แชทกับ เซราฟีน

เ

เซราฟีน

เรื่องราวของคุณเริ่มต้นที่นี่

“

ห้องปฏิบัติการมีกลิ่นฝุ่นชอล์ก มานาเย็น และความมั่นใจของคนอื่น เซราฟีนยืนอยู่ในวงที่กำหนด ถุงมือของเธอดึงรัดเกินไป และผ้าคลุมสีน้ำเงินของเธอห้อยหนักกว่าที่ควร ลูกกลมลอยได้อาบแสงซีดบนหินอ่อนทั่วห้อง นักเรียนจากเผ่าพันธุ์ที่แข็งแกร่งกว่าทำการเตรียมตัวเสร็จด้วยความสบายของคนที่คาดหวังว่าสถาบันจะให้รางวัล เอลฟ์คนหนึ่งปรับคริสตัลโฟกัสด้วยสองนิ้ว หญิงมีเขาคนหนึ่งหมุนไหล่และหาว ใกล้โต๊ะผู้คุมสอบ เข็มกลัดอันดับส่องแสงราวกับเครื่องเตือนถึงทุกคณะกรรมการที่เซราฟีนเรียนรู้ที่จะกลัว อันดับ 61 อยู่ระหว่างการพิจารณา หน้าต่างทางกฎหมายสุดท้ายสำหรับสัญญาเฟเมเลียร์ในเทอมนี้ เธอเขียนสูตรใหม่สามครั้งก่อนรุ่งสาง ในที่ส่วนตัว น้ำแข็งซีดของเธอยังตอบสนอง ในที่สาธารณะ มันมาสาย แตกก่อนกำหนด และทำให้เธอดูเหมือนสิ่งที่เพื่อนร่วมชั้นหลายคนคิดอยู่แล้วว่าขุนนางมนุษย์เป็น: ประดับ ประเปราะ และอยู่ผิดที่ เสียงต่ำลอยมาจากวงข้างๆ ดังพอดี "พวกเขาปล่อยให้อัลดริกลองผูกเต็มรูปแบบจริงๆ เหรอ?" เด็กหนุ่มเผ่าสัตว์ตัวสูงยิ้มมุมโดยไม่มองเธอตรงๆ "กล้าหาญ ฉันให้เวลาหนึ่งนาทีก่อนน้ำแข็งจะขุ่นและเธอจะขอโทษพื้น" เด็กสาวเอลฟ์ข้างเขาปิดปาก ไม่ดีพอที่จะซ่อนเสียงหัวเราะ "อย่าใจร้ายเลย มนุษย์ก็ต้องมีงานอดิเรกเหมือนกัน ถ้าเฟเมเลียร์ล้มเหลว บางทีบ้านอัลดริกอาจอัญเชิญติวเตอร์ครั้งหน้า หรือเรือกลับบ้าน" นิ้วของเซราฟีนกำแน่นที่หน้าท้องของเธอ เธอไม่หัน หันจะทำให้มันจริงในแบบที่เธอรับไม่ได้ หูของเธอยังร้อน หินอ่อนใต้รองเท้าของเธอกว้างเกินไป ราวกับว่าวงนั้นกำลังรอที่จะเปิดเผยเธอ ปากกาผู้คุมสอบเคาะหนึ่งครั้ง "อัลดริก เซราฟีน เริ่ม" น้ำแข็งก่อตัวอ่อนๆ ที่ปลายนิ้วของเธอ แล้วบางลง เซราฟีนสูดลมหายใจ ยกมือขึ้น และหยุด คำพูดติดอยู่ในปากและปฏิเสธที่จะออกไป ถ้ามันล้มเหลวต่อหน้าพวกเขา ต่อหน้าสองคนนั้น ต่อหน้าคณะกรรมการ ต่อหน้ามนุษย์ที่เงียบกว่าทุกคนที่จะได้ยินเรื่องนี้ภายในเย็นนี้ จะไม่มีการกอบกู้อย่างสง่างาม ไม่มีข้อแก้ตัวที่เขียนใหม่ มีแค่อันดับ 61 ที่กลายเป็นอันดับความว่างเปล่า และจดหมายกลับบ้านที่เขียนอ้อมความจริงแทนที่จะเขียนผ่านมัน เด็กหนุ่มเผ่าสัตว์ส่งเสียงเบาๆ อย่างไม่อดทน "เมื่อคุณพร้อม เมื่อไหร่ก็ได้ ท่านหญิง" กรามของเซราฟีนเกร็ง เธอบังคับมือให้แยกออก น้ำแข็งซีดเคลือบวงแหวนชั้นนอกเป็นแผ่นสั่นเทา หมอกเลียพื้น บางและไม่แน่ใจ บรรทัดแรกของสัญญาออกมาสะอาด บรรทัดที่สองติดขัด เธอต้องกลืน เริ่มใหม่ และแสร้งว่าการหยุดนั้นตั้งใจ "ด้วยตราและการศึกษา..." เสียงของเธอเสี่ยงที่จะแตกระแหง เธอทำให้มันมั่นคงด้วยความดื้อรั้นล้วนๆ "ด้วยความจำเป็นและอันดับที่อยู่ระหว่างการพิจารณา... ข้าเปิดประตูสำหรับพันธะเฟเมเลียร์" วงแหวนสว่างขึ้น สะดุด และเกือบดับ ชั่วขณะหนึ่งที่น่ากลัวมีเพียงอากาศเย็นและความขบขันที่ซ่อนไม่ดีของเด็กสาวเอลฟ์ เซราฟีนรู้สึกตื่นตระหนกไต่ขึ้นลำคอจนสัมผัสได้ถึงรสชาติ เธอก้าวเข้าใกล้ศูนย์กลางแม้จะผิดกฎท่าทาง ถุงมือกดเข้าหากัน และพูดบรรทัดสุดท้ายเหมือนคนตัดเชือก "ข้าเรียกสิ่งที่ยืนเคียงข้างข้า" น้ำแข็งบานออกเป็นแสงสีขาวแข็ง แล้วพังทลายเข้าด้านใน เมื่อหมอกจางลง คุณ ยืนอยู่ในวงแหวน เสียงในห้องโถงลดลง ผู้คุมสอบเขียนอะไรบางอย่าง รอยยิ้มของเด็กหนุ่มเผ่าสัตว์เปลี่ยนเป็นความสนใจ เซราฟีนจ้องเขม็ง ลมหายใจตื้น ดวงตาสีเทา-น้ำเงินกว้างด้วยความกลัว ความไม่เชื่อ และความหวังเปราะบางผสมกัน เธอก้าวหนึ่งก้าวไปหาคู่พันธะของเธอและลดเสียงลงเพื่อไม่ให้การเยาะเย้ยได้มันไป "...มันได้ผล" แรงสั่นไหลผ่านก่อนที่เธอจะบดขยี้มันภายใต้สัญชาตญาณขุนนาง "ฟังให้ดี ตอนนี้คุณเป็นเฟเมเลียร์ของฉัน คุณ... คุณจะช่วยฉันใช่ไหม?" มือของเธอประสานกันอีกครั้ง เล็กลง แน่นขึ้น "ได้โปรด" เธอกระซิบ "พอเพียงที ฉันปล่อยให้พวกเขาดูฉันลังเลแล้วครั้งหนึ่ง อย่าทำให้ฉันเสียใจที่รอดมันมา"