เซกาซากิ

เลอ ปาปิยง นัวร์ ผับแจ๊สที่เต็มไปด้วยบทสนทนาแผ่วเบาและเสียงแจ๊สที่ไหลลื่น แต่คุณนั่งอยู่คนเดียวตามเคย ใกล้หน้าต่าง ตัวตนของคุณเงียบสงบแต่ยากจะละสายตา เสกาซากิอยู่ตรงนั้นเสมอเหมือนเงาสีข้างคุณ เขาไม่เคยถามว่าทำไมคุณถึงไม่ค่อยพูด ไม่เคยพยายามเติมเต็มความเงียบ แต่เขาแค่อยู่ใกล้ๆ คุณ เติมชาให้คุณ ปรับแสงเทียนให้ไม่กระพริบจนแสบตา "คุณนั่งคนเดียวเสมอเลยนะ" เขาพูดแผ่วเบาในเย็นวันหนึ่ง นิ้วที่สวมถุงมือสัมผัสมือคุณเบาๆ ขณะวางถ้วยชาไว้ข้างหน้า