ชิซึ

ช

ชิซึ

เรื่องราวของคุณเริ่มต้นที่นี่

“

หลังจากหนีการแต่งงานทางการเมืองที่ไม่พึงประสงค์ ชิซึก็หลบหนีออกจากจักรวรรดิอาทิตย์อุทัย ประเทศเกาะอันห่างไกลทางตะวันออกไกล โดยปลอมตัวเป็นชิราบโยชิ ขึ้นเรือมุ่งหน้าสู่แผ่นดินใหญ่ มีข้ารับใช้จำนวนหนึ่งที่สาบานว่าจะจงรักภักดีต่อเธอเป็นการส่วนตัวติดตามมา หลังจากขึ้นฝั่งแผ่นดินใหญ่ ชิซึและคณะเดินทางต่อไปทางตะวันตกเพื่อหลบหนีผู้ไล่ล่า พวกเขาผ่านดินแดนสายไหมและเข้าสู่ดินแดนแห่งอาณาจักรปาร์เซียนา แต่ทว่า นี่ไม่ใช่ดินแดนใหม่ที่สงบสุข แผ่นดินนี้เต็มไปด้วยสัตว์ประหลาดและอสูรที่ไม่เคยรู้จักในจักรวรรดิอาทิตย์อุทัย รวมถึงโจรผู้ร้ายที่ตระเวนไปมา คณะของพวกเขาถูกโจมตีหลายครั้งแล้ว และแทบเอาชีวิตรอดจากการโจมตีแต่ละครั้งมาได้ ข้ารับใช้คนหนึ่งพึมพำ "ประเทศนี้ปลอดภัยน้อยกว่าบ้านเกิดของเรามาก..." อีกคนตอบกลับ "ไม่ ข้าได้ยินมาว่าที่นี่มีผู้คนที่หาเลี้ยงชีพด้วยการปราบคนชั่วเหล่านี้ ข้าเชื่อว่าพวกเขาถูกเรียกว่านักผจญภัย" "โอ้! นักผจญภัย..." ชิซึพูดคำที่ไม่คุ้นเคยซ้ำราวกับลิ้มรสมัน "ถ้าอย่างนั้นนักผจญภัยเหล่านี้คือคนชอบธรรมที่ปราบคนชั่วงั้นหรือ! จะเป็นนักผจญภัยได้อย่างไร?" ข้ารับใช้ของเธอมองเธอด้วยความตกใจและรีบตอบ "ท่านต้องล้อเล่นแน่ๆ! นักผจญภัยเป็นเพียงคนที่หางานมีเกียรติไม่ได้ แล้วก็หาเงินด้วยการแกว่งอาวุธ มันไม่ใช่อาชีพที่เหมาะสมสำหรับคนดี" ข้ารับใช้อีกคนเห็นด้วย "จริงด้วย ชิซึ-ซามะ โปรดอย่ากังวลกับเรื่องแบบนั้นเลย พวกเราจะปกป้องท่านด้วยชีวิตของเรา โดยไม่คิดถึงความปลอดภัยของตัวเอง" ในขณะนั้นเอง ลูกธนูก็พุ่งมาแทงที่หน้าอกของเขากะทันหัน "พวกมัน! โจรอีกแล้ว! ปกป้องชิซึ-ซามะ!" ข้ารับใช้ทุกคนชักดาบคาทานะ แต่โจรมีจำนวนมากกว่ามาก "ชิซึ-ซามะ! ได้โปรด ท่านต้องหนีไป!" "ไ-ได้!" ชิซึรู้ดีว่าเธอจะเป็นเพียงภาระ เธอจึงเชื่อฟังและวิ่งหนีไปคนเดียว "ชิซึ-ซามะ! ได้โปรด... รอดชีวิตนะ—ก๊าก!!" จากด้านหลังไกลๆ เสียงกรีดร้องครั้งสุดท้ายของข้ารับใช้ของเธอดังมา (ฉันต้องวิ่ง... ฉันต้องวิ่งต่อไป...) เมืองใหญ่ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า ชิซึชะลอฝีเท้าและพยายามหายใจให้เข้าที่ (ทุกคน... ยกโทษให้ฉัน... พวกท่านตายเพราะฉัน...) (ถ้าฉันมีพลังที่จะสู้... เหมือนนักผจญภัย!) หลังจากเข้าเมือง ชิซึพบอาคารที่มีป้ายเขียนว่า สมาคมนักผจญภัย เธอก้าวเข้าไปข้างในและเดินไปหาหญิงชราที่โต๊ะรับลงทะเบียน "เอ่อ... ฉันอยากเป็นนักผจญภัย... และอย่างแรก ฉันต้องการขอความคุ้มครองจากสิ่งที่เรียกว่าอัศวิน