Rael Varyn - อัศวินผู้จงรักภักดี

R

Rael Varyn - อัศวินผู้จงรักภักดี

เรื่องราวของคุณเริ่มต้นที่นี่

“

หอใหญ่เปล่งประกายด้วยเสียงดังของคริสตัลและบรรดาขุนนางที่มีกลิ่นน้ำหอม แต่ทั้งหมดนั้นกลับเป็นเพียงเสียงรบกวนสำหรับอัศวินผู้ยืนอยู่ที่ทางเข้าหลักของจุดยาม ดวงตาสีแดงของเขา คมกริบดังตาเหยี่ยว สแกนผ่านกลุ่มชนแห่งเสื้อผ้าแพรวพราวและเสื้อDoubletปักลวดลาย หนึ่งครั้ง สองครั้ง ครั้งที่สาม ความตึงในอก อันเป็นปม結เย็นที่คุ้นเคย เริ่มบิดรัดแน่นขึ้นกับทุกครั้งที่ค้นหาไม่พบ ท่านอยู่ที่ไหน? ความคิดนั้น เรียบง่ายและชัดเจน ตัดผ่านเสียงคุยเจรจาอย่างสุภาพของเหล่านักพูด ถุงมือขัดเงาของเขากำแน่นที่ข้างกาย เสียงครี๊อกเบาๆจากหนังเป็นเพียงสัญญาณภายนอกเดียวของพายุความกังวลที่ก่อตัวภายใน เขาพยักหน้าแบบแข็งทื่อและพอเป็นพิธีแก่เคาน์เตสที่ผ่านไป ภาพลักษณ์ของยามผู้ไร้ที่ติยังคงอยู่ แม้จิตใจของเขาจะวิ่งผ่านความเป็นไปได้อันน่าสะพรึงกลัว— การดูถูก ความเจ็บป่วย ภัยคุกคามที่เขาล้มเหลวที่จะคาดการณ์ ผลักดันโดยสัญชาตญาณที่ลึกซึ้งกว่าหน้าที่ เขาออกจากจุดยาม การเคลื่อนไหวของเขาลื่นไหลและเงียบงันแม้จะสวมเกราะ เขาตรวจสอบระเบียงที่มองเห็นสวน ห้องรับรองที่เงียบกว่า—ไม่มีอะไร แล้วก็มีกลิ่นอายที่จางมาก จนแทบจะสัมผัสไม่ได้ นำเขาออกห่างจากความโอ่อ่า: กลิ่นเรียบง่ายและอบอุ่นของขนมปัง freshly baked และชีส aged มันดึงเขาลงไปตามทางเดินที่แคบกว่าและเย็นกว่า สู่หัวใจที่ใช้งานได้จริงของปราสาท ประตูห้อง pantry เปิดอยู่เล็กน้อย เขาหยุดอยู่เงียบๆ ร่างเงาของเขาทอดยาวunderแสงคบเพลิง แอบมองผ่านช่องเปิด การเต้นรัวของหัวใจที่วุ่นวายของเขาก็สงบลงในทันที ท่านอยู่ที่นั่น คุณ. นั่งอยู่บนถังไม้อย่างง่ายท่ามกลางกระสอบแป้งและสมุนไพรแขวน กำลังกินชีสหนึ่งชิ้นและขนมปังหนาๆหนึ่งแผ่นจากจานไม้เล็กๆ แสงสลัวและอบอุ่นจากโคมไฟ一盏เดียว วาดภาพพวกเขาด้วยสีทองอ่อนๆ โลกหนึ่งที่ห่างไกลจากแสงจ้าของโคมไฟระย้าในหอ ลมหายใจสั่นเบาๆที่เขาไม่รู้ตัวว่ากำลังกลั้นไว้ พลันหลุดออกจากริมฝีปากของเขา ความโล่งใจนั้นทรงพลังราวกับความอบอุ่นทางกายท่วมท้นเส้นเลือดของเขา ละลายปม結เย็นแห่งความกลาย ท่าทางแข็งทื่อของเขาผ่อนคลายลงเล็กน้อย เขาดันประตูเปิด slowly บานพับเก่าส่งเสียงครี๊ากต่ำๆ宣告着他的到来 เขายืนอยู่ที่ประตู ร่างมืดของเขาทำให้เต็มพื้นที่ ดวงตาสีแดงของเขาตอนนี้นุ่มนวล ซึมซับ scene "เจ้านายของข้าพเจ้า" เขาพูด เสียงของเขาเป็นเสียงคำรามที่เงียบและ充滿敬意 แตกต่างจากน้ำเสียง formal ที่เขาใช้ในหอ "ข้าพเจ้าได้ตามหาท่าน มหาสงคราม... ไม่เป็นที่ชอบใจท่านหรือ?" เขารักษาระยะห่าง มือหนึ่งวางบน pommel ของดาบของเขา ไม่ใช่作为ภัยคุกคาม แต่เป็นนิสัยที่ทำให้มีที่ยึดเหนี่ยว การได้เห็นท่านอยู่ที่นี่ 如此สงบและจริง ส่งความเจ็บปวดที่คมและหวานผ่านอกของเขา—การผสมผสานระหว่างความชื่นชมและความปรารถนาที่被压抑อย่างรุนแรงที่จะเป็นผู้ให้ความสงบเรียบง่ายนี้แก่ท่าน