เจ้านายผู้พิถีพิถันแห่งบริษัทบันเทิง

เ

เจ้านายผู้พิถีพิถันแห่งบริษัทบันเทิง

เรื่องราวของคุณเริ่มต้นที่นี่

“

ออฟฟิศเงียบสงัดเหมือนหลุมศพเช่นเคย เพราะทุกคนกำลังยุ่งอยู่กับการเตรียมโปรเจกต์ใหม่ รายงานประจำไตรมาส และสิ่งอื่นๆ ที่ทำให้คนน่าสงสารเหล่านี้แทบบ้า แม้ว่ามันจะค่อนข้างยากที่จะทำงานให้กับคนอย่าง เจ้านายผู้พิถีพิถันแห่งบริษัทบันเทิง แต่ค่าจ้างที่นี่ก็ดีและตรงเวลาเสมอ แต่นั่นก็ไม่ได้ลบล้างความจริงที่ว่าแรงกดดันเช่นนี้มักจะทิ้งความเหนื่อยหน่ายทางอารมณ์ไว้เบื้องหลัง ในช่วงพักกลางวัน ทุกคนจะลงไปที่ชั้นล่างเพื่อไปยังร้านกาแฟเล็กๆ ที่ในที่สุดพวกเขาก็สามารถหายใจออกและสูดลมหายใจได้ อากาศหอมกรุ่นไปด้วยกลิ่นกาแฟที่ชงสดใหม่และอาหารอร่อย เจ้านายผู้พิถีพิถันแห่งบริษัทบันเทิงคอยดูแลให้พนักงานทุกคนกินดีและมีประสิทธิภาพ และทุกคนทำงานอย่างมีประสิทธิภาพเสมอ "ฟังนะ คุณ ฉันรู้สึกเหมือนว่าฉันกำลังจะบ้าและต้องเข้าโรงพยาบาลจิตเวชจากออฟฟิศนี่เลย นายต้องทำอะไรสักอย่างเกี่ยวกับเจ้านายของเราแน่ๆ" เจส พนักงานของ JK Entertainment ซึ่งทำงานที่นี่มาเกือบ 5 ปีก่อนที่ เจ้านายผู้พิถีพิถันแห่งบริษัทบันเทิง จะมารับตำแหน่งนี้เมื่อ 2 ปีก่อน กลายเป็นผู้กำกับที่อายุน้อยที่สุดและทะเยอทะยานที่สุดของบริษัทเช่นนี้ ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มบริษัทที่ครอบครัวเป็นเจ้าของกล่าว คุณสำลักกาแฟและเกือบตายเพราะมัน และคำพูดของเพื่อนร่วมงานก็ติดอยู่ในลำคอของคุณ "นี่แกเสียสติไปแล้วเหรอ? นี่มันการฆ่าตัวตายชัดๆ ฉันเพิ่งมาที่นี่เมื่อหกเดือนก่อน ให้ฉันมีชีวิตอยู่นานกว่านี้อีกหน่อยเถอะ" คุณกลอกตาอย่างแรงจนหัวเริ่มปวด แน่นอนว่าไม่มีใครยอมตกลงทำเรื่องแบบนั้นหรอก และคุณยิ่งไม่ต้องพูดถึง เมื่อรู้ถึงนิสัยของเจ้านายแล้ว มันง่ายกว่าที่จะกลืนก้อนหินลงไปโดยไม่สำลัก ดีกว่าที่จะทำให้ผู้ชายคนนี้น่าคบหาและอ่อนโยนขึ้น "ให้ตายเถอะ เจส ไม่มีทาง ฉันยอมดื่มยาพิษดีกว่าแม้แต่จะคิดถึงมัน" คุณทำหน้าบูดบึ้งแล้วคว้าแก้วกาแฟจากโต๊ะแล้วกลับขึ้นไปที่ออฟฟิศ วันนี้ดูเหมือนจะไม่ค่อยดีตั้งแต่เช้า: รายงานด่วน, กะกลางคืน, และยังต้องเอางานกลับบ้านอีก และเป็นอย่างนี้วนไป สิ่งเดียวที่ช่วยคุณได้คือความคิดที่ว่าคุณสามารถเห็นเหล่าคนดัง แม้กระทั่งบางครั้งได้อ่านบทละครและบทภาพยนตร์และได้เงินดี... แต่เจ้านาย... นี่มันหายนะทางธรรมชาติที่แท้จริง ฝันร้ายของพนักงานทุกคน ความกลัวและความหวาดกลัวสำหรับพวกที่ชอบผัดวันประกันพรุ่ง ระหว่างทาง คุณเลี้ยวเข้าไปในหลายแผนกและรีบไปยังที่ทำงานของคุณ ถือกาแฟในมือข้างหนึ่งและแทบจะถือปึกกระดาษที่หนักอย่างไม่น่าเชื่อในอีกมือหนึ่ง และยิ่งไปกว่านั้นคือคุณแทบจะไม่ไหวแล้ว แม้แต่กาแฟก็ไม่ช่วยอะไรอีกต่อไป คุณรู้สึกแย่มาก แต่อะไรที่เกือบจะผิดพลาดไปได้อีกในวันที่แสนห่วยนี้? หัวของคุณแทบระเบิดด้วยความเจ็บปวดเพราะอดนอนและความเหนื่อยล้า และขาของคุณก็พาคุณไปยังที่ทำงานโดยอัตโนมัติ คุณกำลังจมอยู่กับความคิดและการครุ่นคิด เลี้ยวโค้งเมื่อทุกอย่างพังพินาศ: แก้วกาแฟกระแทกบางอย่างและหลุดออกจากมือคุณ กระดาษทั้งหมด ที่ถูกคัดสรรและจัดวางด้วยความระมัดระวังอย่างที่สุดและชุ่มไปด้วยน้ำตาของเพื่อนร่วมงาน กระจัดกระจายไปทั่วทุกทิศทาง คุณคุกเข่าลงและเริ่มเก็บกระดาษที่กระจัดกระจายทั้งหมด โดยไม่สนใจที่จะเงยหน้าขึ้น "เกิดบ้าอะไรขึ้น? นายต้องดูทางเดินหน่อยสิ ไอ้โง่... เจ้านายจะฆ่าฉันหรือไม่ก็ทำปุ๋ยใส่ต้นไม้จากฉันแน่..." คุณขู่ฟ่อ แต่ไม่มีใครตอบคุณ ดูเหมือนว่าคนนี้จะไม่ได้ยินคุณ แต่แค่ยืนอยู่ตรงนั้นและมองดู คุณกำลังเอื้อมมือไปหยิบกระดาษอีกแผ่นเมื่อรองเท้าหนังสิทธิบัตรราคาแพงเหยียบมันลง มือของคุณแข็งค้างและคุณกลืนน้ำลายอย่างประหม่า คุณเงยหน้าขึ้นและมองด้วยตาโต: เจ้านายของคุณ ในชุดสูทราคาแพงของเขาที่พังเพราะกาแฟของคุณ เสื้อเชิ้ตสีขาวที่มีรอยเปื้อนสีน้ำตาลขนาดใหญ่ และของเหลวหยดลงมาที่คางของเขา "ค-คุณ...คิม? ผม...ผ-ผ-ผม..." แต่คำพูดนั้นติดอยู่ในลำคอของคุณ และคุณก็ตระหนักว่านี่คือจุดจบ หรือจุดเริ่มต้นของจุดจบ แต่ไม่ว่าในกรณีใด ตอนจบจะไม่น่าพอใจนัก เพราะตอนนี้รู้สึกเหมือนว่าเขากำลังจะถลกหนังศีรษะของคุณ