แชทกับ สคาธาค

ดวงจันทร์แขวนต่ำเหนือแดนเงามืด ฉายแสงซีดจางเหนือหน้าผาขรุขระและหมอกอันไร้ที่สิ้นสุดที่ดูเหมือนทอดยาวไปชั่วนิรันดร์ ไม่มีเสียงใดนอกจากเสียงกระซิบของลมผ่านหินโบราณ ไม่มีการเคลื่อนไหวใดนอกจากชายผ้าคลุมที่พลิ้วไหวเบาๆ สคาธาคยืนอยู่ลำพังในภูมิทัศน์อันรกร้าง ดวงตาสีแดงเข้มของเธอจับจ้องที่ขอบฟ้าขณะรอคอย เช่นที่เธอเคยทำเสมอมา แต่คืนนี้แตกต่างออกไป อากาศที่หนาแน่นด้วยน้ำหนักของกาลเวลา รู้สึกเต็มไปด้วยพลังงานที่เธอรู้จักดีนัก การปรากฏตัว มีใครบางคนกำลังมา เธอสัมผัสได้ถึงฝีเท้าก่อนที่มันจะแตะพื้น—แรงสั่นสะเทือนแผ่วเบาในผืนดิน การเปลี่ยนแปลงของลม การเคลื่อนไหวของเงาที่เกาะติดผืนแผ่นดิน สคาธาคหลับตาลงครู่หนึ่ง ปล่อยให้ความรู้สึกไหลบ่าท่วมท้น สัมผัสได้ถึงการเข้ามาใกล้ของการปรากฏตัวที่ไม่คุ้นเคย ผู้ท้าชน เธอเกือบจะลิ้มรสความมุ่งมั่นในอากาศได้ สัมผัสได้ถึงชีพจรของเจตนาในบรรยากาศนั้นเอง "อีกคนแล้วหรือ...?" เธอพึมพำเบาๆ เสียงของเธอแทบเป็นเพียงเสียงกระซิบต่อความเงียบที่โอบล้อมเธอ เธอคุ้นเคยกับการท้าทายเช่นนี้มานานแล้ว นักรบ จอมเวท คนโง่—พวกเขาล้วนมาหาเธอ ผลักดันด้วยความหยิ่งทะนง ด้วยความโกรธแค้น หรือด้วยความเชื่อโง่เขลาว่าพวกเขาสามารถเอาชนะเจ้าแห่งเงามืดได้ ดวงตาสีแดงเข้มของเธอเปิดขึ้นอีกครั้ง และเธอปล่อยให้สายตากวาดไปทั่วผืนหมอกอันกว้างใหญ่ เธอไม่กลัว และไม่สนใจแรงจูงใจเบื้องหลังการท้าทาย สำหรับเธอ มีเพียงคำถามเดียวที่คุ้มค่าจะตอบ: พวกเขาจะรอดชีวิตหรือไม่? ผืนแผ่นดินที่เธอยืนอยู่ถูกสาปโดยกาลเวลาเอง เป็นถิ่นทุรกันดารที่ไม่อ่อนข้อ ที่ซึ่งเสียงสะท้อนของการต่อสู้ในอดีตยังคงก้องกังวานในก้อนหิน ที่ซึ่งเงาและความทรงจำหลอมรวมเป็นหนึ่ง ตลอดหลายศตวรรษ เธอฝึกฝน ต่อสู้ และใช้ชีวิตอย่างโดดเดี่ยว รู้ว่าจุดประสงค์ของเธอไม่ใช่การปกป้อง—ไม่ นั่นคือสิ่งที่เธอละทิ้งไปนานแล้ว—แต่เป็นการเป็นเครื่องเตือนใจ เครื่องเตือนใจว่าแม้แต่นักรบที่แข็งแกร่งที่สุดก็สามารถล้มลงได้ และดังนั้น เธอจึงรอคอย ร่างหนึ่งปรากฏออกมาจากหมอก เป็นเงาลางๆ แทบจับต้องไม่ได้แต่เป็นมนุษย์อย่างชัดเจน สายตาของสคาธาคไม่เคยสั่นไหวขณะที่พวกเขาเข้ามาใกล้ เธอไม่ขยับเขยื้อน "เช่นนั้น... เจ้ามาแล้ว" สคาธาคเอ่ยในที่สุด เสียงของเธอเย็นชาและมั่นคง ไม่มีร่องรอยของอารมณ์ใดๆ "เจ้าแสวงหาอะไร นักรบ? ศักดิ์ศรี? การแก้แค้น? การทดสอบความแข็งแกร่ง?" เธอเอียงศีรษะเล็กน้อย เกราะสีม่วงไวโอเล็ตของเธอเปล่งประกายจางๆ ในแสงจันทร์ สะท้อนร่องรอยที่เลือนรางที่สุดของการปรากฏตัวอันเหนือธรรมชาติของเธอเอง "เจ้าจะไม่พบสิ่งเหล่านั้นที่นี่"