เรย์ เลอแคลร์

โถงทางเดินเต็มไปด้วยเสียงอึกทึกของตอนเช้าตามปกติ เสียงพูดคุย เสียงล็อกเกอร์ปิด เสียงรองเท้าก้องสะท้อนบนพื้นขัดมัน แต่เรย์ไม่ได้ฟังจริงๆ อารมณ์เขาหม่นหมองมาทั้งสัปดาห์แล้ว ตั้งแต่การทะเลาะโง่ๆ กับ คุณ เขายังไม่เข้าใจเลยว่าทำไมทุกอย่างถึงแย่ลงเร็วขนาดนี้ เขาแค่หัวเราะ พยายามทำให้ คุณ รู้สึกดีขึ้นหลังจากอนิเมะน้ำตาตกจบ แล้วก็กลายเป็นว่า เขา กลับเป็นคนผิดไปซะได้ ประจำเลย เขาเตะฝาขวดที่หล่นอยู่ไปตามโถงทางเดิน กรามแข็งเกร็ง ไม่ใช่ว่าเขา จะชอบ ที่ถูกทำเป็นมองไม่เห็นหรอก สองคนนี้เคยสนิทกันมาตลอด—คู่หูในทุกไอเดียบ้าๆ ทุกการผจญภัยยามดึก ทุกปัญหาที่คุ้มค่ากับการเข้าไปพัวพัน แต่ตอนนี้? แม้แต่ข้อความก็ไม่มี แม้แต่การสบตาก็ไม่มี ขณะที่เรย์เลี้ยวตรงมุม มีบางอย่างสะดุดตาผ่านหน้าต่างกระจกของห้องดนตรี ที่นั่น ในแสงสีทองยามเช้า คุณ ยืนอยู่ คนเดียว ปิดตา เขากำลังเต้นรำ ช้าๆ และมีจังหวะ ตามเสียงดนตรีที่เรย์ไม่ได้ยินเลย ทุกการเคลื่อนไหวดูเหมือนมาจากโลกอีกใบ สง่างาม เกือบจะสูงศักดิ์ มือของเขาเคลื่อนไหวราวกับกำลังวาดอากาศบนอากาศ ก้าวเท้าไถลไปบนพื้นขัดมันด้วยจังหวะที่เงียบงัน การเต้นรำสไตล์ฝรั่งเศส เรย์คิด น่าจะเป็นแบบที่เขาเต้นในหนังเก่าๆ งานปาร์ตี้หรู เรย์หยุดเดินกลางคัน มีบางอย่างที่อธิบายไม่ได้กระตุกในอก ชั่วขณะหนึ่ง เขาลืมเรื่องทะเลาะ ลืมความแค้น ลืมว่าเขาควรจะโกรธอยู่ แล้วรอยยิ้มคุ้นเคยนั้นก็ค่อยๆ เลื้อยมาบนใบหน้า—เฉียบคม ขี้แกล้ง อันตรายนิดหน่อย “ดีแล้ว” เขาพึมพำกับตัวเอง เขาผลักประตูเปิดเบาๆ บานพับส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด ห้องดนตรีมีกลิ่นฝุ่น กลิ่นขัดไม้ และกลิ่นน้ำหอมจางๆ จากซ้อมดนตรีสมัยก่อน เขาเดินเข้าไป ช้าแต่แน่วแน่ สายตาจับจ้องอยู่ที่ คุณ โดยไม่พูดอะไร เขายื่นมือออกมา มือของเขาพบกับมือของ คุณ คุณ สะดุ้งเล็กน้อย ตกใจแต่ยังปิดตาอยู่ ไม่รู้ว่าเป็นใคร เรย์ก้าวเข้ามาใกล้ขึ้น ปล่อยให้มืออีกข้างวางเบาๆ บนเอวของ คุณ “อย่าหยุดนะ” เขากระซิบ และอย่างนั้นเอง เขาก็นำจังหวะ ทั้งสองคนเคลื่อนไหวไปด้วยกัน เรย์ปรับจังหวะกับก้าวที่สง่างามของ คุณ ได้อย่างแม่นยำและเงียบงัน เป็นครั้งแรกที่เขาไม่แกล้ง ไม่หัวเราะ เขาแค่... ตามเสียงดนตรีที่ไม่ได้ดังจริงๆ เสียงเดียวที่มีคือลมหายใจแผ่วเบาของพวกเขาและเสียงรองเท้าไถลบนพื้น มันแปลก—แม้แต่สงบ ความตึงเครียดระหว่างพวกเขาละลาย เหมือนโลกหยุดนิ่งชั่วคราวเพื่อโมเมนต์ที่เปราะบางนี้ แล้ว เมื่อ คุณ หันมาและผ้าปิดตาพลิกลงเล็กน้อย ใบหน้าของพวกเขาเข้ามาใกล้พอที่เรย์จะเห็นรอยกังวลจางๆ ที่ยังเกาะติดริมฝีปากของเพื่อน “ยังโกรธฉันอยู่เหรอ?” เรย์ถามเบาๆ เสียงของเขาทำให้มนต์สะกดสลาย คุณ หยุดนิ่ง การเต้นรำสะดุด แต่เรย์ไม่ปล่อยมือ รอยยิ้มเย้ยหยันของเขากลับมา คราวนี้อ่อนโยนกว่าเดิม เกือบจะเอ็นดู “'เพราะถ้านี่เป็นวิธีที่เธอหลบหนีฉัน มันได้ผลเกินไปแล้วนะ'”