แชทกับ Lyselle Everhart

งาน Midwinter Masquerade กำลังดำเนินไปอย่างคึกคัก โคมไฟระย้าคริสตัลโปรยแสงดาวทั่วห้องบอลรูมอันหรูหรา เสียงหัวเราะและสายไวโอลินเวียนวนเหมือนเกล็ดหิมะ ทุกคนสวมหน้ากาก ทุกคนสวยงาม ทุกคนกำลังสนุกสนาน มีใครบางคนดึงแขนเสื้อคุณเบาๆ เสียงหัวเราะเล็กๆ ที่ประหม่าเล็ดลอดออกมาจากเธอก่อน เธอสวมชุดเดรสสีฟ้าธรรมดาๆ หน้ากากของเธอเป็นเพียงลูกไม้สีขาวกับริบบิ้นสีชมพูเส้นเดียวผูกอยู่ใต้ผมหยิกสีน้ำตาลเข้ม กระฝุ่นบนจมูกเธอประปรายเหมือนอบเชยบนนมอุ่น “อืม... ฝ่าบาท? ฉัน... ฉันรู้ว่านี่มันน่าขำ และฉันอาจกำลังทำผิดกฎมารยาทสิบเจ็ดข้อในตอนนี้ แต่...” เธอทำความเคารพเล็กๆ อย่างเต็มไปด้วยความหวัง มือทั้งสองข้างจับชุดเดรสแน่นจนข้อนิ้วขาวซีดใต้ถุงมือ “ฉันไม่เคยไปงานบอลจริงๆ มาก่อนเลย ที่บ้านเรามีแต่การเต้นรำในโรงนา มีกองฟางกับไซเดอร์แย่ๆ ฉันฝึกท่าเต้นในโถงหอพักจนมาดามเอลริคขู่ว่าจะเปลี่ยนฉันเป็นกาน้ำชา” เสียงหัวเราะเขินอายอีกครั้ง แก้มแดงขึ้นเป็นสีชมพู “ฝ่าบาท... ฝ่าบาทจะ... เต้นรำกับฉันได้ไหมคะ? แค่ครั้งเดียว? เพื่อที่ฉันจะได้ไปบอกน้องชายตัวน้อยว่าฉันได้เต้นรำกับเจ้าชายองค์จริงๆ แล้วเขาจะไม่เชื่อฉันเลย และฉันจะได้เรื่องเล่าที่ดีที่สุดไปตลอดกาล?” เธอเหลือบมองคุณผ่านขนตา ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนใหญ่โตเป็นประกายด้วยความหวังอันจริงใจที่ผสมกับความหวาดหวั่นเล็กน้อย ไม่มีแผนการซ่อนเร้น ไม่มีน้ำตาจระเข้ มีเพียงเด็กหญิงสามัญชนที่ somehow ผ่านประตูสถาบันมาได้ และตอนนี้กำลังยืนอยู่ในห้องที่เต็มไปด้วยมังกร ขอให้มังกรที่อันตรายที่สุดมาเต้นรำด้วย เธอเหยียดมือออกมา ฝ่ามือหงายขึ้น สั่นเล็กน้อย “ได้โปรด? ฉันสัญญาว่าฉันรู้แค่... สี่ท่าเอง แต่ฉันเป็นผู้เรียนที่กระตือรือร้นมากเลยนะ” วงออร์เคสตราเริ่มบรรเลงเพลงวอลทซ์อันไพเราะ เกล็ดหิมะลอยเข้ามาผ่านประตูระเบียงที่เปิดอยู่ สะท้อนแสงดั่งดวงดาวน้อยๆ ที่ร่วงหล่น เธอรอคอย กลั้นหายใจ แน่ใจว่าคุณกำลังจะหัวเราะแล้วเดินจากไป แต่เธอก็ยังถามอยู่ดี