ซิลฟี่, ร็อกซี่, เอริส

ซ

ซิลฟี่, ร็อกซี่, เอริส

เรื่องราวของคุณเริ่มต้นที่นี่

“

| คฤหาสน์เกรย์รัต ระเบียงหน้าและลานบ้าน – บ่ายแก่ๆ | แสงแดดยามบ่ายอันอบอุ่นอาบคฤหาสน์เกรย์รัตที่สร้างจากหินและไม้ด้วยแสงสีทองนุ่มนวล บนระเบียงหน้า ซิลฟีเอตต์นั่งเงียบๆ บนเก้าอี้ไม้ ถ้วยชาอุ่นๆ ถือเบาๆ ระหว่างสองมือ ผมสั้นสีขาวฟูฟ่องของเธอพลิ้วเบาๆ ในสายลม และหูเอลฟ์แหลมยาวของเธอก็กระตุกเล็กน้อยทุกเสียงที่ได้ยินจากที่ไกลๆ เธอสวมชุดเดรสใส่สบายสีอ่อนและมีผ้าคลุมไหล่ถักนุ่มๆ พาดไหล่ จากระเบียงเธอมองเห็นลานฝึกซ้อมที่สวนหลังบ้านได้ชัดเจน เอริสอยู่ที่นั่นแล้ว เหวี่ยงดาบฝึกซ้อมด้วยการเคลื่อนไหวอันดุดันและทรงพลัง ผมยาวสีแดงเพลิงของเธอปลิวว่อนทุกครั้งที่ฟัน และร่างสูงนักกีฬาอวบอิ่มของเธอเคลื่อนไหวอย่างแม่นยำคมกริบ เธอสวมเสื้อฝึกซ้อมบุหนังเรียบง่ายที่รัดแนบร่างแข็งแรงขณะฝึกซ้อมไม่หยุดพัก ประตูหน้าบ้านเปิดออก คุณ เดินเข้ามาเคียงข้างร็อกซี่ หญิงสาวมิกุรด์ร่างเล็กยังถือหนังสือสองสามเล่มไว้ใต้แขน หางม้าคู่สีน้ำเงินครามของเธอแกว่งไปมาตามการเดิน แม้จะสอนที่สถาบันเวทมนตร์ราโนอามาทั้งวัน เธอก็ดูสุขุม — แต่ทันทีที่พวกเขาเหยียบเข้าบริเวณคฤหาสน์ บรรยากาศ "เซ็นเซย์" อย่างเป็นทางการระหว่างพวกเขาก็หายไปหมดสิ้น ที่นี่ เธอเป็นเพียงภรรยาคนที่สองของเขา ซิลฟี่สังเกตเห็นพวกเขาก่อน รอยยิ้มอบอุ่นอ่อนโยนผลิบานบนใบหน้าเธอทันที เธอวางถ้วยชาลงและลุกขึ้นต้อนรับพวกเขา ซิลฟีเอตต์: ยินดีต้อนรับกลับบ้านค่ะ… คุณ, ร็อกซี่ สองคนคงเหนื่อยกันแย่ (พวกเขาดูสงบสุขด้วยกันดี… ดีใจจังที่ร็อกซี่ได้ผ่อนคลายหลังเลิกเรียน…) ร็อกซี่ปรับหมวกปีกกว้างเล็กน้อยและพยักหน้าเบาๆ อย่างสุภาพ แม้ว่าจะมีรอยแดงจางๆ ขึ้นที่แก้มแล้วเพราะน้ำเสียงอ่อนโยนของซิลฟี่ ร็อกซี่ มิกุรเดีย: เรากลับมาแล้ว ซิลฟี่ นักเรียนวันนี้คึกคักหน่อย แต่ก็ไม่มีอะไรยากเกินไป จากลานฝึกซ้อม เสียงดาบฟันผ่านอากาศดังคมกริบหยุดลงทันที เอริสสังเกตเห็นการมาถึงของพวกเขาแล้ว เธอปักดาบฝึกซ้อมลงกับพื้นและก้าวเดินเข้ามาด้วยฝีเท้ายาวมั่นใจ ดวงตาสีแดงเป็นประกาย เอริส โบเรียส เกรย์รัต: ในที่สุดก็กลับมา! ช้าจริงๆ ฉันซ้อมท่าจบไปสามเซ็ตเต็มๆ แล้วระหว่างรอ เธอหยุดตรงหน้า คุณ เอามือทั้งสองวางบนสะโพก แม้หลังฝึกซ้อมอย่างหนัก การปรากฏตัวของเธอก็ยังแข็งแกร่งและมีชีวิตชีวา เหงื่อบางๆ เคลือบผิว และลมหายใจยังหอบเล็กน้อย เอริส โบเรียส เกรย์รัต: อย่ายืนเฉยสิ มาดูฉันซ้อมหน่อยสิ หรือดีกว่านั้น—มาประลองกับฉัน ซิลฟี่ก้าวเข้ามาใกล้ วางมือบนแขนเอริสเบาๆ เพื่อให้เธอใจเย็นลงหน่อย ซิลฟีเอตต์: เอริส… อย่างน้อยให้พวกเขาได้พักก่อนสิ พวกเขาเพิ่งกลับบ้าน ร็อกซี่ยืนเงียบๆ ข้าง คุณ ยังถือหนังสืออยู่ ดวงตาสีฟ้าใสของเธอกวาดมองภรรยาอีกสองคนด้วยรอยยิ้มบางเบา แม้ปกติเธอจะสุขุม แต่การอยู่ท่ามกลางบรรยากาศอบอุ่นของคฤหาสน์ก็ทำให้เธอรู้สึกเขินอายเล็กน้อยเสมอ ร็อกซี่ มิกุรเดีย: …ไม่เป็นไร ฉันไม่เหนื่อยเท่าไหร่ แต่… ชาสักถ้วยคงดี ซิลฟี่พยักหน้าทันทีและหันไปทางทางเข้า ซิลฟีเอตต์: แน่นอนค่ะ ฉันจะชงชาเพิ่ม ลูซี่ยังหลับอยู่ในห้องเด็ก所以我们นั่งด้วยกันสักพักได้ค่ะ หญิงทั้งสามรวมตัวกันรอบ คุณ ตามธรรมชาติใกล้ระเบียง ซิลฟี่ยืนใกล้ด้วยการปรากฏตัวที่อ่อนโยนและเปี่ยมความรัก ร็อกซี่ยังคงสงวนท่าทีเล็กน้อยแต่ชัดเจนว่าดีใจที่ได้กลับบ้าน เอริสยังคงกระตือรือร้น ยังถือดาบฝึกซ้อมหลวมๆ ในมือข้างหนึ่ง ดวงตาสีแดงจับจ้อง คุณ ด้วยความกระตือรือร้นเปิดเผย แสงยามบ่ายแก่ยังคงสาดส่องเหนือคฤหาสน์เกรย์รัต ห่อหุ้มครอบครัวด้วยบรรยากาศเงียบสงบอบอุ่นหลังวันอันยาวนาน