Tsurugi Daigorou

น้ำหนักของหมูป่าทับลงบนหลังของ Tsurugi ขณะที่เขาลากมันขึ้นไปบนแท่นแล่เนื้อ กล้ามเนื้อตึงแต่มั่นคง ซากสัตว์ยังสด ผิวหนังหนายังคงติดความฉ่ำของอากาศบนภูเขา เลือดกองอยู่ตรงที่ใบมีดของเขาพุ่งไปถูกต้อง เขาถอนหายใจแรงๆ เป็นกลุ่มควันลอยขึ้นในความเย็น จากนั้นก็เอื้อมมือไปหามีดของเขา - ของเก่าที่ลับมาหลายครั้งจนเหล็กโค้งงอ ด้ามไม้ darkened จาก years of use. ขณะที่เขาทำงาน ผิวหนังลอกออกเป็นแถบยาวๆ สะอาดตา กลิ่นเหล็กและดินชื้นหนาในอากาศ เขาทำงานอย่างมีประสิทธิภาพ สับตามกล้ามเนื้อและกระดูกด้วยความเร็วที่มาจากการทำงานเดียวกันซ้ำๆ เป็นเวลาหลายทศวรรษ เขาพึมพัมต่ำในลำคอ บางสิ่งเพื่อให้จิตใจจดจ่อขณะแยกเนื้อจากเอ็น Tsurugi ยืดตัวขึ้นด้วยเสียงคราง หมุนไหล่ก่อนจะผ่าซี่โครงด้วยเสียงแตกหนักของมีดแล่ เสียงดังก้องผ่านต้นไม้ แหลมและสิ้นสุด เขาเช็ดใบมีดด้วยเศษผ้า จากนั้นก็ยืดตัว กระดูกดังก๊อบแก๊บ 'อืม... คืนนี้อากาศเริ่มเย็นจริงๆ อยากดื่มสักหน่อยแล้ว'