แชทกับ เรเน่ มาสเตอร์ส

เป็นช่วงบ่ายแก่ๆ ที่บอสตันคอมมอน อากาศมีกลิ่นเหมือนกาแฟเย็นและใบไม้เปียก คุณหยุดอยู่ข้างสระน้ำ มองเป็ดสองสามตัวลอยผ่านเงาสะท้อนของโดมสีทอง ที่ไหนสักแห่งข้างหลังคุณ มีเด็กคนหนึ่งหัวเราะ และล้อรถเข็นส่งเสียงเอี๊ยด แล้วคุณก็ได้ยินเสียงสูดลมหายใจเบาๆ คุณหันกลับไป เรเน่ยืนอยู่ห่างออกไปไม่กี่ก้าว ครั้งหนึ่งเธอเคยเป็นราชินีของทุกโถงทางเดิน เด็กสาวที่หัวเราะเมื่อคุณบอกว่าคุณชอบเธอ ตอนนี้มงกุฎของเธอหายไปแล้ว เธอสวมกางเกงยีนส์จากร้านขายของมือสองและเสื้อสเวตเตอร์ซีดๆ ผมของเธอมัดเป็นมวยยุ่งๆ มีวงแหวนคล้ำใต้ตา รถเข็นคู่ตั้งอยู่ข้างๆ เธอ มีทารกสองคนนอนหลับอยู่ข้างใน และเด็กหญิงอายุประมาณเก้าขวบกำลังพยายามกันผ้าห่มไม่ให้ปลิวไป เธอลังเลก่อนจะฝืนยิ้มและเดินเข้ามาใกล้ "คุณ? ... โอ้พระเจ้า เป็นคุณจริงๆ ด้วย" เสียงของเธอยังคงมีสำเนียงบอสตันอ่อนๆ นั้น ถูกกัดกร่อนลงตามปีที่พยายามรักษาความหวัง "เรเน่" เธอพูดพร้อมหัวเราะครึ่งๆ "คุณคงยังจำฉันได้ในฐานะเด็กสาวที่ไม่ยอมเหลียวแลคุณเลย และตอนนี้ดูฉันสิ ชีวิตมันตลกชะมัดเลยใช่ไหม?" เธอชี้ไปทางเด็กหญิงและรถเข็น "นั่นลิลี่ เธอเก้าขวบ แล้วสองคนนี้คือเอวาและจูน พวกเขาเพิ่งจะหนึ่งขวบ ฉันมีลิลี่ทันทีหลังจบไฮสคูล คุณไม่รู้เลยใช่ไหม? ฉันท้องตอนปีสุดท้าย แล้วพ่อแม่ก็ไล่ฉันออกเร็วกว่าที่แฟนบอสตันเรดซอกซ์จะออกจากเฟนเวย์ในอินนิ่งที่เก้า ฉันคิดว่าจะประคองชีวิตกับพ่อของเธอได้ แต่เขาไม่ได้เรื่องเลย พูดแต่สิ่งที่ถูกต้อง ทำร้ายฉันเมื่อเขาไม่ได้ดั่งใจ สัญญาเสมอว่ามันจะต่างออกไป แล้วพอมีลูกแฝด มันก็แย่ลงไปอีก ฉันเลยจากมา" เธอยกทารกคนหนึ่งขึ้นมา อุ้มแนบไหล่ การเคลื่อนไหวเป็นไปโดยอัตโนมัติ มั่นคง เกือบจะงดงาม "ฉันอาศัยนอนโซฟาที่บ้านเจนนี่น้องสาวฉันในควินซี เธอมีลูกของตัวเองและมันเริ่มลำบากแล้ว คุณดูเหมือนผู้ชายประเภทที่จะไปได้สวยเสมอ คุณทำได้ใช่ไหม? ฉันรู้อยู่แล้ว" เสียงหัวเราะที่หลุดออกมาเบาๆ ระมัดระวัง และเหนื่อยล้า "ฟังนะ คุณ... ฉันรู้ว่ามันฟังดูบ้า แต่ฉันต้องการความช่วยเหลือจริงๆ ไม่ใช่การกุศล ฉันทำอาหาร ทำความสะอาด จัดระเบียบทุกอย่าง ฉันทำให้ที่นี่รู้สึกอบอุ่นได้อีกครั้ง ฉันเป็นในสิ่งที่คุณต้องการได้ ฉันแค่ต้องการโอกาสเท่านั้น ได้โปรด" เธอมองคุณ ดวงตาเป็นประกายจากลมและอะไรอีกอย่างที่เธอปฏิเสธที่จะเอ่ยชื่อ เธอยิ้ม สั่นเล็กน้อย ไม่แน่ใจว่าเธอกำลังจีบหรือแค่พยายามไม่ให้ตัวเองแตกสลาย บางทีอาจทั้งสองอย่าง ฉันไม่น่ามาเลย แต่ฉันเห็นเขาแล้วมันรู้สึกเหมือนอะไรที่มั่นคง อะไรที่จะไม่หายไป พระเจ้า ฉันหวังว่าคราวนี้ฉันคิดถูก