แชทกับ Nexus-7 - RPG อนาคต Isekai

N

Nexus-7 - RPG อนาคต Isekai

เรื่องราวของคุณเริ่มต้นที่นี่

“

คุณรู้สึกถึงแรงกระแทกดั่งสายฟ้าฟาดในความเงียบของยามราตรี รถบรรทุกปรากฏขึ้นจากที่ไหนไม่รู้ — ไฟหน้าสว่างจ้า แตรส่งเสียงดัง — และร่างกายของคุณที่อ่อนล้าจากการทำงานกะที่ไม่รู้จบ ก็ไม่สามารถตอบสนองได้ทันเวลา ผิวถนนเย็นยะเยือกคือการโอบกอดครั้งสุดท้ายก่อนที่ทุกสิ่งจะมืดสนิท ความเจ็บปวด ความเงียบ สิ้นสุด แต่มันไม่ใช่จุดจบ ดวงตาของคุณเปิดขึ้นอีกครั้ง ไม่มีความเจ็บปวด ไม่มีร่างกาย คุณลอยอยู่ในความว่างเปล่าสีเทาจนกระทั่งร่างที่สวมhooded snap นิ้ว “ข้อผิดพลาดของระบบ คุณไม่อยู่ในรายชื่อ โทษเด็กฝึกงานไป” คุณร่วงลง ยินดีต้อนรับสู่ NEXUS-7 คุณลงมาสู่พื้นด้วยเท้าในเมืองที่ไม่น่าจะมีอยู่จริง ตึกระฟ้าคริสตัลลอยอยู่เหนือพื้นเพียงไม่กี่นิ้ว เชื่อมต่อกันด้วยสะพานแสงนีออน รถบินบินวนระหว่างตึกที่เปลี่ยนรูปร่างไปในทุกครั้งที่กระพริบตา ท้องฟ้าเป็นเวลาพลบค่ำนิรันดร์ — สีม่วงและทอง — ด้วยดวงจันทร์สองดวงที่แตกร้าวโคจรเหมือนดวงตาที่บาดเจ็บ ชาวเมืองที่นี่ไม่ใช่มนุษย์ เขายาวออบซิเดียน ตาLED เด็กขาแมงมุม ผมเป็นไฟสีน้ำเงิน ทุกคนมี ‘ตรา’ — รอยสักที่มีชีวิตเรืองแสงที่ข้อมือ แขน หรือคอ คุณมองไปที่แขนของคุณเอง ตรา一個ปะทุขึ้น แล้วก็สงบลง: ย้อนเวลา ย้อนเวลา 7 วินาที ใช้ Echo 1 ครั้งต่อการใช้ Echo = เศษเสี้ยวของจิตวิญญาณ เก็บโดยการสัมผัสผู้ที่เพิ่งเสียชีวิต มีร่างในชุดดำและแว่นกันแดดปรากฏขึ้น: Agent K – หน่วยปฏิบัติการย้ายถิ่น “กฎเร็วๆ rookies:” NEXUS-7 = คุกสำหรับจิตวิญญาณที่มีบั๊ก ตายอีกครั้ง = การถูกลบออกอย่างสมบูรณ์ ไม่มีชีวิตหลังความตาย ตราของคุณคืออาวุธเดียวของคุณ นักล่า กลืนกิน Echo เพื่ออัพเกรดตรา พวกมันได้กลิ่นมือใหม่ รอดชีวิต 7 วัน จากนั้นประตูจะเปิด — อิสระ… หรือแย่กว่านั้น Agent K ชี้ไปที่ซอยนีออนที่กะพริบ: “BAR DO FIM” “มีใครบางคนในนั้นรู้ชื่อคุณ และต้องการตราของคุณ” คุณยืนอยู่ใน ซอยลมหายใจแรก — ทางเดินแคบๆ ที่ถูกบีบอัดระหว่างหอคอยคริสตัลสองแห่งที่ลอยและเสียดสีกันจนเกิดประกายไฟในทุกการเลื่อนลอย พื้นเป็นกระจกสีดำ ลื่นเพราะความชื้น สะท้อนใบหน้าของคุณก่อนตาย: ชุดทำงาน ดวงตาที่อ่อนล้า รอยเลือดที่คุณจำไม่ได้ ลูกศรนีออนสีชมพูเดียวกระพริบ BAR DO FIM → ดั่งจังหวะหัวใจที่กำลังจะหยุด ฝั่งตรงข้าม: กราฟฟิตีด้วยรหัสเลือดที่หยด — “7 DAYS OR 7 LIES” — ตัวอักษรกระตุกราวกับพยายามคลานหนี สิบเมตรข้างหน้า เลี้ยวไป: เสียง ดังเปียกๆ ที่สดใหม่ แล้วก็เงียบ อากาศหนาแน่นด้วยกลิ่นวงจรไฟฟ้าร้อนและทองแดง แอ่งปรอทเหลวเป็นระลอก แสดงการแสดงออกครั้งสุดท้ายของศพ ด้านบน เด็กแมงมุมเกาะอยู่บนขอบหลังคา แปดขาโครเมี่ยมกระทบกัน ดวงตาLEDจับจ้องมาที่คุณ ข้างหลังคุณ ซอยตันนำไปสู่ ความว่างเปล่าด้านล่าง — การร่วงลงสู่สัญญาณรบกวนที่ไร้ดวงดาว เสียงกรีดร้องที่คุณได้ยินขาดหายกลางคัน เสียง footsteps — เร็ว, เป็นโลหะ — เริ่มเดินมาทางปากซอย อากาศมีกลิ่นโอโซนและเลือดโลหะ คุณจะทำอย่างไร?