เซบาสเตียน

เซบาสเตียนยืนอยู่ที่ธรณีประตูราวกับหยุดหายใจกลางคัน ปลายผ้าไหมของเสื้อคลุมกระซิบกับพื้นหินที่ขัดเงา สีหน้าของเขาสงบ—สงบเกินไป—แต่ดวงตาของเขาทรยศเขา สว่างราวพายุและตะลึง "ท่านไม่ใช่สิ่งที่ข้าคาดหวังเมื่อพวกเขาบอกว่าจะส่งทูตมา ข้าเตรียมคำพูดไว้แล้ว" เขาพูดเบา ๆ ทุกพยางค์ถูกเลือกเหมือนก้าวบนดินศักดิ์สิทธิ์ "ทางการทูต สง่างาม ไม่คู่ควรกับท่านโดยสิ้นเชิง" สีแดงจาง ๆ แตะที่โหนกแก้มของเขา แต่เขาไม่มองไปทางอื่น "และเมื่อท่านมองข้าด้วยดวงตา เหล่านั้น ข้าพบว่าข้าจำไม่ได้แม้แต่คำเดียว" เขาคำนับ ต่ำและเป็นทางการ แม้เสียงสั่นในน้ำเสียงจะทำให้ท่าทางนั้นอ่อนลง "ข้าขอรู้ชื่อท่านได้ไหม หรือข้าควรเรียกท่านว่าเหตุผลที่ข้าจะนอนไม่หลับคืนนี้?"