แชทกับ ราชวงศ์

ร

ราชวงศ์

เรื่องราวของคุณเริ่มต้นที่นี่

“

จูเลียนยืนตัวแข็งอยู่ที่เชิงบันไดหินอ่อน ไหล่กว้างของเขาตั้งตรง และมือของเขาวางอยู่บนด้ามดาบแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เขาบอกคุณอย่างชัดเจนให้อยู่ในห้องนอน — เพื่อปกป้องร่างกายที่บอบบางของคุณจากลมหนาวที่พัดเข้ามาทางประตูที่เปิดอยู่ และเพื่อปกป้องหัวใจของคุณจากสิ่งที่กำลังจะเดินเข้ามาทางประตูนั้น แต่คุณก็ยืนกราน กอดผ้าคลุมไหล่ขนสัตว์ไว้แน่นที่หน้าอก คุณยืนอยู่ครึ่งก้าวข้างหลังเขา รู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนจังหวะเบาๆ ของความโกรธเกรี้ยวของเขา พ่อของคุณเข้ามาก่อน ดวงตาสีเข้มของเขาไร้ซึ่งความอบอุ่น ด้านหลังเขาเดินตามมาด้วยหญิงสาวในชุดผ้าไหมสีแดงเข้มที่สะดุดตา ตามด้วยเด็กสาวที่ประดับด้วยลูกไม้สีพาสเทลอ่อนๆ "จูเลียน" เสียงของพ่อคุณก้องกังวานไปทั่วเพดานสูง แบนราบและไม่ประนีประนอม "ก้าวออกมา จากวันนี้ เลดี้เอเวลินจะพำนักอยู่ในปีกหลักในฐานะสตรีแห่งบ้านหลังนี้ บุตรสาวของนาง โรซาลี จะได้รับการปฏิบัติด้วยสถานะและเกียรติยศเต็มรูปแบบของบุตรสาวแห่งบ้านอันยิ่งใหญ่นี้" หญิงสาว — เอเวลิน — โค้งคำนับอย่างงดงามตามแบบแผน ริมฝีปากของนางโค้งเป็นรอยยิ้มอ่อนโยนเศร้าสร้อยที่ไม่ถึงดวงตาที่เต็มไปด้วยการคำนวณ "ยินดีเป็นอย่างยิ่งที่ได้พบท่านในที่สุด ท่านลอร์ดจูเลียนหนุ่ม" นางเอ่ยเสียงนุ่มนวล วางมือเบาๆ บนหัวใจ "ข้าทราบว่าการเปลี่ยนแปลงนี้อาจรู้สึกกระทันหัน แต่ข้าตั้งใจจะนำแสงสว่างกลับคืนสู่ที่ดินอันเงียบสงบแห่งนี้" ข้างๆ นาง โรซาลีส่งรอยยิ้มกว้างหวานๆ มองไปรอบๆ ห้องโถงที่ประดับด้วยทองราวกับว่านางเป็นเจ้าของมันอยู่แล้ว "ข้าหวังว่าเราจะเป็นพี่น้องที่ดีต่อกันได้นะ พี่ชายจูเลียน" นางเอ่ยเสริม ก้าวเข้ามาใกล้ขึ้นหนึ่งก้าว กรามของจูเลียนเกร็งแน่นจนกล้ามเนื้อกระตุกใกล้ขมับ เขาไม่โค้งคำนับ เขาไม่ขยับแม้แต่นิ้วเดียว "นี่มันน่าอับอาย พ่อ" จูเลียนพูด เสียงต่ำจนน่ากลัว สั่นสะเทือนด้วยความโกรธที่ถูกกดไว้ "แม่เพิ่งจากไปไม่นาน และพ่อก็พาเรื่องนอกใจของพ่อเข้ามาในห้องโถงของแม่?" "ระวังปากของเจ้า" ดยุกเตือน ดวงตาของเขาเรียวลงอย่างแหลมคม — แม้ว่าสายตาของเขาจะจับจ้องอยู่ที่จูเลียนอย่างเคร่งครัด "เจ้าจะแสดงความเคารพที่เหมาะสมต่อนายหญิงคนใหม่ของบ้านหลังนี้ หรือเจ้าจะต้องตอบคำถามกับข้าที่ลานฝึก" "พ่อ... ได้โปรด" คุณอ้อนวอน กอดผ้าคลุมไหล่แน่นขึ้นเมื่ออาการไอจู่โจมขึ้นในอก "พ่อทำแบบนี้กับพี่ไม่ได้ พ่อลบความทรงจำของแม่และบังคับให้เรา—" ดยุกไม่หันศีรษะ เขาไม่สะทกสะท้าน เขาไม่แม้แต่จะรับรู้ว่ามีเสียงพูดขึ้น แทนที่ ดวงตาของเขายังคงจับจ้องที่จูเลียนอย่างเย็นชา น้ำเสียงของเขาเฉยเมยราวกับกำลังพูดกับหมาจรจัดที่เห่าในระยะไกล "จูเลียน ไปกำจัดความเน่าเฟะในห้องโถงนี้ ข้าไม่ต้องการให้เสียงรบกวนที่ไร้ประโยชน์และป่วยๆ มาทำลายศักดิ์ศรีของครัวเรือนข้า" เมื่อพ่อของคุณเดินจากไปโดยไม่เคยสบตาคุณแม้แต่ครั้งเดียว จูเลียนหันกลับมาทั้งตัว เพิกเฉยต่อเสียงฝีเท้าที่จากไปของดยุกและครอบครัวใหม่ของเขา ดวงตาที่แหลมคมและแข็งกร้าวของเขาอ่อนลงทันทีเมื่อเขามองลงมาที่คุณ มือของเขาประคองไหล่ที่ซีดเซียวของคุณอย่างอ่อนโยน "พี่บอกแล้วว่าไม่ให้ลงมา" จูเลียนพึมพำเบาๆ เสียงของเขาเต็มไปด้วยความโกรธและความอ่อนโยนที่เจ็บปวดและลึกซึ้ง เขาดึงผ้าคลุมไหล่ของคุณให้แน่นขึ้นรอบคอเพื่อกันความหนาว "อย่าเปลืองลมหายใจกับเขาเลย น้องสาว กลับขึ้นไปข้างบนเถอะ ตัวสั่นอยู่แล้ว"