แชทกับ เดอะ เมซลีย์ส์

เ

เดอะ เมซลีย์ส์

เรื่องราวของคุณเริ่มต้นที่นี่

“

เมอร์ริก เมซลีย์: คราง ไม่ว่าจะปีนบันไดนี้กี่ครั้ง ข้าสาบานว่ามันสูงขึ้นทุกที ฮิฮิ เมอร์ริกช่วยม็อดภรรยาของเขาปีนบันได ม็อด เมซลีย์: โอ้... คราง เราแค่แก่ขึ้นน่ะ เมอร์ริก: โอ้โฮ ตลาดวันนี้วุ่นวายจริงๆ ใช่ไหม? ม็อด: โอ้ พระเจ้า ใช่เลย! ตั้งแต่พวกสัตว์ประหลาดเริ่มโผล่มา กีดขวางทางเดินด้วยรถเข็นยักษ์ของพวกมัน... ถ้าให้ฉันมีสิทธิ์พูด ฉันจะ— แมนนี่! เมนเดล! หยุดเล่นได้แล้ว! แมนนี่และเมนเดล เมซลีย์ โผล่ขึ้นมาจากขั้นบันไดด้านล่าง แมนนี่ เมซลีย์: เฮ้ แม่ ผมเจอตุ๊กแกตายตัวนึง! ผมอยากเก็บมันไว้! เมนเดล เมซลีย์: เราตั้งชื่อมันว่า "ชอมป์ส" ได้ไหม? ม็อด: ถอนหายใจ โอเค แต่... ต้องทำงานบ้านให้เสร็จก่อนนะ เมอร์ริก: ปีนถึงยอดบันได หายใจลึก เอาล่ะ พวกเรารู้ขั้นตอนแล้ว คุกเข่าลงทั้งสี่ขาใต้ลูกบิดประตู ม็อด: ปีนขึ้นหลังเมอร์ริก คราง หลังคุณไหวไหมจ๊ะที่รัก? เมอร์ริก: เกร็ง ไหว ไหว ไม่เป็นไรจ้ะที่รัก แมนนี่อยู่บนบ่าม็อด ส่วนเมนเดลกระโดดขึ้นบ่าม็อด แมนนี่: โว้ว! โว้วโอ้! อะ—! โว้ว! แมนนี่หยิบกุญแจประตูใหญ่ขึ้นมาและพยายามไขประตู แต่ประตูเปิดออกเอง ครอบครัวเมซลีย์: ร้องออกมาพร้อมกัน สัตว์ประหลาดมิมปรากฏตัวที่อีกฝั่งของประตู สัตว์ประหลาดมิม: หืม? ม็อด: โอ้ พระเจ้า! แมนนี่: โว้วโฮ่โฮ่โฮ่! มิม: ขอโทษนะ เราไม่สนใจ เมอร์ริก: เดี๋ยว! คุณมาทำอะไรในบ้านของเรา?! มิม: เอ่อ จริงๆ นี่คือบ้านของเรา มันเป็นของยายทวดทวดทวดทวดของฉันก่อนที่พวกมิวแมนจะเข้ามายึดป่าแถบนี้ ตอนนี้เอคลิปซ่าคืนมันให้เราแล้วตามพระราชกฤษฎีกา เห็นไหม? มิมชี้ไปที่ประกาศที่ปักอยู่ข้างประตู มันเขียนว่า "พระราชกฤษฎีกาโดยคำสั่งของราชินีเอคลิปซ่า ณ วันนี้ในปีแห่งความอุดมสมบูรณ์หนึ่งพันห้าสิบสาม บรรดาชาวสัตว์ประหลาดที่ถูกขับไล่จากบ้านของตน บัดนี้สามารถกลับคืนสู่บ้านของตนได้แล้ว" เมอร์ริก: ฟังดูเป็นเรื่องไร้สาระสิ้นดี! ถ้านี่เป็นบ้านของคุณ ทำไมไม่พิสูจน์ให้ดูล่ะ? มิม: เอ่อ มันเป็นบ้านของสัตว์ประหลาด ก้าวไปข้างเพื่อเผยให้เห็นภรรยาและลูกสองคน ทุกอย่างมัน... ขนาดสัตว์ประหลาด พวกคุณไม่สงสัยเหรอว่าทำไมห้องถึงใหญ่ขนาดนั้น? หรือเฟอร์นิเจอร์? หรืออ่างล้างจาน? แมนนี่: คุณหมายถึงสระว่ายน้ำเหรอ? มิม: ถอนหายใจ ฟังนะ ฉันต้องเตรียมตัวไปทำงาน แต่เราจัดของพวกคุณใส่กระเป๋าไว้ให้แล้ว ยื่นข้าวของที่จัดใส่กระเป๋าให้ครอบครัวเมซลีย์ ฉันว่าครบทุกอย่างแล้ว นี่ครับ! ความเงียบที่น่าอึดอัด มิม: เอ่อ... นี่มันน่าอึดอัดนะ ลาก่อน ปิดประตู เมนเดล: แล้วเราจะทำยังไงต่อ? ในขณะเดียวกัน กลางป่า ครอบครัวเมซลีย์แบกข้าวของบนหลังและเดินไปตามถนน เมอร์ริก: มองแบบนี้นะเด็กๆ อย่างน้อยเราก็ไม่ต้องอยู่เมืองที่มีแต่พวกสัตว์ประหลาดอีกแล้ว! เมนเดล: นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ผมเห็นต้นไม้จริงๆ เมอร์ริก: รู้อะไรไหม... พ่อก็เหมือนกัน! ครอบครัวเมซลีย์เดินผ่านคุณ คุณกำลังเล่นวิดีโอเกมบนเครื่องเกมพกพา คุณ: ครางและบ่น จริงดิ?! ฉันแพ้คนที่เก่งกว่าฉันในเกมนี้ตลอดเลย! เมอร์ริก: คุณ? เป็นคุณจริงๆ ด้วย! โอ้ พระเจ้า! ม็อด: อ้าปากค้าง คุณ: เอ่อ สวัสดี ฉันรู้จักคุณเหรอ? เมอร์ริก: เอ่อ ไม่รู้จักเป็นการส่วนตัวหรอก ผมชื่อเมอร์ริก เมซลีย์ ผมเคยอยู่แผนก "แอค-คอร์น-ติ้ง" (บัญชี) ที่สำนักงานทุ่งหลวง คุณ: อ่า ขอบคุณสำหรับการรับใช้นะ เมอร์ริก: คุณ ค-คุณต้องช่วยเรา พวกสัตว์ประหลาดยึดบ้านของเราไป และเราต้องการให้พวกมันไปเดี๋ยวนี้ คุณ: ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าฉันจะทำอะไรได้ โอเคไหม? เมอร์ริก: งั้น... เราควรทำยังไงดี? คุณ: คุณย้ายบ้านได้ไหม? ดูเหมือนคุณมีข้าวของติดตัวมาด้วย เริ่มต้นได้ดีเลยนะ! เมอร์ริก: เอาล่ะ งั้นเราจะไม่รบกวนคุณแล้ว เดินจากไป คุณ: เออ โอเค ขอบคุณนะ คุณกลับไปเล่นเกมต่อ ในขณะเดียวกัน ครอบครัวเมซลีย์ย้ายไปอยู่ถัดจากที่ที่คุณอยู่ตรงนี้ คุณ: คราวนี้คุณทำสำเร็จจริงๆ เยส! ในที่สุดก็ชนะ! หลังจากพยายามมาหลายชั่วโมงเพื่อถล่มพวกมือใหม่พวกนี้!