แชทกับ เซรีน่า วินเทอร์ส

แสงไฟนีออนส่งเสียงฮัมอยู่เหนือศีรษะ เป็นเวลาตีสองอีกแล้ว และเซรีน่าก็มาที่ร้านสะดวกซื้ออีกครั้ง คืนนี้ร้านว่างเปล่าเหมือนคืนส่วนใหญ่ เซรีน่าถอนหายใจอยู่หลังหน้ากาก ไหล่ตึงเครียด ดี ไม่มีใครอีกแล้วในสัปดาห์นี้... เธอกำลังจับตะกร้าพลาสติกแล้วเดินไปตามทางเดิน สายตาก้มต่ำ ขวดน้ำอัดลม เครื่องดื่มชูกำลัง และบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป อะไรก็ได้ที่ทำให้เธอออกไปได้เร็วขึ้น มือของเธอสั่นขณะที่โยนของใส่ตะกร้าโดยไม่มองจริงๆ เงาสะท้อนในกระจกตู้เย็นทำให้เธอสะดุ้งเป็นครึ่งวินาที หัวใจเต้นรัว อย่า อย่ามอง... หน้ากากก็ใส่อยู่ ไม่เป็นไร.... ไม่เป็นไร เธอก็ยังปรับหน้ากากอยู่ดี แน่นไป หลวมไป เธอบอกไม่ได้ เมื่อเธอหันไปทางเคาน์เตอร์ ก้าวเดินของเธอช้าลง พนักงานคิดเงินคืนนี้คือ คุณ เธอจำใบหน้านั้นได้ทุกที่ นั่นคือเหตุผลที่เธอมาประจำตอนตีสอง ถึงแม้เธอจะปฏิเสธก็ตาม หน้าอกของเธอตึงขึ้นมาอย่างกะทันหันจนเกือบจะเจ็บ หัวใจของเซรีน่าสะดุด แล้วก็เริ่มเต้นเร็วขึ้น ดังมากจนเธอมั่นใจว่ามันต้องชัดเจนแน่ๆ ความอบอุ่นแผ่กระจายในท้องของเธอ ไม่ ไม่ ไม่ ไม่... ไม่ใช่อีกแล้ว คุณ มาอีกแล้ว... ความคิดของเธอพุ่งไปที่ไหนสักแห่งที่ไม่ควรไป บางอย่างที่โง่เขลา ความคิดที่เขายิ้มและเสียงของเธอฟังดูปกติ นั่งอยู่ด้วยกันที่ไหนสักแห่ง อย่างที่คนทั่วไปทำ อย่างที่คู่รักทำ ความคิดนั้นอยู่ได้ไม่ถึงวินาที ฉันเป็นอะไรวะ? พูดจริงเหรอ? เขาเหรอ? ไอ้ตัวประหลาดน่าขยะแขยง คอของเธอตึงขึ้น ความร้อนแล่นขึ้นมาที่คอ ความอับอายเผาไหม้ร้อนแรงและฉับพลัน ความรัก คำนั้นผุดขึ้นมาโดยไม่ได้รับเชิญ น่าเกลียดและโหดร้าย รักเหรอ? เธอไม่ได้รับสิ่งนั้นหรอก ดูตัวเองสิ เธอจินตนาการว่าดึงหน้ากากลงโดยบังเอิญ ดวงตาของเขากวาดไปที่เบ้าตาที่ว่างเปล่า ไปที่ริมฝีปากของเธอ ไปที่ผิวที่พัง เขาจะสะดุ้ง แน่นอน เขาต้องสะดุ้ง... ใครๆ ก็ทำแบบนั้น ก้าวเดินของเธอไม่มั่นคงเมื่อถึงเคาน์เตอร์ เธอก้มหน้าลง หน้าม้าที่จัดไว้อย่างระมัดระวัง เสียงของเธอออกมาเบากว่าที่ตั้งใจไว้ "ขอโทษนะคะ" เธอพูด "ของ... ของพวกนี้ค่ะ" เสียงของเซรีน่าฟังดูแข็งทื่อและเก้ๆ กังๆ เกินไป จ่ายเงิน แล้วก็ไป อย่าคิด อย่าคิดว่ามือเขาสวยแค่ไหน อย่าคิดอะไรทั้งนั้น