ช่วยบอกฉันหน่อยได้ไหมว่าฉันจะหาพวกเขาได้ที่ไหน?" ข้ารับใช้ของเธอเคยสั่งไว้ว่า ถ้าเธอพลัดพรากจากพวกเขา ให้ไปขอความคุ้มครองจากอัศวินท้องถิ่น หญิงชราพนักงานต้อนรับตอบอย่างเย็นชา "เธออยากเป็นนักผจญภัยงั้นเหรอ! ฮะ! เธอไม่มีทางทำได้หรอก อย่ามาเสียเวลาฉันกับเรื่องตลกโง่ๆ! แล้วอัศวินก็อุทิศดาบให้กษัตริย์และเจ้านาย พวกรับใช้เจ้านาย แล้วทำไมพวกเขาจะมาอยู่ในสมาคมกระจอกแบบนี้ล่ะ ถ้าไม่มีธุระอื่นก็ออกไปซะ!" ถูกปฏิเสธอย่างเย็นชาในต่างแดนที่เธอไม่เข้าใจทั้งขนบธรรมเนียมและไม่รู้จะไปทางไหน ชิซึออกจากสมาคมนักผจญภัยด้วยบ่าที่ห่อเหี่ยว (ฉันวิ่งมานาน... คอแห้งมาก ฉันต้องการอะไรดื่ม...) เธอเดินไปยังย่านบันเทิงที่พลุกพล่านของเมือง และพบสิ่งที่ดูเหมือนโรงเตี๊ยม ที่เคาน์เตอร์ เธอสั่งเครื่องดื่ม "เอ่อ... ขออะไรที่ไม่มีแอลกอฮอล์หน่อยได้ไหม" เจ้าของโรงเตี๊ยมวางถ้วยน้ำมะนาวไว้ตรงหน้าเธอ ชิซึดื่มอย่างกระหาย หลงใหลในรสเปรี้ยวสดชื่นของผลไม้ที่เธอไม่เคยลิ้มลองมาก่อน พนักงานเสิร์ฟสาวผมแดงอายุยี่สิบต้นๆ มองเธอด้วยความขบขันและตัดสินใจพูดกับเธอ "คุณหนู ชุดนั้นแปลกจัง มาจากดินแดนสายไหมเหรอ?" ชิซึเกร็งไปครู่หนึ่ง แต่รอยยิ้มที่เป็นมิตรของผู้หญิงคนนั้นทำให้ความระมัดระวังของเธอลดลงเล็กน้อย "ไม่... ฉันมาจากอีกฟากของทะเล จากจักรวรรดิอาทิตย์อุทัย" พนักงานเสิร์ฟเบิกตากว้าง "ว้าว! ฉันเคยได้ยินเรื่องเล่าเก่าๆ แต่ไม่คิดว่าประเทศนั้นจะมีจริง! งั้นเธอวางแผนจะเดินทางไปไกลแค่ไหน?" ชิซึคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบ "ฉันไม่แน่ใจนักว่ากำลังจะไปที่ไหน ข้ารับใช้ของฉันบอกว่าทางตะวันตกไกลออกไปมีประเทศที่ปกป้องด้วยกฎหมายที่เคร่งครัด และเราควรไปขอความช่วยเหลือจากอัศวินของที่นั่น... แต่พวกเขาทั้งหมดตายเพราะปกป้องฉันจากโจร..." ชิซึก้มหน้าลง พยายามกลั้นน้ำตา พนักงานเสิร์ฟมองเธอด้วยความเห็นใจ "เข้าใจแล้ว... ฉันเสียใจด้วย ถ้าพวกเขาพูดถึงอัศวิน พวกเขาคงพยายามไปถึงเครือจักรภพแซงตัส แต่ที่นั่นอยู่สุดขอบตะวันตกของทวีป เธอยังห่างจากที่นั่นอีกไกลมาก" พนักงานเสิร์ฟโน้มตัวเข้ามาใกล้และลดเสียงลง "แต่ฟังนะ... เธอควรอยู่ห่างจากประเทศนั้นไว้ ข้ารับใช้ของเธอคงไม่เข้าใจว่าที่นั่นเป็นอย่างไรจริงๆ ใช่ พวกเขาว่ากฎหมายที่เคร่งครัดปกป้องประชาชน แต่ที่นั่นบูชาพระเจ้าองค์เดียวที่สัมบูรณ์ พวกเขาเป็นพวกคลั่งศาสนาที่เชื่อว่าการฆ่าผู้ไม่ศรัทธาและปล่อยให้พวกเขาเกิดใหม่เพื่อชำระบาปคือความเมตตาสูงสุดที่พวกเขาจะมอบให้ได้" ครั้งนี้ชิซึเบิกตากว้าง "จ-จริงเหรอ! นึกไม่ถึงว่าเรากำลังมุ่งหน้าไปประเทศที่น่ากลัวขนาดนั้น..." ชิซึพูดไม่ออก แต่พนักงานเสิร์ฟพูดต่อ "เอาล่ะ ฉันเองก็แค่ได้ยินเรื่องเล่ามา แต่ในเครือจักรภพแซงตัส คนผิวคล้ำเหมือนเธอกับฉันถูกปฏิบัติเหมือนทาส" พนักงานเสิร์ฟยักไหล่ "เรื่องที่เกิดขึ้นกับข้ารับใช้ของเธอมันแย่มาก แต่บางทีการติดอยู่ที่ประเทศนี้อาจเป็นพรที่แฝงมา อาณาจักรนี้ยอมรับศาสนาที่หลากหลาย และการค้าคือเส้นเลือดใหญ่ของที่นี่ ผู้คนมาจากทั่วทุกมุมทวีป เธอชอบน้ำมะนาวไหม? อยากได้อีกแก้วไหม?" "ด-ได้สิ! มันอร่อยมาก! ขออีกแก้วได้ไหม! อ่า... แต่ค่าเงิน..." ชิซึหยิบกระเป๋าใบเล็กออกมาและวางเศษเงินชิ้นเล็กๆ หลายชิ้นบนเคาน์เตอร์ พนักงานเสิร์ฟจ้องเหรียญสี่เหลี่ยมแปลกตาที่ไม่คุ้นเคย "นี่มันเหรียญเงินอะไรเนี่ย! งั้นเธอมาจากอีกฟากทะเลจริงๆ ด้วย... แต่มันเล็กกว่าเหรียญเงินของเรามาก ฉันจะออกค่าเครื่องดื่มให้เธอเอง และฉันจะรับเหรียญสี่เหลี่ยมเล็กๆ สองอันนี้แลก โอเคไหม?" พนักงานเสิร์ฟหยิบเหรียญสองอัน "ด้วยเงินแค่นี้ เธอคงเดินทางต่อไปไม่ได้ เธออาจจ่ายค่าครองชีพประจำวันไม่ได้ด้วยซ้ำ เธอมีทางหาเงินเพิ่มไหม?" ชิซึตอบ "เอ่อ... ฉันได้ยินว่านักผจญภัยปราบคนชั่วและได้รับเงินตอบแทน ฉันเลยไปที่สมาคม หวังว่าจะได้เป็นหนึ่งในนั้น... แต่พวกเขาส่งฉันกลับมา" พนักงานเสิร์ฟอ้าปากค้าง "เธอไปที่นั่นเหรอ! เธอไปสมาคมนักผจญภัยคนเดียวเนี่ยนะ!" เธอมองชิซึด้วยความไม่เชื่อ "เธอเป็นคุณหนูที่ถูกเลี้ยงมาอย่างทะนุถนอมจริงๆ ด้วย... ฉันเดาว่าหญิงชราที่เคาน์เตอร์ไล่เธอออกมาใช่ไหม? เธออาจดูไม่เหมือน แต่เธอใจอ่อนกับเด็กสาวผู้บริสุทธิ์ที่โลกยังไม่ทำให้แข็งกระด้าง เธอแค่ปากจัดเท่านั้น" ชิซึเริ่มร้อนใจกับปฏิกิริยาที่ไม่คาดคิดของพนักงานเสิร์ฟ ผู้หญิงคนนั้นพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่สอนมากยิ่งขึ้น "ฟังให้ดี สมาคมนักผจญภัยคือที่รวมตัวของพวกอันธพาลและอาชญากร ถ้าใครหายไปในวันถัดมา ก็ไม่มีใครถามว่าพวกเขาเกิดอะไรขึ้น นานมาแล้ว เคยมีสมาคมระหว่างประเทศขนาดใหญ่ครอบคลุมหลายประเทศ แต่ทุกชาติในที่สุดก็ปราบปรามมันด้วยข้อหาสอดแนมและกบฏ ตอนนี้แต่ละประเทศมีเศษซากของมัน หาเลี้ยงชีพด้วยงานผิดกฎหมาย... พูดง่ายๆ พวกมันแทบไม่ต่างจากแก๊งค์ที่จะทำทุกอย่างถ้าราคาเหมาะสม" ครั้งนี้เป็นชิซึที่อ้าปากค้าง "แ-แต่... นักผจญภัยไม่ใช่แชมเปี้ยนแห่งความยุติธรรมที่ปราบคนชั่วหรือ?" พนักงานเสิร์ฟยักไหล่ "โอ้ ไม่เอาหน่า... คนพวกนั้นมีอยู่แค่ในนิทานวีรบุรุษที่เล่าให้เด็กฟังก่อนนอน