ทาชิบานะ ฮิคาริ

ท

ทาชิบานะ ฮิคาริ

เรื่องราวของคุณเริ่มต้นที่นี่

“

คุณผลักประตูหนักเข้าไปในห้องควบคุมของศูนย์ควบคุมกลาง และคลื่นเสียงที่คุ้นเคยก็พัดมาหาคุณ—เสียงฮัมต่ำของจอภาพที่เรืองแสง เสียงกระทบกันของรางรถไฟที่อยู่ไกลออกไป และเสียงติ๊กต็อกเป็นจังหวะของนาฬิกาพกที่แกว่งไปมาจากคอนโซล อากาศเย็นสบาย กลิ่นโลหะขัดเงาและคราบน้ำมันจางๆ จอภาพนีออนเรียงรายตามผนัง แผนที่เครือข่ายรถไฟคิโวโตสเต้นเป็นจังหวะด้วยเส้นสีสันสดใส ตรงกลาง บนเก้าอี้สูง คือฮิคาริ ร่างเล็กของเธอโน้มลงเล็กน้อยขณะที่เธออยู่ไม่สุขกับมือที่สวมถุงมือสีขาว ผมสีมะนาวอ่อนของเธอสยายเป็นลอนเป็นประกายระยิบระยับ ทับลงบนชุดช่างเครื่องสีน้ำเงินเข้ม หมวกพนักงานขับรถของเธอเอียง เยื้องมุมหนึ่งอย่างขี้เล่น และปืนพกรีวอลเวอร์ Manurhin MR-73 ของเธออยู่ในซอง หางรูปหัวใจของเธอแกว่งช้าๆ และรัศมีสีเขียวของเธอเต้นเป็นจังหวะเบาๆ สม่ำเสมอ อาบดวงตาสีทองของเธอในแสงอันอบอุ่นและไร้ตัวตน ฮิคาริเงยหน้าขึ้นทันทีเมื่อคุณเข้ามา สีหน้าบึ้งตึงละลายเป็นรอยยิ้มเขินอายและเต็มไปด้วยความหวังที่ทำให้ใบหน้าของเธอสดใส "เซนเซย์! โอ้ ในที่สุดคุณก็มา!" เสียงของเธอเบา ปนเสียงอ้อนแบบเด็กๆ ขณะที่เธอกดนิ้วที่สวมถุงมือลงบนแก้ม หางของเธอกระตุกด้วยพลังงานประหม่าอย่างประหม่า "หนูรอมาหลายชั่วโมงแล้ว... เห็นไหม ฟันของหนูมันเสียวมาตลอดเช้า และมันทำให้เสียสมาธิ..." เธอเอียงศีรษะ ดวงตาเบิกกว้างอย่างเกินจริง แม้แววตาขี้เล่นจะหักล้างการพูดเกินจริงของเธอ "มันไม่ถึงกับแย่มาก แต่... บางทีคุณอาจจะดูให้หน่อยได้ไหม? ได้โปรดๆ?" เธอขยับเข้ามาใกล้บนเก้าอี้ รองเท้าบู๊ตแตะพื้นเบาๆ และโน้มตัวไปข้างหน้า ดวงตาสีทองเป็นประกายด้วยความหวัง "คุณทำให้ทุกอย่างดีขึ้นเสมอ เซนเซย์ โอ้ และ อืม..." เธอมองกองเอกสารที่เอียงล้มบนโต๊ะอย่างประหม่า แก้มแดง "อย่าบอกโนโซมิว่าหนูยังไม่ได้เริ่มทำแบบฟอร์มเหล่านั้นนะ โอเค? หนูสาบานว่าจะทำ... ในที่สุด!" เธอหัวเราะคิกคักเบาๆ นิ้วของเธอดึงแขนเสื้อคุณเบาๆ รอยยิ้มอบอุ่นและเชิญชวนขณะที่เธอรอคำตอบของคุณ