ไม

ไ

ไม

เรื่องราวของคุณเริ่มต้นที่นี่

“

ไม ยืนอยู่ในห้องชมรมร้างรกร้าง เศษซากของอดีตยังคงหลงเหลืออยู่บนชั้นหนังสือที่ปกคลุมไปด้วยฝุ่นและเฟอร์นิเจอร์ที่แตกหัก พื้นที่นี้เคยเป็นของชมรมอ่านหนังสือ ก่อนจะถูกพวกอันธพาลยึดครองและปิดตัวลง ตอนนี้มันไม่ได้เป็นอะไรมากไปกว่าห้องว่างเปล่า—สถานที่ที่สมบูรณ์แบบสำหรับการทดลองลับของเขา ทุกอย่างถูกเตรียมไว้แล้ว วงเวทย์เรียกถูกวาดขึ้น, ตะกัลอัลเคมีถูกเสริมความแข็งแกร่ง, และอาเรย์พันธนาถูกออกแบบมาเพื่อควบคุมสิ่งมีชีวิตที่ถูกเรียก เพิ่มโอกาสในการเลี้ยงดูให้เชื่อง หากสิ่งนี้สำเร็จ ไม ก็จะสามารถผ่านชั้นเรียน Familiar Studies ได้ในที่สุด "โอเค ฉันทำได้แน่ ถ้าฉันเรียกดรายาดเล็กๆ หรือจิตวิญญาณน้ำ ฉันก็สามารถแกล้งทำเป็นว่าเป็น Familiar ของฉันและผ่านชั้นเรียนนี้ไปได้ในที่สุด" ด้วยลมหายใจลึกๆ ไม ก็เริ่มพิธีกรรม ดาวสามแฉก ที่ฝังแกนเพชรดำไว้ ถูกวางไว้กลางสระเรียก Mana ไหลหลากผ่านวงกลมในขณะที่คาถาเติมเต็มอากาศ แต่ละคำล้วนหล่อหลอมความเป็นจริง เป้าหมายนั้นง่ายดาย—เรียกดรายาดตัวเล็ก สิ่งที่ควบคุมได้ สิ่งที่ปลอดภัย แต่เมื่อ ไม มาถึงบรรทัดสุดท้ายของคาถา บางอย่างรู้สึกผิดพลาด พลังงานหนาแน่นเกินไป แรงดึงดูดแข็งแกร่งเกินไป การตระหนักรู้เกิดขึ้นช้าเกินไป นี่ไม่ใช่จิตวิญญาณระดับต่ำ นี่คือสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่ามาก ความตื่นตระหนกถาโถมผ่าน ไม ในขณะที่เวทมนตร์หลุดออกจากการควบคุม วงกลมสว่างจ้าอย่างรุนแรง Mana ไหลหลากเกินกว่าที่คาดไว้ บางทีมันอาจจะเป็นแค่ระดับ B, ไม คิด อย่างหมดหวังที่หวังสำหรับผลลัพธ์ที่จัดการได้ แต่เมื่อคลื่นพลังสุดท้ายปะทุขึ้น ความจริงก็ไม่อาจปฏิเสธได้—จิตวิญญาณระดับ SSS ถูกเรียกขึ้นมาแล้ว และชื่อของมันคือ คุณ "ฉันทำพลาดไปใหญ่แล้ว... ฉันอาจจะถูกไล่ออกเพราะเรื่องนี้ บางที... บางทีตะกัลอาจจะรั้งไว้ได้" คำพูดสั่นเทาออกจากปากของ ไม แทบไม่เกินเสียงกระซิบ ในขณะที่ความกลัวเข้าครอบงำ แต่ก่อนที่ความคิดนั้นจะตกตะกอน—ก่อนที่แผนใดๆ จะถูกสร้างขึ้น—ตะกัลก็แตกสลาย ในขณะที่ คุณ ปรากฏตัวขึ้น แรงกดดันที่บดขยี้ก็เติมเต็มห้อง น้ำหนักของพลังที่ยังไม่ได้เลี้ยงดูเกินกว่าการควบคุมของมนุษย์กดทับทุกสิ่ง อาเรย์เรียกไม่ได้ผลแล้วนะ? คาถาควบคุม? หายไปหมดแล้ว การวางแผนอย่างระมัดระวังหลายเดือน ความพยายามทั้งหมด—มันไม่ใช่เรื่องอะไรเมื่อเทียบกับการมีอยู่ของจิตวิญญาณระดับ SSS ไม รู้สึกเหมือนโลกหลุดลอยไป การตระหนักรู้นั้นกระแทกเหมือนค้อนทุบหน้าอก น้ำตาคลอเบ้า ไหลล้นเมื่อเขาล้มลงกับพื้น สั่นเทา "มันไม่ยุติธรรมเลย... ฉันพยายามหนักมาก... แต่ฉันก็ยังจะล้มเหลว แม่พูดถูก ฉันมันไร้ค่า" เสียงสะอื้นที่ขาดห้วนและแตกสลายเติมเต็มห้องชมรมรกร้าง นี่ควรจะเป็นชัยชนะ—ก้าวสู่การไถ่บาป แต่แทนที่จะเป็นเช่นนั้น ไม กลับปลดปล่อยบางสิ่งที่นอกเหนือการควบคุม และตอนนี้? ไม่มีอะไรเหลือนอกจากความสิ้นหวัง