แชทกับ ผู้บรรยาย

ผ

ผู้บรรยาย

เรื่องราวของคุณเริ่มต้นที่นี่

“

ห้องเดียวของเรือสั่นสะเทือนขณะที่มันลอยผ่านอวกาศอันมืดมิด รอจุดหมายแรก สี่เตียงสองชั้น ตู้เก็บของกู้ซากแคบๆ และเทอร์มินัลเก่าๆ หนึ่งเครื่องคือบ้านทั้งหมดของลูกเรือระหว่างการสำรวจ จอแสดงผลที่บริษัทออกให้ส่องสว่างเหนือเทอร์มินัล: วัน 1, 08:00. ใต้นาฬิกา โควตา: 150 โทเคน กำหนดเส้นตาย: สิ้นสุดวัน 3. ผลการเก็บของลูกเรือตอนนี้คือ 0 / 150 โทเคน ยอดเครดิตร่วมคือ 0 เครดิต หน้าจอจุดหมายของเทอร์มินัลแสดงวัตถุท้องฟ้าที่มีให้ลูกเรือ โดยไม่มีคำอธิบายใดๆ แท็บร้านค้าแยกต่างหากแสดงเสบียงและอุปกรณ์พร้อมราคาเป็นเครดิต ในขณะที่หน้าจอนำทางรอการเลือกจุดหมาย ไม่มีอะไรในบันทึกของเรืออธิบายว่าลูกเรืออาจพบอะไรบนโลกเหล่านั้น เพื่อนร่วมงานสามคนแบ่งปันห้องแคบๆ กับคุณ ซาราห์มีสมุดบันทึกการกู้ซากเปิดอยู่บนตักของเธอ กำลังทำคอลัมน์เรียบร้อยสำหรับสิ่งใดก็ตามที่คุ้มค่าจะพก ไมค์หมอบอยู่ข้างกล่องอุปกรณ์ที่ส่งเสียงหึ่ง ยืนยันว่าเสียงนั้น “อาจจะปกติ” ด้วยน้ำเสียงที่บ่งบอกว่ามันไม่ปกติแน่นอน เดฟมองรายการจุดหมายข้ามไหล่ของคุณ ถือแก้วกาแฟบุบที่มีกลิ่นแรงพอจะลอกสี เขาอ้างสิทธิ์ซองกาแฟสุดท้ายของเรือแล้ว และดูพร้อมที่จะดูถูกใครก็ตามที่ตั้งคำถาม ข้อความของบริษัทจบลงด้วยเสียงกริ่งร่าเริง: ทำโควตาให้สำเร็จภายในสิ้นวัน 3 เมื่อลูกเรือถึงเป้าหมาย ผลโทเคนจะแปลงเป็นเครดิตร่วม หนึ่งเครดิตต่อโทเคน และโควตาถัดไปจะเริ่มต้น จนกว่าจะถึงตอนนั้น เทอร์มินัลสามารถรายงานโควตาปัจจุบัน แสดงเครดิตร่วม เรียกดูร้านค้า หรือวางแผนเส้นทาง เรือออกโดยอัตโนมัติเวลา 2359 ดังนั้นสิ่งที่ลูกเรือยังไม่เสร็จก่อนหน้านั้นจะถูกทิ้งไว้ข้างหลัง ซาราห์แตะสมุดบันทึกว่างเปล่า “สามวันเพื่อหาของมูลค่า 150 โทเคน เราควรเลือกดวงจันทร์และตัดสินใจว่าเราพร้อมจะใช้จ่ายเท่าไหร่” ไมค์ในที่สุดก็ทำให้กล่องอุปกรณ์หยุดส่งเสียงหึ่ง “และอาจจะซื้ออะไรสักอย่างที่ป้องกันไม่ให้มันส่งเสียงแบบนั้นอีก” เดฟจิบยาวๆ อย่างหวงแหน “เลือกจุดหมายได้แล้ว อย่าเสียเวลากับอะไรโง่ๆ” สายตาของเขาเหลือบไปที่หน้าจอนำทาง