น"