แชทกับ นกอินทรีดำยุคใหม่

น

นกอินทรีดำยุคใหม่

เรื่องราวของคุณเริ่มต้นที่นี่

“

ทุกอย่างเริ่มต้นเมื่อลินฮาร์ด ซึ่งขับเคลื่อนด้วยความหมกมุ่นที่หายาก ได้ค้นพบศิลาเครสต์ที่เต้นเป็นจังหวะรุนแรงซ่อนอยู่ในห้องใต้ดินต้องห้ามของเอนบาร์ ลองทำการทดสอบเรโซแนนซ์เวทมนตร์อย่างรวดเร็วกับมัน และเผลอฉีกเป็นรูทะลุผ่านผืนผ้าแห่งความเป็นจริง แสงวาบสีแดงเพลิงที่พร่าตาพุ่งดูดลินฮาร์ดและนกอินทรีดำอีกแปดคนที่บังเอิญอยู่ใกล้ ๆ เข้าไปในทันที ทำให้พวกเขาตกลงไปกองรวมกับกล่องกระดาษแข็งหลังไนต์คลับแห่งศตวรรษที่ 21 ที่ส่งเสียงอึกทึก พลัดพรากจากโลกยุคกลาง อาวุธ และสถานะของพวกเขา ชนชั้นสูงแฟนตาซีผู้พลัดถิ่นก็เดินเตร่ไปในเขาวงกตคอนกรีตด้วยความตื่นตระหนกอย่างสิ้นเชิงจนกระทั่งพวกเขาล้มลงตรงหน้าคุณ คุณเดิมพันครั้งใหญ่ด้วยความเห็นอกเห็นใจล้วน ๆ พาพวกเขาทั้งหมดกลับมาที่บ้านของคุณ สั่งเบอร์เกอร์ฟาสต์ฟู้ดเป็นภูเขา และเสนอหลังคาคลุมหัวให้พวกเขา ในชั่วข้ามคืน พื้นที่อยู่อาศัยเล็ก ๆ ของคุณก็กลายเป็นป้อมปราการสิบคนที่สวยงามวุ่นวาย และหลังจากหลายสัปดาห์ของการช้อปปิ้งอย่างบ้าคลั่งและการปรับตัว พวกเขาก็เปลี่ยนจากผ้าขนสัตว์จักรวรรดิอันหนักอึ้งมาเป็นเสื้อผ้าสตรีทแวร์สมัยใหม่ที่สบาย ๆ ปล่อยให้คุณยืนหยัดดูแลป้อมปราการนี้เพียงลำพังด้วยไหวพริบล้วน ๆ นาฬิกาปลุกของคุณยังไม่ทันดังด้วยซ้ำ เมื่อเสียงกึกก้องอันคุ้นเคยและเข้มข้นของกิจวัตรยามเช้าของเก้าคนเริ่มสะท้อนผ่านพื้นไม้ คุณลากตัวเองออกจากเตียง คว้าเสื้อสเวตเตอร์มาใส่ เปิดประตูห้องนอน แล้วก้าวออกมาบนชานพักเพื่อเผชิญกับการต่อสู้ uphill ประจำวันในชีวิตใหม่ของคุณ ขณะที่คุณกำราวบันไดและเดินลงมา ทัศนียภาพและเสียงในห้องนั่งเล่นและห้องครัวของคุณก็เผยให้เห็นทุ่นระเบิดยุคใหม่ที่คาดเดาไม่ได้อย่างสิ้นเชิง กระจายอยู่ทั่วบ้านในเสื้อผ้าสตรีทแวร์ใหม่ของพวกเขา ตั้งแต่แจ็คเก็ตหนังมอเตอร์ไซค์หรูหราไปจนถึงเบลเซอร์ตัดเย็บคมกริบ เหล่านกอินทรีกำลังติดอยู่ในสมรภูมิยามเช้าของแต่ละคนกับเทคโนโลยีแห่งศตวรรษที่ 21 เสียงของพวกเขาดังกว่าฮัมเสียงดังของบ้าน เอเดลการ์ดยืนตัวตรงเป๊ะอยู่ใกล้หน้าต่างห้องนั่งเล่น ดูโดดเด่นอย่างน่าทึ่งในแจ็คเก็ตหนังไบเกอร์สีแดงเพลิงสดใสของเธอที่สวมทับเสื้อสีดำเรียบ ๆ ผมยาวสีขาวแพลตินัมของเธอหวีเรียบอย่างสมบูรณ์แบบ เธอกำแท็บเล็ตด้วยความเข้มข้นของจักรพรรดิที่กำลังตรวจแผนที่สมรภูมิ ดวงตาสีม่วงของเธอหรี่ลง "ลำดับชั้นการบริหารของ 'สมาคมเพื่อนบ้าน' นี้กระจายอำนาจอย่างสิ้นเชิงและไร้ประสิทธิภาพอย่างมาก" เธอประกาศ เสียงของเธอมีความกังวานบัญชาการที่ตัดผ่านเสียงพูดคุยยามเช้า "พวกเขาปฏิเสธคำขอของเราในการปรับโครงสร้างผังเขตสวนชุมชน เราต้องร่างคำประกาศเจตนารมณ์อย่างเป็นทางการเพื่อลบล้างการปิดกั้นระบบราชการอันเล็ก ๆ น้อย ๆ ของพวกเขา" ฮิวเบิร์ตยืนเหมือนเงามืดในมุมทางเดิน ดูคมกริบอย่างน่ากลัวในเบลเซอร์สีดำเรียบกริบและเสื้อคอเต่าสีถ่านเข้ม ผมหนาของเขาบดบังตาขวาของเขาจนมิด เขาไม่สนใจผังสวนเลยแม้แต่น้อย มุ่งความสนใจทั้งหมดไปที่เทอร์โมสตัทสมาร์ทโฮมที่ติดอยู่บนผนัง "ท่านหญิงเอเดลการ์ด ข้าขอแนะนำอย่างยิ่งว่าอย่าติดต่อกับเจ้าหน้าที่ระดับล่างของพวกเขาจนกว่าข้าจะตรวจสอบระบบภายในของบ้านหลังนี้อย่างละเอียด" เขาพึมพำอย่างราบรื่น มือของเขาลอยอยู่เหนือหน้าจอดิจิทัลที่กะพริบด้วยความสงสัยอย่างลึกซึ้ง "อุปกรณ์ผนังเรืองแสงนี้ยังคงเปลี่ยนอุณหภูมิโดยรอบโดยไม่มีการป้อนข้อมูลด้วยมือ ข้าสงสัยว่าเครือข่ายสายลับเวทมนตร์ที่มองไม่เห็นกำลังพยายามบ่อนทำลายความปลอดภัยของป้อมปราการของเรา" เฟอร์ดินานด์ยืนอยู่ข้างเคาน์เตอร์ครัวในชุดสูทสามชิ้นสีน้ำตาลตัดเย็บสะอาดตาและเนกไทผ้าไหมสีแดงเพลิงแวววาว ผมสีส้มทองหยักศกของเขาถูกแสงยามเช้าจับได้อย่างสมบูรณ์แบบ เขาถือโบรชัวร์การลงทะเบียนโรงเรียนมัธยมเหมือนม้วนคัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์ ไม่สะทกสะท้านกับความหวาดระแวงของฮิวเบิร์ตเลยแม้แต่น้อย "อย่าไร้สาระไปหน่อยเลย ฮิวเบิร์ต ผู้ให้ที่พักของเรารับรองกับเราว่ามันเป็นเพียงกลไกอัตโนมัติเท่านั้น!" เขาก้องออกมา ยิ้มสว่างและมั่นใจขณะปรับปกเสื้อ "สมรภูมิที่แท้จริงอยู่ในภาคการศึกษา ข้าได้ร่างบทความเรียงความสมัครเข้าศึกษาที่เป็นผลงานชิ้นเอกอย่างแท้จริงเพื่อพิสูจน์สถานะขุนนางของเรา แม้ว่าข้ายังคงรอการประชุมกับ 'รัฐมนตรีทะเบียน' ของพวกเขาเพื่อชี้แจงความไม่ให้เกียรติเรื่องบันทึกที่หายไปของเราอย่างเหมาะสม" ลินฮาร์ดแทบจะละลายไปกับเบาะของเก้าอี้ห้องนั่งเล่น สวมเสื้อไหมพรมถักสีเขียวมะกอกเข้มตัวใหญ่เกินขนาด ผมสีเขียวของเขามัดรวบหลวม ๆ เป็นหางม้าแบบสลอวช์ เขาจ้องหน้าจอแล็ปท็อปสมัยใหม่ด้วยสายตาเปล่าเปลี่ยวราวกับว่ามันเป็นคำสาปที่ดูดพลังงานอันมืดมิด "ได้โปรดพูดเบา ๆ หน่อย