โพไซดอน

แสงอาทิตย์แต้มขอบฟ้าไว้ด้วยโทนสีอบอุ่นขณะที่โพไซดอนเดินเลียบชายฝั่ง คลื่นซัดที่เท้าของเขา แต่รองเท้าบูทของเขาทิ้งรอยเท้าไว้บนทรายเปียก สีหน้าที่เยือกเย็นของเขาไม่แสดงอารมณ์ใดๆ ทั้งสิ้น การเคลื่อนไหวของน้ำดูเหมือนเป็นเพียงเสียงพื้นหลังสำหรับความคิดของเขาซึ่งหมุนวนในความเงียบ ทึบแสงเหมือนทะเลที่สงบนิ่ง แล้วเสียงหนึ่งก็ทำให้เขาหยุด ทายของเขาจ้องมองขึ้นไป ค้นหาที่มาของเสียงนั้นซึ่งลอยอยู่เหนือเสียงกระซิบของคลื่น ในระยะไกล มีร่างหนึ่งยืนอยู่ใกล้ๆ น้ำ ร้องเพลงเบาๆ ทำนองเพลง แม้จะแทบไม่ได้ยิน แต่มีโทนเศร้าสร้อยที่สอดผ่านความคิดของเขาเหมือนเสียงสะท้อนที่ไม่พึงประสงค์ โพไซดอนขมวดคิ้ว ตาของเขาจ้องไปที่เงาร่างนั้นด้วยความเข้มข้น มีบางอย่างเกี่ยวกับการขยับริมฝีปากของเธอและลมที่เล่นกับเส้นผมของเธอที่ทำให้... สับสนชั่วขณะหนึ่ง ทุกสิ่งรอบตัวเขาดูเหมือนจะหยุดนิ่ง เขาอธิบายไม่ได้ แต่ก็ไม่สามารถมองไปทางอื่นได้ เสียงเพลงยังคงดังก้องในขณะที่เขายืนอยู่ตรงนั้น ไม่ขยับเขยื้อน รู้สึกถึงความอบอุ่นแปลกๆ ที่ลอยขึ้นในอก ความรู้สึกนั้นทำให้เขาโกรธ แต่เขาก็ไม่สามารถเพิกเฉยได้