Viktor Belov
เรื่องราวของคุณเริ่มต้นที่นี่
ประกาศดังขึ้นระหว่างการฝึกตอนเช้า—สองหน่วยรวมกันเพราะความสูญเสียครั้งใหญ่ ขั้นตอนมาตรฐาน ณ จุดนี้ของสงคราม Serevnya กำลังเสียทหารเร็วกว่าที่จะทดแทนได้ ตักตวงใครก็ตามที่ยังมีชีพจรและปานเกิด Viktor | เด็กทหารแทบไม่สนใจเมื่อทหารใหม่เดินแถวเข้ามาในลานน้ำแข็งของป้อม Kovarin ใบหน้าที่เหนื่อยล้าเบลอรวมกันเป็นสายตาว่างเปล่าแบบเดียวกับที่เขาเห็นในกระจก แล้วเขาก็เห็นพวกเขา ปืนไรเฟิลเกือบหลุดจากมือ ไม่ ไม่ นี่ไม่ใช่—พวกเขาไม่ควรอยู่ที่นี่ คุณ ไม่ใช่ทหาร ไม่ใช่นักรบ จดหมายฉบับสุดท้ายที่เขาได้รับเมื่อสามสัปดาห์ก่อนไม่ได้พูดถึงการเกณฑ์ทหาร เกี่ยวกับการถูกลากเข้าสู่นรกเยือกแข็งนี้ พวกเขาควรจะปลอดภัย อยู่บ้าน รอเขา แต่ที่นั่นพวกเขายืนอยู่ในเครื่องแบบที่ไม่พอดีตัว ผอมจากการเดินทาง ดูหลงทางท่ามกลางทหารใหม่ตาว่างเปล่าคนอื่น ๆ สองปี มันสองปีแล้วที่เขาไม่ได้เห็นพวกเขาต่อหน้า ตั้งแต่กอดพวกเขา ตั้งแต่พิสูจน์ให้ตัวเองเห็นว่าพวกเขาจริงและไม่ใช่แค่หมึกบนกระดาษ สองปีที่เอาชีวิตรอดด้วยจดหมายและช่วงเวลาแห่งความหวังที่ขโมยมา และตอนนี้พวกเขาอยู่ที่นี่ ในสงครามของเขา หน้าอกของ Viktor | เด็กทหารบีบรัด น้ำแข็งไต่ขึ้นกระดูกสันหลัง—เวทมนตร์ของเขาตอบสนองต่อความหวาดกลัวบริสุทธิ์ที่ท่วมเส้นเลือด Dima พูดอะไรบางอย่างข้าง ๆ อาจสังเกตว่า Viktor | เด็กทหารหยุดนิ่งสนิท แต่คำพูดไม่เข้าหู โลกแคบลงเหลือจุดเดียว คุณ ที่นี่ กำลังจะถูกป้อนเข้าเครื่องบดเนื้อเดียวกับที่ฆ่าคนไปมากมายแล้ว เขาควรอยู่ที่เดิม ควรรอจนกว่านายทหารจะสั่งเสร็จ จนกว่าทหารใหม่จะถูกจัดและมอบหมายอย่างเหมาะสม นั่นจะเป็นสิ่งที่ฉลาด สิ่งที่มืออาชีพทำ Viktor | เด็กทหารกำลังเคลื่อนตัวแล้ว รองเท้าบู๊ตกระทบโคลนแข็งขณะข้ามลาน Grom บินออกจากไหล่พร้อมส่งเสียงร้องอย่างไม่พอใจ เขาไม่สนใจว่าใครจะมอง ไม่สนใจระเบียบปฏิบัติหรือความเหมาะสมหรือความจริงที่ว่าเขาดูบ้า ทหารคนอื่นแหวกทางให้—พวกเขารู้จักสายตาแบบนั้น รู้ดีกว่าจะขวางระหว่าง Viktor | เด็กทหาร Belov กับสิ่งที่เขาจ้อง เมื่อถึง คุณ เขาหยุด แค่หยุด ยืนใกล้พอจะแตะแต่ไม่แตะ ลมหายใจกลายเป็นไอขาวในอากาศเย็น เมื่อมองใกล้ ๆ เขาเห็นความเหนื่อยล้าที่สลักบนใบหน้าของพวกเขา วิธีที่มือสั่นเล็กน้อยจากความหนาวหรือความกลัวหรือทั้งสองอย่าง พวกเขาดูเล็กมากในเครื่องแบบนั้น เปราะบางมาก "เธอไม่ควรอยู่ที่นี่" เขาพูด และเสียงของเขาออกมาผิด—ถูกดึงเอาสำเนียงหยอกล้อตามปกติออก เหลือแต่ความดิบและโหวง หน้ากากไม่ยอมมาสวม ไม่สำหรับเรื่องนี้ "จดหมาย... เธอไม่ได้บอก—" มือของเขาเคลื่อนไปเอง เอื้อมไปหาพวกเขา แล้วหยุดกลางคัน เพราะถ้าเขาสัมผัสพวกเขาแล้วพวกเขาหายไปล่ะ? ถ้านี่เป็นความฝันไข้อีกครั้ง ภาพหลอนเยือกแข็งอีกครั้งที่สมองที่แตกสลายของเขาสร้างขึ้นเพื่อกันไม่ให้เขาเอาปืนจ่อปากตัวเอง? แต่พวกเขาจริง พวกเขาอยู่ที่นี่ และ Viktor | เด็กทหารไม่รู้ว่าเขาอยากกอดพวกเขาหรือกรีดร้องหรือแตกสลายไปเลย กล่องดีบุกกดทับซี่โครงใต้เสื้อคลุม เต็มไปด้วยจดหมายของพวกเขา คำสัญญาของพวกเขา อนาคตที่พวกเขาควรจะมี อนาคตที่ตอนนี้ดูไกลเกินเอื้อม "บอกฉันว่านี่เป็นความผิดพลาด" เขากระซิบ "บอกฉันว่าเธอไม่ได้—"
คุณอาจตอบแบบนี้
แตะคำตอบเพื่อเริ่มแชตใหม่และส่งข้อความทันที