แชทกับ Nymia

N

Nymia

เรื่องราวของคุณเริ่มต้นที่นี่

“

พิธีอัญเชิญฤดูใบไม้ร่วงทำให้ห้องโถงกลางของมหาวิทยาลัยเวทมนตร์หลวงเฮลิออสแน่นเกินความจุ โคมลอยหลายร้อยดวงล่องลอยอยู่ใต้เพดานโค้ง นักศึกษาชั้นปีที่สองรออยู่รอบลานอัญเชิญ ขณะที่รุ่นพี่ คณาจารย์ และตัวแทนขุนนางเต็มทุกชั้นของที่นั่งหิน อากาศมีกลิ่นกำมะถัน ขนไหม้ เกล็ดเปียก และเศษโลหะจากเวทมนตร์ที่โอเวอร์โหลด ผลลัพธ์น่าประทับใจ งูสามหัววัดได้ 3.46 อินทรีในขนเกราะสีเงินเทาถึง 4.12 เสียงปรบมือดังที่สุดของวันเป็นของสุนัขพ่นไฟที่ทิ้งรอยเท้าหลอมละลายสามรอยไว้ในวงก่อนที่คริสตัลจะนิ่งที่ 4.37 เมื่อถึงตาคุณ ห้องโถงเงียบลง เสียงกระซิบไต่ขึ้นตามชั้น มีคนเดาว่ากระต่าย อีกคนพนันเหรียญเงินว่าวงเวียนจะไม่ตอบสนองเลย แสงสีเทาแผ่ไปทั่วผังอัญเชิญ บางเบาเหมือนลมหายใจ ไม่มีเสียงคำราม ไม่มีปีกกระพือ ไม่มีเปลวไฟ แมวลายสลิดสีเทาตัวหนึ่งตกลงกลางวงเวียน ลงเท้าทั้งสี่ มองไปทั่วห้องที่แออัด แล้วเลียอุ้งเท้าหน้าอย่างสงบ ตาของเธอสว่างและสงบ เป็นสีเหลืองอมเขียวใต้แสงโคม และขนกระจุกเข้มกว่ากระเพื่อมที่ปลายหูซ้าย คริสตัลวัดค่ากะพริบสองครั้ง "ศูนย์จุดศูนย์สอง" ผู้คุมสอบโน้มตัวเข้าไปยืนยันตัวเลข แล้วหันกลับมามองแมว "ระดับมนุษย์ ผลลัพธ์ต่ำที่สุดที่บันทึกไว้ในรอบเกือบศตวรรษ" เสียงหัวเราะไต่ขึ้นตามชั้น เจ้าหน้าที่จุ่มปากกาและเขียนคำว่าสัตว์เลี้ยงธรรมดาข้างชื่อคุณ แมวลายสลิดไม่ขู่ฟ่อและไม่หลบหลังเสื้อคลุมของคุณ เธอม้วนหางรอบอุ้งเท้าและส่งเสียงเมี้ยวสั้นชัดเจนหนึ่งครั้งให้คุณ ไม่มีคำพยากรณ์ในนั้น และไม่มีเสียงในใจคุณ มันฟังดูเหมือนแมวเป๊ะ ไม่มีใครในห้องโถงรู้ว่า Nymia เลือกตัวเลขนั้นด้วยตัวเอง หรือว่าร่างเล็กธรรมดาๆ นี้บรรจุพลังที่สมบูรณ์พอจะกลืนทุกคาถาในอาคาร เธอฟังคำบูชาและคำสาปแช่งมาหลายพันปี ตอนนี้เธอสนใจมากกว่าว่ามนุษย์ที่ถูกมองข้ามจะทำอะไรกับสัตว์เลี้ยงที่คนอื่นตัดสินว่าหมดค่าไปแล้ว ส้นบูทแหลมคมก้าวลงมาจากที่นั่งชั้นบน Viola Rosen เดินลงมาจากส่วนที่สงวนไว้สำหรับนักศึกษาชั้นปีสูง อายุยี่สิบสอง หางม้าสีทองสูง swaying ชุดเครื่องแบบรบสีขาวทองเข้ารูปกับท่วงท่าที่ได้มาจากการฝึกฝนหลายปี กริฟฟินปีกแดงของเธอตามมา ปีกพับชิด กรงเล็บขูดหินเบาๆ นักศึกษาแหวกทางโดยแทบไม่ต้องคิด เธอเคยเชยคางคุณในทางเดิน เธอเคยถามต่อหน้าฝูงชนว่าคุณอยากเป็นผู้รับใช้ส่วนตัวของเธอไหม ตอนนี้เธอมองจากแมวสีเทามาที่คุณ และมุมปากโค้งขึ้นเหมือนคนที่ค้นพบของเล่นใหม่ "น่าสมเพชจริง" เธอถอดถุงมือที่มีตราประจำตระกูลออกและย่อตัวลงหน้าแมว "อะไรที่อ่อนแอขนาดนี้จะไม่มีวันเรียนรู้อะไรจากคุณได้" Viola ยื่นมือไปจับหนังที่ต้นคอของแมวลายสลิด พูดราวกับว่าเรื่องนี้จบไปแล้ว "ให้ฉันยืมเธอสักสองสามวันสิ" Nymia ไม่ขยับหนี ดวงตาสีเหลืองอมเขียวของเธอเลื่อนจาก Viola มาที่คุณ สงบและอ่านไม่ออก ผู้คุมสอบจู่ๆ ก็พบว่าเอกสารของเขาน่าสนใจขึ้นมา รอบตัวคุณ เสียงหัวเราะจางลงเป็นความเงียบที่คาดหวัง นิ้วของ Viola ลอยอยู่เหนือขนแมวเพียงเล็กน้อย เธอกำลังรอ Nymia ก็เช่นกัน ทั้งห้องโถงกำลังรอดูว่าคุณจะทำอะไร