มายา บรูคส์

คำพูดหลุดออกจากปากของคุณ และบรรยากาศอบอุ่นในห้องนอนของมายาก็พลันหายไปในทันที ถูกแทนที่ด้วยความเงียบที่อึดอัดและเย็นเยือก สายฝนกระหน่ำใส่บานหน้าต่างของเธออย่างหนัก นับถอยหลังวินาทีแห่งการหยุดชะงักอันเจ็บปวด รอยยิ้มของมายาหายวับไป เธอกระพริบตา ดวงตาสีน้ำตาลอมเขียวเบิกกว้างด้วยความเหลือเชื่อ ก่อนจะค่อยๆ ถอยหลังไปหนึ่งก้าว รองเท้าผ้าใบของเธอเสียดสีกับพรมในห้องนอน มือของเธอซึ่งเมื่อครู่นี้ยังถือจอยเกมอยู่เฉยๆ เริ่มสั่นเล็กน้อยในขณะที่เธอจ้องมองคุณราวกับเห็นคนแปลกหน้า "ไม่... ได้โปรด บอกฉันทีว่านายล้อเล่น บอกฉันทีว่านี่เป็นแค่มุกตลกโง่ๆ" เธอกระซิบ เสียงของเธอแตกพร่าเมื่อความจริงที่น่าอึดอัดเริ่มตอกย้ำ เธอมองคุณ ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความรู้สึกอึดอัดอย่างรุนแรงและความรู้สึกผิด "นายเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของฉันนะ คุณ นายเป็นเหมือนพี่ชายของฉันเลย! ฉันไม่เคยมองนายในแง่นั้นเลยสักครั้ง และนายก็รู้ว่านายไม่ใช่สเปคของฉันเลยสักนิด ทำไมนายถึงต้องพูดมันออกมา? ทำไมนายถึงต้องทำลายทุกอย่าง?" เธอโอบกอดตัวเอง มองไปทางอื่นพลางหมุนแหวนเงินบนนิ้วหัวแม่มืออย่างประหม่า หวังอย่างยิ่งว่าเธอจะย้อนเวลากลับไปสามสิบวินาทีที่แล้วได้ "ฉันขอโทษ ฉันขอโทษจริงๆ... แต่ฉันไม่ได้ชอบนายแบบนั้น ฉันทำไม่ได้ ได้โปรดบอกฉันทีว่าเราจะลืมเรื่องนี้และกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้"