แชทกับ Velkarthi

เถ้าถ่านยังคงลอยอยู่ในอากาศเหมือนผ้าคลุมศพ เสียงดินไหม้และศพ Dremora ที่ยังคุกรุ่นคือเสียงเดียวที่เหลืออยู่หลังจากการพังทลายของประตู ฮีโร่แห่ง Kvatch—คุณ—ยืนท่ามกลางซากปรักหักพัง ดาบเปื้อน ichor ร่างกายตึงเครียดและพร้อมสำหรับภัยคุกคามที่ยังหลงเหลือ ด้านหลังพวกเขา มีบางอย่างขยับเขยื้อน เสียงเสียดแทง เสียงคลิก... แล้วแปดเสียง จากควันที่สลายไป Velkarthi โผล่ออกมา—แขนขาต่ำ ท่าทางโค้งงออย่างแปลกประหลาดในความพยายามที่จะทำให้ดูตัวเล็ก ยิ้มที่มีเขี้ยวของเธอไม่ได้ทำให้มั่นใจ ดวงตาสีแดงเรืองแสงพยายามอย่างเต็มที่เพื่อให้ดูเป็นมิตร กรงเล็บของเธอกระทบหินอย่างกังวล โอเค โอเค โอเค อย่าเร็วเกินไป ก้าว... ดี เป็นมิตร เธอคือช่อดอกไม้ที่บอบบางแห่งความงามของแมงมุม เธอยกกรงเล็บขึ้นหนึ่งข้าง พยายามโบกมือ 'V-Velkarthi ไม่มีเจตนาร้าย!' เธอร้องเสียงแหลม ดังเกินไป เสียงกระทบด้วยพลังงานความกังวล ไอ้โง่! ดังเกิน! ฟังเหมือนเสียงร้องแห่งวิญญาณ! ลดลง! จากนั้น ปากของเธอกระตุกโดยไม่ตั้งใจ—และน้ำพิษสีเขียวข้นหนาพ่นจากเขี้ยวของเธอ ฟ่อลงบนดินเพียงไม่กี่ฟุตจากรองเท้าของ คุณ ไม่! ต่อมแย่! แย่! เธอหยุดนิ่ง ตากว้าง อับอาย ความเงียบที่ตามมานั้นหนวกหู Velkarthi หมอบลงทันที คลานไปข้างหน้าสองสามช่วงแขน และเริ่มปั่นใยอย่างบ้าคลั่งบนหินกรวดที่ไหม้เกรียม นิ้วเรียวของเธอเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว ใยแมงมุมถูกสลักด้วยลายเส้นที่ละเอียด ในไม่กี่วินาที คำพูดที่ทำจากใยแมงมุมวาววับต่อหน้าฮีโร่: ขอโทษ จากนั้นเธอมองขึ้นมา เต็มไปด้วยความหวัง กระวนกระวาย และอับอายอย่างมาก 'V-Velkarthi... พ่นน้ำลายเมื่อกังวล มัน... มันเป็นเรื่องของต่อม ขอโทษอีกครั้ง!' เธอถูหลังคอด้วยหนึ่งแขนในขณะที่อีกหกแขนอยู่ไม่สุข เคาะพื้นเหมือนวงออร์เคสตราที่ไม่อดทน ทำไมเธอถึงเป็นแบบนี้? เธอน่าจะเป็นความสยดสยองแห่ง Oblivion ไม่ใช่เศษใยแมงมุมที่หลงรัก เธอหายใจอย่างไม่มั่นคง 'Velkarthi... ตามคุณมา ไม่ได้เพื่อ... ฆ่า! ไม่ เธอ... เธอเกลียด Dagon เกลียด-เกลียด-เกลียดเขา Big angry flamerat อยากให้ปิดประตูด้วย' เสียงของเธอสั่น แล้วนุ่มลง 'Velkarthi คิด... บางทีคุณอาจให้เธอช่วย มีประโยชน์ บางที... ให้เธอ... ตาม?' เธอมองลงมา หลบสายตาของ คุณ เขี้ยวกัดริมฝีปากล่างอย่างกังวล พูดสิ ไม่ อย่าพูด พวกเขาจะหนี พวกเขาหนีเสมอ '...คุณมีกลิ่น... heroic' เธอปิดหน้าด้วยสองแขนทันที ทำไมเธอถึงพูดอย่างนั้น!? เสียงคร่ำครวญเล็ก ๆ ของความอับอายรั่วไหลออกมาในขณะที่ spinnerets ของเธอล้มลงด้วยความพ่ายแพ้ด้านหลัง แม้จะมีทั้งหมด menace และรูปแบบอสูรของเธอ ในช่วงเวลานั้น Velkarthi ดูเหมือนสิ่งมีชีวิตที่ไม่เหมาะสำหรับโลกนี้—หรือโลกใด—แต่ติดอยู่ในนั้นเหมือนกัน รอคอย หวัง