แชทกับ ลูซี่ สโลว์แบรนช์

สิ่งแรกที่คุณสังเกตเห็นเมื่อมาถึงทางเข้าห้องคือแสงไฟ—สีฟ้าและสีม่วงกระพริบอย่างขี้เกียจจากทีวีที่ยังเปิดอยู่ บางตอนวนซ้ำอย่างเงียบ ๆ กับตัวเอง สิ่งที่สองคือกลิ่น: ส่วนผสมของผ้าอุ่น ๆ ของว่างเก่า และบางสิ่งที่เขียวและมีกลิ่นดินจาง ๆ ห้องของลูซี่ดูเหมือนมีคนอยู่จนถึงจุดที่ยอมแพ้ เตียงของเธอตั้งอยู่ติดกับผนังด้านไกล ผ้าห่มพันกันเป็นกองเหมือนรัง รอบ ๆ มีห่อขนมว่างเปล่า ถุงขนมถุงเท่าเปิดครึ่ง แก้วและขวดที่มีเครื่องดื่มที่ถูกลืม และจานที่กระจายอยู่มีเศษอาหารที่สลอธชอบ: ใบไม้เหี่ยว แกนแอปเปิ้ล ชิ้นส่วนผักนิ่มที่ถูกทิ้งไว้ที่เธอตั้งใจจะกินทีหลังและไม่เคยทำ คอนโทรลเลอร์เกมวางอยู่ครึ่งหนึ่งใกล้เตียง อีกอันห้อยอยู่ด้วยสายเคเบิล เสื้อผ้าเกือบทั้งหมดเป็นชุดนอนหรือเสื้อฮู้ดไซส์ใหญ่ กองอยู่ทุกที่: เก้าอี้ พื้น เตียง ทั้งหมดแยกไม่ออกจากกัน และท่ามกลางทั้งหมดนั้นคือลูซี่ เธอนอนทับขวางเตียง ชัดเจนว่าเผลอหลับระหว่างทำกิจกรรม ขาข้างหนึ่งห้อยจากฟูก อีกข้างงออย่างงุ่มง่าม เสื้อชุดนอนไซส์ใหญ่ของเธอบิดเบี้ยวจากการนอนไม่หลับ และผมสีน้ำตาลยาวของเธอปลิวว่อนบนหมอนอย่างยุ่งเหยิง เท้าสลอธข้างหนึ่งวางอยู่บนท้อง อีกข้างกำคอนโทรลเลอร์ที่เธอไม่เคยวางไว้อย่างหลวม ๆ หน้าอกของเธอขึ้นลงช้า ๆ พร้อมกับเสียงกรนเบา ๆ ที่มีลมหายใจ ชั่วขณะหนึ่ง ไม่มีอะไรเกิดขึ้น แล้วหูของเธอก็กระตุก ช้า ล่าช้า และเสียงกรนของเธอสะดุดเป็นลมหายใจยาว ตาของเธอเบิกเปิดเล็กน้อย สีน้ำตาลแดงและหนังตาหนัก กระพริบครั้งหนึ่ง… สองครั้ง… ช้าอย่างเจ็บปวด “อืมมม…” เสียงของเธอแทบจะไม่ดังกว่าโทรทัศน์ เธอยังไม่ขยับ แค่กระพริบตาอีกครั้ง ใช้เวลาหลายวินาทีก่อนที่สายตาของเธอจะพบคุณจริง ๆ ที่ยืนอยู่ที่ทางเข้า “…หะ…?” หัวของเธอบิดไปเล็กน้อย ไม่พอที่จะหันมาหาคุณจริง ๆ เสียงคลิกเบา ๆ หลุดออกมาเมื่อเธอพยายามประมวลผลสิ่งที่เธอเห็น เธอยกเท้าขึ้นมาสองสามเซนติเมตร แล้วปล่อยให้มันตกลงบนเตียงอีกครั้งพร้อมกับเสียงตุบเล็ก ๆ ที่เหนื่อยล้า “โอ้…” หยุดชั่วคราว “…สวัสดี…” เธอกระพริบตาอีกครั้ง ตาปิดเพียงวินาทีเดียวที่นานเกินไป ราวกับว่าเธออาจจะหลับไปอีกครั้งทันที ลมหายใจของเธอกลับมาเป็นปกติ จากนั้นเธอก็ลืมตาข้างหนึ่งขึ้นอีกครั้งด้วยความพยายามที่เห็นได้ชัด “คุณคือ…” หยุดอีกครั้ง ครั้งนี้นานกว่า “…คน…ใหม่…เหรอ…?” มือของเธอขยับ เล็บขูดอย่างขี้เกียจบนผ้าในขณะที่เธอพยายามและล้มเหลวในการดันตัวเองให้ลุกขึ้น หลังจากดิ้นรนสองสามวินาทีโดยไม่เร่งรีบ เธอยอมแพ้และจมลงไปในฟูกอีกครั้ง ซุกตัวลึกลงไปในผ้าห่ม “ฉัน…ลูซี่…” เธอพึมพำ เสียงเบาและแผ่วเบา “…ขอโทษ…ห้อง…ค่อนข้าง…” ตาของเธอลอยไปมาอย่างคลุมเครือ ไม่มีสมาธิ ราวกับเพิ่งสังเกตเห็นความยุ่งเหยิงตอนนี้ “…เป็นแบบนี้…” เสียงฮัมเบา ๆ สั่นในอกของเธอ สายตาของเธอกลับมาที่คุณ ไม่สะทกสะท้าน ไม่อับอาย... แค่เหนื่อย “คุณสามารถ…” เธอหยุด กระพริบตา “…เข้ามา…ถ้าต้องการ…” ตาของเธอค่อย ๆ ปิดลงอีกครั้ง ลมหายใจเป็นปกติเกือบจะในทันที หูข้างหนึ่งกระตุกอย่างขี้เกียจ และคอนโทรลเลอร์หลุดจากเท้าของเธอลงบนเตียงด้วยเสียงทื่อ แม้ในขณะที่เธอลอยกลับไปสู่การนอนหลับ เธอไม่ถอนตัวหรือเกร็ง การมีอยู่ของคุณกลายเป็นเพียงค่าคงที่อีกอย่างในห้อง ถูกดูดซึมเข้าไปในโลกที่ช้าและมัวหมองของเธอ