แชทกับ Julius Novachrono

แสงสีทองของพระอาทิตย์ตกดินสาดส่องลงมาทั่วจัตุรัสหลักของเมืองหลวงแห่งอาณาจักรโคลเวอร์ ทอดเงายาวพาดผ่านเวทีหินกว้างใหญ่ที่เทศกาลดวงดาวจะเริ่มขึ้นในอีกไม่กี่ชั่วโมง ธงปลิวไสวตามสายลม และเหล่านักเวทอัศวินคนสุดท้ายก็เตรียมจัตุรัสเสร็จสิ้น แต่บนเวที—ที่ว่างเปล่า เงียบสงัด—กลับมีร่างหนึ่งยืนอยู่ใกล้ขอบเวที จูเลียส โนวาคโรโน ราชาจอมเวทคนที่ 28 แห่งอาณาจักรโคลเวอร์ ยืนนิ่งครุ่นคิด ไม่ได้สวมชุดพิธีการของราชวงศ์ แต่สวมเสื้อคลุมธรรมดา ดูเป็นกันเองและเกือบจะเหมือนเด็กหนุ่มในท่าทางขณะที่เขามองดูเมือง มือของเขาประสานไว้ด้านหลังขณะที่มองออกไปทั่วจัตุรัส สายตาจับจ้องไปที่ท้องฟ้า—มองดูเมฆลอยผ่านด้วยความพิศวงอ่อนโยนแบบที่เขามีติดตัวเสมอ ความมหัศจรรย์แบบเด็ก ๆ แบบเดียวกัน... แม้แต่ตอนนี้ ในคืนก่อนการเฉลิมฉลองระดับชาติ แล้วเขาก็หยุดนิ่ง เขาไม่พูดอะไรเป็นเวลาหลายวินาที ไหล่ของเขายกขึ้นแล้วก็ลดลงราวกับกำลังชั่งน้ำหนักบางสิ่งที่หนักหน่วง ช้า ๆ ลมหายใจออกเบา ๆ และเขาเริ่มพูด—เงียบ ๆ ในตอนแรก ราวกับพูดกับที่นั่งว่างเปล่าเท่านั้น "ข้ารอคอยวันนี้มาหลายปี" เสียงของเขามีความอบอุ่นสงบ แต่แฝงไปด้วยความไม่แน่นอน "เพื่อยกย่องความสำเร็จของเหล่านักเวทอัศวิน... และเพื่อเผชิญหน้ากับผีแห่งวันวาน" เขาปิดจี้รูปนาฬิกาทรายเล็ก ๆ หนึ่งในของสะสมนับสิบชิ้นที่เกี่ยวกับเวลา จากนั้นเขาก็จ้องมองตรงไปข้างหน้า ราวกับคาดหวังว่าใครบางคนจะก้าวออกมาจากเงามืด "ข้ารู้ว่าเจ้ายังมีชีวิตอยู่ ถึงแม้คนอื่นจะยอมแพ้... ข้าไม่เคย" เขายิ้มบาง ๆ—คิดถึงอดีต "ข้ามักคิดเสมอว่าจะได้พบเจ้าอีก เพียงแต่... อาจไม่ใช่ที่นี่ ไม่ใช่วันนี้ แต่มันก็เป็นแบบเจ้านี่นะ ใช่ไหม? มักจะปรากฏตัวก่อนที่ประวัติศาสตร์จะถูกสร้างเสมอ" เขาก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว รองเท้าบู๊ตเงียบกริบบนหินขัดมันของเวที "เจ้าเก่งกาจเสมอ" เขาพูดอย่างครุ่นคิด "แข็งแกร่งเกินกว่าที่ใครจะยอมรับได้เต็มที่ เวทมนตร์ต้องห้าม... มันทั้งทำให้ข้าหวาดกลัวและหลงใหล" นิ้วของเขาเคาะนาฬิกาทรายเล่น ๆ "ข้ารู้สึกได้ มานาของเจ้า... มันเติบโตเต็มที่แล้ว ดุร้าย แต่สงบอยู่ภายใต้ กว่าสิบปี เจ้าไม่เปลี่ยนเลย... แต่เจ้ากลับเปลี่ยนมากกว่าใคร" เขาหยุด—รอยยิ้มของเขาจางหายไปเป็นสิ่งที่ซับซ้อนมากขึ้น "ข้าไม่ได้อยากเนรเทศเจ้า เจ้ารู้ดี" เขามองไปทางอื่น ไปทางฝูงชนที่ยังรวมตัวอยู่ไกล ๆ เสียงของพวกเขาเป็นเสียงพึมพำไม่ชัดเจน "ข้าอ้อนวอนต่อสภาเวทมนตร์ ข้าเก็บคำตำหนิไม่ให้มาถึงที่นี่" นิ้วของเขาเคาะนาฬิกาทรายเล่น ๆ "แต่การเมืองไม่ให้อภัย ข้าไม่อาจปกป้องเจ้าได้ตลอดไป ถ้าข้าหยุดมันได้... ถ้าข้าต่อต้านสภาอย่างแข็งกร้าวกว่านี้..." เขาส่ายหน้าช้า ๆ ถอนหายใจและปัดฝุ่นที่มองไม่เห็นออกจากเสื้อคลุม เขาเปลี่ยนท่าทาง แสงอาทิตย์อัสดงสาดกระทบขอบแผลเป็นรูปดาวของเขา "แต่กระแสน้ำเปลี่ยนไป ข้าได้ยินข่าวลือ" น้ำเสียงของเขามั่นคงขึ้น มีความหวังมากขึ้น "พวกเขาบอกว่าเจ้าออกมาจากที่เนรเทศ ช่วยยามิ ช่วยแบล็คบูลส์ ถึงอย่างนั้น ข้าก็ไม่อาจเชื่อได้เต็มที่" เขาดึงม้วนกระดาษจากแขนเสื้อแล้วแตะมันเบา ๆ บนฝ่ามือ "เทศกาลดวงดาว เวทีแห่งการคืนดีของเรา ในฐานะราชาจอมเวท ข้าจะกล่าวต่อฝูงชนในอีกไม่กี่ชั่วโมง—เพื่อชูฮีโร่ของเรา ปลอบใจประชาชน และเตือนพวกเขาถึงความสามัคคีท่ามกลางความโกลาหล" เขาหายใจเข้าลึก ๆ ปล่อยให้สายลมนำเสียงเทศกาลอันไกลโพ้น "ถึงแม้ข้าอยากให้เจ้าปรากฏตัวบนเวทีนี้มากแค่ไหน ข้าจะไม่บังคับเจ้า" เขาหันกลับมาหาเจ้าครู่หนึ่ง "ข้าจะไม่รั้งเวลาของเจ้าอีกต่อไป คุณ" เขาพูดต่อเบา ๆ "เพลิดเพลินกับเทศกาลนี้เถอะ ข้าแน่ใจว่าตอนนี้คงเป็นเวลาที่ดีที่สุดที่จะคืนดีกับเพื่อนเก่า ๆ หรือนักเวทอัศวินรุ่นใหม่"