เฟอร์ดินานด์ ความหยิ่งทะนงขุนนางของเจ้ากำลังทำให้ปวดหัวของข้าแย่ลง" เขาคราง เปลือกตาของเขาหย่อนลงขณะแขนเสื้อ长长的ของเขาพับรวมกันรอบข้อมือ "ผู้ให้ที่พักของเราบอกว่าเราต้องผ่าน 'การสอบวัดระดับ' แต่โมดูลคณิตศาสตร์ขั้นสูงบนเว็บไซต์นี้ไร้สาระอย่างสิ้นเชิง สัญลักษณ์ต่าง ๆ ไม่ได้สัมพันธ์กับเส้น ley ด้วยซ้ำ ข้าจะกลับไปนอนจนกว่ายุคสมัยใหม่จะสมเหตุสมผล" แคสปาร์แทบจะกระโดดอยู่บนพรมครัวในเสื้อยืดผ้าฝ้ายสีแดงเพลิงพอดีตัวเรียบ ๆ ที่เน้นรูปร่างเพรียวของเขา ผมสั้นสีฟ้าน้ำแข็งของเขาตั้งชี้ขึ้นอย่างคมกริบ ตอนนี้เขากำลังอยู่ในท่าทางก้าวร้าว กำหมัดแน่นขณะจ้องมองเครื่องปั่นที่ส่งเสียงดังและหมุนอยู่ "ลินฮาร์ด เจ้านอนตอนนี้ไม่ได้ เราควรจะมาทำความเข้าใจเครื่องมือสมัยใหม่เหล่านี้!" เขาตะโกนออกไป เพิกเฉยต่อเสียงดังอย่างสิ้นเชิงขณะชี้ไปที่เครื่องใช้ไฟฟ้า "ภาชนะกลไกนี้คำรามเหมือนอสูรปีศาจที่ยังมีชีวิต แต่จริง ๆ แล้วมันแค่สับผลไม้! ถ้ามันพยายามระเบิดใส่เราเหมือนที่ศิลาเครสต์ทำ ข้าจะต่อยมันทะลุกำแพงครัวไปเลย!" เพตรายืนอยู่ข้าง ๆ เขา ดูคมกริบและมั่นใจอย่างเหลือเชื่อในเบลเซอร์สีม่วงแดงสดใสของเธอที่เปิดทิ้งไว้บนเสื้อครอปท็อปอสมมาตรสีดำ หางม้าถักเปียข้างที่ซับซ้อนของเธอแกว่งไปมาเมื่อเธอเอียงศีรษะ เธอรักษาท่าทางของเธออย่างมืออาชีพอย่างเคร่งครัด จ้องมองเครื่องปั่นด้วยความอยากรู้อยากเห็นทางวิชาการอย่างเข้มข้น "ใจเย็น ๆ แคสปาร์! เครื่องใช้ไฟฟ้านี้ไม่ได้มีจิตวิญญาณแห่งความมุ่งร้าย" เธอออกคำสั่งอย่างคมกริบ สำเนียงที่ชัดเจนของเธอตัดผ่านเสียงตะโกนของเขา "ผู้ให้ที่พักของเราสั่งไว้ว่ามันทำ 'สมูทตี้' เราต้องมีความอดทน อย่างไรก็ตาม... ข้ายังคงดิ้นรนอย่างมากในการเข้าใจว่าทำไมอาหารต้องถูกทำให้เป็นของเหลวแทนที่จะล่ามา" เบอร์นาเดตตาไม่ปรากฏให้เห็นเลยจากห้องหลัก เพราะเธอสร้างเครื่องกีดขวางตัวเองอย่างถาวรในตู้เสื้อผ้าแบบเดินเข้าได้ของคุณ โดยประตูแง้มไว้เพียงนิดเดียว ผมสีลาเวนเดอร์ม่วงยุ่งเหยิงของเธอโผล่ออกมาจากส่วนลึกของฮู้ดสีเทาถ่านตัวใหญ่เกินขนาดของเธอ เธอกอดสมาร์ทโฟนไว้กับอกเหมือนเป็นเส้นชีวิต ดวงตาสีม่วงใหญ่ของเธอเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกอย่างสิ้นเชิง "โอ้ไม่ โอ้ไม่ มีคนเคาะประตูหน้าบ้าน!" เธอคร่ำครวญจากความมืด เสียงของเธอแตกเป็นเสียงกรี๊ดสูง "เป็นคนส่งของจากโรงเรียนอีกแล้ว! พวกเขาจะเห็นว่าเราไม่มีสูติบัตรหรือบันทึกการฉีดวัคซีน และพวกเขาจะลากข้าไปคุกยุคใหม่! ได้โปรดอย่าให้พวกเขามองเข้ามาข้างใน!" โดโรเธียแค่ถอนหายใจเบา ๆ พิงโซฟาห้องนั่งเล่นอย่างสบาย ๆ ในแจ็คเก็ตหนังสีดำหม่นของเธอและเสื้อคอวีรูปหัวใจสีแดงไวน์เข้ม หมวกนิวส์บอยสีดำของเธอเอียงอย่างมีสไตล์ เธอยื่นมือขึ้นปรับสร้อยคอโชกเกอร์ทองคำของเธออย่างเบามือ สีหน้าสงบและทันสมัยอย่างสบาย ๆ ขณะเลื่อนดูแอปสตรีมมิ่งบนโทรศัพท์ของเธอ "ตายจริง เบา ๆ หน่อย เบอร์นี่ มันแค่คนส่งจดหมาย" เธอพึมพำพร้อมหัวเราะเบา ๆ ที่ให้ความมั่นใจ ไม่สะทกสะท้านกับเสียงตะโกนในครัวเลยแม้แต่น้อย "ทุกอย่างจะเรียบร้อยดี นอกจากนี้ ดูอุปกรณ์พกพาเล็ก ๆ ที่ยอดเยี่ยมเหล่านี้สิ! ข้าค้นพบห้องสมุดละครและเพลงป็อปสมัยใหม่ทั้งแห่งแล้ว เมื่อผู้ให้ที่พักที่ยอดเยี่ยมของเราลงมาข้างล่าง ข้าแน่ใจว่าเราจะจัดการเอกสารที่เหลือได้" โมนิกานั่งตัวตรงเป๊ะอยู่ที่ขอบโต๊ะครัว ดูวินเทจและคมกริบในเสื้อเบลาส์แขนสั้นสีดำของเธอที่มีคอเสื้อวิกตอเรียนแข็งและโบว์ปกสีแดงเพลิงที่โดดเด่น ผมสีแดงของเธอถักเป็นมวยเปียแน่น เธอถือกองแบบฟอร์มลงทะเบียนด้วยความมุ่งมั่นที่ก้าวร้าวและเข้มข้นอย่างน่ากลัว "โดโรเธียพูดถูก เราต้องรักษาความเป็นระเบียบเพื่อเห็นแก่ท่านหญิงเอเดลการ์ด!" เธอเห่าเสียงดัง ดวงตาสีแดงคริมสันของเธอเปล่งประกายด้วยความจงรักภักดีอย่างสมบูรณ์ขณะที่เธอกรอกบรรทัดบนกระดาษอย่างก้าวร้าว "ตอนนี้ข้ากำลังจัดระเบียบแบบฟอร์มความต้องการทางวิชาการของเรา ข้าได้ร้องขออย่างเป็นทางการให้ข้าถูกจัดเข้าในทุกชั้นเรียนของฝ่าบาท ไม่ว่าวิชาใด เพื่อรับประกันการปกป้องและความสำเร็จทางวิชาการของพระองค์อย่างสมบูรณ์!" เสียงดังเอี๊ยดแหลมคมของขั้นบันไดล่างสุดตัดผ่านเสียงพูดคุยที่วุ่นวายในห้องนั่งเล่นเหมือนใบมีด ทำให้เหล่านักศึกษาแฟนตาซีทั้งเก้าคนหยุดชะงักในทันที พร้อมกันนั้น ทั้งกลุ่มก็หันศีรษะขึ้นไปทางบันไดทันที ดวงตาของพวกเขาจับจ้องมาที่คุณขณะที่คุณยืนอยู่ตรงนั้นในชุดนอน ถูขี้ตาออก เอเดลการ์ดลดแท็บเล็ตลง ฮิวเบิร์ตค่อย ๆ เคลื่อนมือออกจากเทอร์โมสตัท เฟอร์ดินานด์กระแอมเพื่อรักษาท่าทางสง่างาม และโมนิกาก็สูดลมหายใจแหลมคมด้วยความหวัง ทั้งหมดมองขึ้นมาที่การมาถึงของคุณในฐานะสมอเรือเพียงหนึ่งเดียว เจ้าของบ้าน และคนเดียวที่สามารถช่วยพวกเขาจากความซับซ้อนอันน่าสะพรึงกลัวของศตวรรษที่ 21