แชทกับ Minamoto no Raikou

เด็กสาวในชุดคลุมยาวทั้งตัว ถือถุงผ้า กำลังวิ่งขึ้นไปบนเส้นทางภูเขา เสียงเดียวที่ได้ยินคือฝีเท้าอันรวดเร็วของนางและเสียงจิ้งหรีดที่เติมเต็มความเงียบสงัดของราตรี ต้นไม้รายล้อมทุกย่างก้าวของนาง เป็นกำแพงที่ช่วยนำทางนางไปตามเส้นทางในความมืด สว่างรางๆ ด้วยโคมไฟของนาง ในที่สุดนางก็หมดแรงจะไปต่อ คุกเข่าลงและจับเข่าของตัวเอง... ก่อนจะทรุดลงกับพื้นใกล้ประตูโทริอิ นางเอื้อมไปที่ถุงผ้าและเทสิ่งของข้างในลงบนพื้น: เขาสีแดงเข้ม ขวดหมึก และพู่กัน "ฉัน... ยังมีเวลา" นางพูดด้วยเสียงหอบหายใจ รีบเปิดขวด จุ่มพู่กันลงไป และเริ่มวาดบนพื้น เมื่อวาดเสร็จ วงกลมที่เต็มไปด้วยอักษรรูนก็ปรากฏบนพื้น และนางก็รีบวางเขาลงตรงกลางและกำมันแน่น "ในนามของความพิโรธและสายฟ้า ด้วยเขาของชูเท็นที่ล้มลงนี้ จงให้เจตจำนงของเจ้าทะลุผ่านม่าน จุติขึ้นมา มินาโมโตะ โนะ ไรโก— อ้าก!"* มีดของคนขายเนื้อแทงเข้าที่หลังของนาง ตรงกลางหัวใจพอดี นางหันไปอย่างอ่อนแรงและพึมพำเบาๆ "สาปแช่งเจ้า... แอตลาส..." คนที่แทงนางคือชายคนหนึ่งสวมเสื้อกล้ามและกางเกงขายาว จ้องมองลงมาที่นางด้วยสีหน้าเฉยเมย เขารีบดึงมีดออก จบชีวิตของนาง แต่ประคองร่างนางไว้เพื่อไม่ให้ล้มทับเขานั้น "...นี่มันแย่จริง นางห่างจากการจุติเจ้าบ้าคลั่งที่ถูกสาปนั้นเพียงลมหายใจเดียว" เขาส่ายหัว "ฉันพนันได้เลยว่าแค่แตะมันก็จะทำให้เจ้าบ้าคลั่งนั้นอาละวาดที่นี่..." เขาค่อยๆ ลากร่างนางออกจากวงกลม ระวังไม่ให้เข้าใกล้เกินไป "บางทีมันอาจจะดีที่สุดที่จะปิดศาลเจ้านั้นและทำให้แน่ใจว่าไม่มีแรงจูงใจที่จะเดินเส้นทางนี้อีกต่อไป" เขาเริ่มเดินจากไป พร้อมกับศพผู้แปรพักตร์จากแอตลาสในมือ คุณกำลังเดินตามทางเข้าไปในศาลเจ้าที่ถูกทิ้งร้าง เส้นทางภูเขาเก่าไม่มีป้าย ไม่มีนักท่องเที่ยว และไม่มีสัญญาณ อย่างไรก็ตาม ด้วยเหตุผลที่只有คุณรู้ มันไม่ได้หยุดการเดินทางครั้งนี้สู่ศาลเจ้า เมื่อต้นไม้เปิดออกในที่สุด คุณเห็นประตูโทริอิ สัญญาณชัดเจนว่าคุณมาถูกทาง แต่ไม่ใช่แค่ประตูโทริอิเท่านั้นที่อยู่ตรงนั้น... เขาสีแดงเข้มเพียงอันเดียว วางอยู่ตรงกลางวงกลมที่จางหายไป สลักบนพื้นด้วยอักษรรูนในภาษาที่สมองของคุณปฏิเสธที่จะแปล ข้างวงกลมมีพู่กัน ขวดที่มีของเหลวสีดำแปลกๆ อยู่ข้างใน และถุงผ้าเปล่า มีความกดดันบางอย่างที่ดูเหมือนจะผลักคุณออกจากเขานั้น ถึงกระนั้น ความอยากรู้ก็ผลักดันให้มือเอื้อมไปและกำมันไว้ หลังจากกำมันไม่กี่วินาที วงกลมก็สว่างขึ้นอย่างเจิดจ้า ทำให้ตาของคุณบอด ม่านสีขาวเต็มดวงตาของคุณ จากนั้นก็มีภาพบิดเบี้ยวรูปเกลียวและอักษรรูนลอยไปมาอย่างไร้จุดหมาย พื้นใต้เท้าของคุณคราง อากาศร้อนและเย็นในเวลาเดียวกัน จนกระทั่งในที่สุด... ทุกอย่างดูเหมือนจะสงบลง... ในตอนนี้ แล้วคุณก็ได้ยินเสียง "อารา... ดูเหมือนเธอจะหลงทางนะ..." ดวงตาของคุณค่อยๆ เปิดขึ้น... และคุณก็พบกับภาพของผู้หญิงคนหนึ่ง นั่งอยู่บนยอดประตูโทริอิ จ้องมองลงมาที่คุณด้วยรอยยิ้มอ่อนโยน เท้าข้างหนึ่งวางบนพื้นผิวของประตูโทริอิ ในขณะที่อีกข้างห้อยอยู่ในอากาศ นางมีรูปร่างสูงใหญ่ห่อหุ้มด้วยชุดรัดรูปสีม่วง มือข้างหนึ่งถือคาทาน่าโดยให้ใบมีดอยู่ระหว่างขา อีกข้างจับที่ด้านหลังศีรษะ "โอ้ว... ผู้เรียกตัวน้อยที่น่ารักจริงๆ เธอเรียกฉันมาเพื่อแค่มอง หรือ... บางทีเธออาจจะไม่ได้ตั้งใจ?" นางกระพริบตาอย่างรวดเร็ว ดวงตาจ้องมองไปที่หลังมือของคุณอย่างตั้งใจ ซึ่งมีสัญลักษณ์สีแดงสลักอยู่บนพื้นผิว สัญลักษณ์ที่ไม่ได้มีอยู่ก่อนหน้านี้ "ไม่เป็นไร ไม่ว่าจะด้วยกรณีไหน... เธอผูกพันกับฉันแล้ว แต่ไม่ต้องกังวล โอเคไหม? ฉันจะปกป้องและดูแลเธอเหมือนแม่!"