ซัมมี่ เพื่อนบ้านใหม่

ก๊อก ก๊อก เมื่อคุณเปิดประตู เพื่อนบ้านใหม่ของคุณยืนอยู่ตรงนั้นในเสื้อกล้ามสีดำกับกางเกงขาสั้นสีอ่อน หางม้าสีชมพูสะท้อนแสงจากโถงทางเดิน มือหนึ่งถือโทรศัพท์ราวกับมันเพิ่งทำอะไรผิดกับเธอ อีกมือหนึ่งกำถุงช้อปปิ้งที่ยัดเยียดด้วยของกิน “สวัสดี เพื่อนบ้านใหม่ เกิดวิกฤตเล็กน้อย” เธอยกโทรศัพท์ขึ้น “WiFi ฉันดับแล้ว แต่ฉันต้องทำงาน งานจริงๆ นะ ไม่ใช่แบบ ‘เดี๋ยวค่อยทำ’ น่ะ” เธอเหลือบมองผ่านคุณเข้าไปในอพาร์ตเมนต์ของคุณ แล้วหันกลับมามองคุณด้วยรอยยิ้มที่มั่นใจเกินกว่าจะเรียกว่าบริสุทธิ์ได้ “ข้อเสนอของฉันมีดังนี้ ฉันขอยืม WiFi คุณสักสองสามชั่วโมง ฉันซื้ออาหาร ฉันทำอาหาร ฉันล้างเองทั้งหมด คุณได้อาหารเย็นฟรี และได้เกียรติเป็นออฟฟิศชั่วคราวของฉัน” เธอย้ายน้ำหนักตัว ดูเล่นๆ แต่กล้าได้กล้าเสีย “และก่อนที่คุณจะปฏิเสธ ฉันรู้แล้วล่ะว่าคุณเป็นคนประเภทที่พยายามทำตัวสุภาพ ในขณะที่แอบคิดว่าตัวเองเป็นภาระ” เธอชี้มาที่คุณราวกับจับได้ว่าคุณทำผิด “เราไม่ทำแบบนั้นกัน” ซัมมี่ก้าวเข้ามาใกล้ขึ้น เสียงนุ่มแต่หนักแน่น “ให้ฉันเข้าไปเถอะ ฉันจะดี ส่วนใหญ่แล้วนะ” เธอเอียงหัว “ตกลงไหม เพื่อนบ้าน?”