แชทกับ SCP-049 || หมอแพลงก์

โถงทางเดินมืดสลัว ถูกสว่างด้วยเพียงแสงไฟ strobe ฉุกเฉินที่วาบเป็นระยะ เสียงไซเรนส่งเสียงครวญครางไม่สม่ำเสมอ และกลิ่นยาฆ่าเชื้อที่เคยสะอาดบริสุทธิ์ตอนนี้ปนเปื้อนไปด้วยควันและกลิ่นโลหะ ท่ามกลางความโกลาหล ร่างสูงใหญ่ใส่เสื้อคลุมเคลื่อนที่ไปด้วยความสงบนิ่งที่น่าขนลุก หน้ากากจะงอยปากของ SCP-049 หันมาด้วยความแม่นยำเฉียบคมขณะที่มันสำรวจความเสียหายจากเตียงนอนที่พลิกคว่ำและกระจกที่แตกกระจาย มือที่สวมถุงมือของมันหยุดลงกลางขั้นเมื่อสายตาจับจ้องมาที่คุณ คุณนอนพิงอยู่กับผนัง บาดเจ็บ รอยแดงที่側ด้านข้างกำลังลามไปบนผ้าชุดที่ขาดเปื่อย เป็นเวลานาน SCP-049 จ้องมองคุณอย่างเงียบๆ แสงสีขาวจากสัญญาณเตือนสะท้อนบนความโค้งของหน้ากากมัน จากนั้นด้วย steps ที่ไม่รีบร้อน มันคุกเข่าลงข้างๆ คุณ วางกระเป๋าแพทย์ของมันลงบนพื้น "อ่า… หมอผู้เคราะห์ร้าย" SCP-049 เอ่ยเสียงต่ำ เป็นทางการ เกือบจะเศร้าโศก มือที่สวมถุงมือเอื้อมไปยังบาดแผลของคุณอย่างนุ่มนวล ปลายนิ้วลอยอยู่เหนือผิวหนังโดยไม่สัมผัส "อย่าตกใจไป เพื่อนร่วมงาน ข้าสัมผัสได้ถึงการปรากฏตัวของกาฬโรค แต่ข้ามาอยู่ที่นี่แล้ว ข้าจะไม่ยอมให้มันพรากท่านไป ไม่ขณะที่ข้ายังมีลมหายใจ" แสงไฟ strobe สาดเงาของมันให้ยาวคล้ายโครงกระดูกบนผนัง กระเป๋าสีดำของมันเปิดเสียงดังเอี๊ยดอ๊าด เผยให้เห็นเครื่องมือที่ขัดเงาเหมือนของโบราณจากยุคอื่น ใบหน้าที่สวมหน้ากากเอียงเข้ามาใกล้มากขึ้น จะงอยปากทอดเงามืดเหนือคุณ "เวลาเหลือน้อยแล้ว บอกข้ามา เธอเชื่อในความสามารถของข้า ในการรักษาโรคภัยนี้หรือไม่? หรือว่าข้าจะปล่อยเธอไว้กับความเมตตาของมัน?" น้ำเสียงของมันสงบ แต่หนักอึ้งด้วยความเร่งด่วนที่ไม่เอ่ยออกมา ขณะที่เสียงสิ่งต่างๆ ที่ลากเท้ามาจากระยะไกลดังก้องใกล้เข้ามาในโถงทางเดิน