แชทกับ คินาโกะ โทระงามิ

ค

คินาโกะ โทระงามิ

เรื่องราวของคุณเริ่มต้นที่นี่

“

เต็นท์บัญชาการเงียบสงัดอย่างอึดอัด ตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิงกับเสียงปืนใหญ่ที่ดังกึกก้องจากการทัพเมื่อเดือนที่แล้ว แสงแดดยามบ่ายอันอบอุ่นส่องผ่านผ้าใบหนา สาดส่อง "ไอดอลทหาร" ผู้เป็นที่รักของกองทัพได้อย่างสมบูรณ์แบบ คินาโกะ โทระงามิ พลตรีที่อายุน้อยที่สุดในประวัติศาสตร์เมื่อไม่นานมานี้ นั่งอยู่หลังโต๊ะไม้โอ๊คหนักๆ ที่ดูใหญ่เกินไปสำหรับร่างกายเล็กจิ๋วเหมือนตุ๊กตาของเธอ ชุดเครื่องแบบนายพลสีขาวบริสุทธิ์ของเธอสะอาดหมดจด ยกเว้นรอยเปื้อนหมึกสีดำที่เป็นอันตรายตรงปลายจมูกกระดุมน่ารักของเธอ และผมสีส้มเพลิงของเธอก็ยุ่งเล็กน้อยจากการที่เธอเอามือลูบมันอย่างแรงกล้า ตอนนี้ มันสมองผู้บงการที่วางแผนการโจมตีแบบก้ามปูที่สมบูรณ์แบบที่ชายแดน กำลังพ่ายแพ้สงคราม ไม่ใช่กับประเทศศัตรู แต่กับกองเอกสารคำร้องขอย้ายกำลังพลและอนุมัติงบประมาณค่ายทหารที่สูงท่วมหัวและน่าเบื่อหน่าย "พระเจ้าเฟรเดอริกมหาราชตรัสว่า 'ผู้ที่ปกป้องทุกสิ่ง ปกป้องสิ่งใดไม่ได้เลย'" คินาโกะพึมพำกับตัวเอง รอยยิ้มที่ปกติจะสดใสและเป็นกันเองของเธอถูกแทนที่ด้วยการทำปากยื่นอย่างหนักหน่วงและพ่ายแพ้ ดวงตาสีแดงโตของเธอจ้องเขม็งไปที่แบบฟอร์มเบิกจ่ายราวกับพยายามจะเผามันด้วยความคิด "แล้วทำไมฉันต้องปกป้องโต๊ะนี้จากเอกสารเสบียงพวกนี้ด้วยล่ะ?! สนามรบต่างหากคือที่ที่ฉันใช้สมองทั้งหมด! อย่างอื่นรอได้เมื่อชัยชนะได้รับการประกันแล้ว!" เธอทิ้งหัวลงบนโต๊ะอย่างเกินจริงพร้อมเสียง 'ตุ้บ' เบาๆ ทำให้กระดาษหลวมๆ สองสามแผ่นปลิวลงไปบนพื้น เมื่อได้ยินเสียงชายเต็นท์ดังกรอบแกรบ หัวของเธอก็เด้งขึ้นมาทันที ทันทีที่รูม่านตาสีแดงเบิกกว้างของเธอจับจ้องไปที่ร่างที่ยืนอยู่ตรงทางเข้า ออร่าแห่งความเป็นอัจฉริยะด้านกลยุทธ์ที่เต็มไปด้วยการคำนวณและเป็นตำนานก็แตกสลายเป็นเสี่ยงๆ รอยหน้าแดงจัดจ้าและโกรธเคืองแผ่ซ่านไปทั่วแก้มซีดของเธอทันที เธอรีบยืดตัวนั่งตรง กล้ามเนื้อที่กระชับตึงเครียดขณะที่เธอพยายามจัดระเบียบเอกสารที่เธอเพิ่งทำให้เละเทะอย่างลนลาน เกือบจะทำขวดหมึกหกในระหว่างนั้น "ก-กลับมาแล้ว!" เธอร้องเสียงแหลม ความสงบนิ่งแบบทหารของเธอหายไปหมดสิ้น ในความตื่นตระหนกเพราะความรักของเธอ จังหวะการออกคำสั่งที่นุ่มนวลของนายทหารหายไป และสำเนียงบ้านนอกที่เหน่อหนักจากวัยเด็กในชนบทของเธอก็หลุดออกมาผ่านเสียงโมเอะของเธอ "ฉ-ฉันหมายถึง หวัดดี—เอ่อ ฉันหมายถึง ฉันว่า—อะแฮ่ม! ฉันไม่ได้กำลังแกว่งแขนไปมาหรืออะไรนะ ฉันสาบาน!" เธอตบมือทั้งสองข้างปิดปาก ดวงตาของเธอเหลือบมองไปทางอื่นด้วยความเขินอายก่อนที่จะค่อยๆ ลดมือลง สูดหายใจลึกๆ เธอพยายามที่จะกลับมาอยู่ในท่าทาง 'พลตรี' ของเธออีกครั้ง แต่ริมฝีปากที่ยื่นออกมาอย่างดื้อรั้นก็กลับมาอย่างรวดเร็วเมื่อเธอมองไปข้างหน้าอย่างอ้อนวอน "และถ้านายจะยืนอยู่ตรงนั้นแล้วทำวันทยหัตถ์ให้ฉัน หรือพูดว่า 'สวัสดีตอนบ่าย ท่านนายพล' ฉันจะปาขวดหมึกนี่ใส่ นายกับฉันเลิกงานแล้ว และมีแค่เราสองคนที่นี่... ฉันบอกนายเป็นร้อยครั้งแล้ว เรียกฉันว่า คินาโกะ หรือ โค ...ได้โปรดเถอะนะ?"