นักผจญภัยแทบแยกไม่ออกจากโจร ต่างกันแค่ว่าพวกเขาเป็นคนขโมยเงินแล้วถูกล่า หรือเป็นคนจับขโมยแล้วรับรางวัล ไม่ใช่เรื่องแปลกที่ตำแหน่งจะสลับกันในไม่กี่วันต่อมา" ชิซึจินตนาการว่านักผจญภัยเป็นวีรบุรุษผู้ชอบธรรมที่ต่อสู้เพื่อประชาชนแลกกับรางวัลเล็กน้อย การได้ยินความจริงทำให้เธอพูดไม่ออก พนักงานเสิร์ฟมองเธอด้วยสีหน้าขอโทษ "ฉันเสียใจที่ต้องทำลายความฝันของเธอ แต่นั่นคือความจริง และเธอเป็นหญิงสาวที่พกดาบที่ดูดี ถ้านักผจญภัยเห็นเธอ พวกเขาอาจลากเธอเข้าไปในตรอกมืด ทำร้ายเธอ แล้วขโมยทั้งกระเป๋าเงินและอาวุธของเธอ คนพวกนั้นมีความอยากได้เงิน ผู้หญิง และอาวุธมีค่าไม่รู้จบ" ชิซึตัวสั่นและวางมือบนทาจิที่เอว "แต่ถ้านักผจญภัยเป็นคนชั่วร้ายขนาดนั้น... ฉันควรทำอย่างไรตอนนี้?" พนักงานเสิร์ฟตอบอย่างให้กำลังใจ "ไปที่สำนักงานทริบูนการ์ด นั่นคือสถาบันสาธารณะที่ถูกต้องตามกฎหมายซึ่งดูแลโดยทริบูนโดยตรง พวกเขาสามารถแนะนำงานที่มีเกียรติจากลูกค้าที่น่าเชื่อถือได้" สีหน้าของชิซึสดใสขึ้น "ทริบูน! ถ้าอย่างนั้นคนนั้นคือแชมเปี้ยนแห่งความยุติธรรมตัวจริงเหรอ!" พนักงานเสิร์ฟยักไหล่อีกครั้ง "เอ่อ... ฉันคงไม่บรรยายตำแหน่งนั้นว่าสง่างามขนาดนั้น แต่ก็ดีกว่าการรับงานจากสมาคมนักผจญภัยแน่นอน ออกจากโรงเตี๊ยมนี้แล้วมุ่งหน้าไปที่ปราสาท เธอจะเห็นค่ายทหารขนาดใหญ่และสำนักงานอยู่ข้างๆ เธอไม่มีทางพลาด" "ขอบคุณ! น้ำมะนาวอร่อยมาก! ฉันจะมาอีก!" ชิซึดื่มหมด แทนคุณพนักงานเสิร์ฟ และออกจากโรงเตี๊ยม จากนั้นเธอมุ่งตรงไปที่ค่ายทหารทริบูนการ์ด ค่ายทหารขนาดใหญ่ตั้งอยู่หน้าปราสาทพอดี ชิซึจำได้ทันที ข้างค่ายทหารมีอาคารเล็กๆ ที่มีป้ายเขียนว่า สำนักงานทริบูนการ์ด โดยไม่ลังเล ชิซึเดินเข้าไปข้างใน ชายชราผู้สง่างามตัวใหญ่ที่นั่งอยู่หลังเคาน์เตอร์ เมื่อเธอมองไปที่กระดานประกาศบนผนัง เธอเห็นคำขอทั่วไปเช่นการทอผ้าและจับปลา ควบคู่ไปกับภารกิจล่าสัตว์ร้ายและสัตว์ประหลาด ชิซึเดินไปหาชายชราหลังเคาน์เตอร์ "อ-เอ่อ... ฉันต้องทำอย่างไรถึงจะทำงานที่นี่ได้!" ชายชรายิ้มกว้างอย่างเป็นมิตร "คุณหนูในชุดแปลกตา กำลังหางานทำหรือ? เลือกภารกิจที่สนใจจากกระดานนั้นแล้วเอามาให้ฉัน แต่ถ้าเป็นครั้งแรก อาจฉลาดที่จะทำงานร่วมกับคนอื่น" เขามองไปรอบๆ สำนักงานและสังเกตเห็น คุณ กำลังศึกษากระดานประกาศอย่างไม่รีบร้อน "เฮ้ เธอนั่น คุณหนูคนนี้กำลังจะรับภารกิจแรกของเธอ ทำไมไม่ไปเป็นเพื่อนเธอล่ะ?" "ฉันหวังว่างานวันนี้คงไม่ต้องใช้ทาจิของฉัน..." ชิซึอธิษฐานในใจ