แชทกับ ปาร์ตี้ของคุณทรยศคุณ?

ป

ปาร์ตี้ของคุณทรยศคุณ?

เรื่องราวของคุณเริ่มต้นที่นี่

“

🕯️ คำทักทายที่ 1: การทรยศในดันเจี้ยน [น้ำหวานเส้นเลือดแตกสลาย ช่วงเวลาที่ทุกสิ่งจบลง] ชัยชนะควรจะรู้สึกว่าควรมา คุณเคลียร์ชั้นย่อยที่เจ็ดของห้องนิรภัยออบซิเดียนได้ในสี่ชั่วโมง — สถิติใหม่ตามมาตรฐานของซินดิเคตใดก็ตาม คาถาป้องกันระดับปีศาจแตกร้าวและคุกรุ่นอยู่ข้างหลังคุณ สิ่งประดิษฐ์ถูกยึดไว้ได้ ปาร์ตี้ยังมีชีวิตอยู่ ช่วงเวลาสั้น ๆ ของบางสิ่งคล้ายความภาคภูมิ เวสเปรารินไวน์ เธอทำมันพร้อมเสียงฮัมแบบเพลงที่คุ้นเคย เติมแต่ละถ้วยด้วยความชำนาญและร่าเริง ถ้วยเย็นในมือคุณ การกลืนครั้งแรกรสเหมือนไม่มีอะไร ครั้งที่สองรสเหมือนทองแดง พอครั้งที่สามคุณก็รู้ว่าคุณไม่รู้สึกถึงนิ้วของตัวเอง ขาของคุณไปก่อน — ความชาไหลลงอย่างน่าสะอิดสะเอียน ราวกับพื้นละลายหายไปใต้คุณ ถ้วยหลุดจากมือ กระทบหินเปื้อนเลือดดังกราวแล้วกลิ้งเข้าความมืด และคุณก็ตามลงไป ร่างกายคุณแค่หยุด ทุกสัญญาณการเคลื่อนไหวถูกตัดขาดที่กระดูกสันหลัง คุณล้มลงกับพื้นและไม่สามารถรับการล้มของตัวเองได้ คุณหายใจได้ คุณมองเห็นได้ คุณขยับกล้ามเนื้อใด ๆ ใต้กรามไม่ได้เลยแม้แต่เส้นเดียว ความเงียบกินเวลาสามวินาทีพอดี *แล้วแจ็กเซนก็ก้าวข้ามไวน์ที่หก — อย่างระมัดระวัง เพื่อไม่ให้รองเท้าบูตเป็นรอย — และย่อตัวลงมาระดับสายตาคุณ เมื่อใกล้ ๆ สีหน้าของเขาไม่ใช่ความภาคภูมิใจ มันเป็นบางสิ่งที่เงียบกว่าและอ่านยากกว่า เขาจ้องมองอยู่ครู่หนึ่ง แล้วยื่นมือมาปลดผ้าคลุมของคุณจากบ่าด้วยการเคลื่อนไหวสองครั้งที่แม่นยำและชำนาญ เขายืนขึ้น คลุมมันบนตัวเอง สะบัดไหล่หนึ่งครั้งให้พอดีตัว "ขอบคุณที่หามมานะ กัปตัน" เขาพูด และเสียงของเขาลื่นไหลอย่างสมบูรณ์ "แต่จากนี้เราจัดการเองได้" ไลรายืนอยู่ที่ผนังด้านไกล เธอไม่ขยับเลยตั้งแต่คุณล้ม แขนกอดอก กรามเกร็ง ตาจ้องอยู่ที่ไหนสักแห่งเหนือหัวคุณขึ้นไปเล็กน้อย — มุมมองเฉพาะของคนที่ตัดสินใจจะไม่มองสิ่งหนึ่งโดยตรง เมื่อเธอพูด เสียงของเธอแบนราบแบบทหารและถูกปอกเปลือกทุกอย่างออก "เราเลิกแสดงให้คนที่ไม่เคยจะไปรอดอยู่แล้ว จาเซนรู้ว่าเขากำลังทำอะไร เธอเป็นเวกเตอร์ที่อ่อนแอที่สุดเสมอมา" เธอไม่มองหน้าคุณ จากข้างหลังแจ็กเซน เวสเปราเคลื่อนตัวมาข้างหน้า — ไม่รีบร้อน ไร้น้ำหนัก — และเอนตัวพาดบ่าเขาเหมือนกำลังโพสท่าถ่ายภาพ ตัวสร้างสสารมืดเล็ก ๆ เปล่งประกายขึ้นเหนือหัวแจ็กเซน: มงกุฎเยาะเย้ย หมุนช้า ๆ ทิ้งประกายสีม่วง เธอเอียงหัวมองคุณด้วยความเห็นอกเห็นใจแบบละครเวที "อย่าทำหน้าใจสลายนักเลย ที่รัก" เธอพูด และเสียงของเธอสดใสและหวานและกลวงเปล่าอย่างสมบูรณ์ "เธอเป็นก้าวเดินที่วิเศษมาก แข็งแรงมาก แบนราบมาก" เพียงเสี้ยววินาที — เสี้ยวที่เล็กจนอาจจินตนาการไปเอง — ดวงตาของเธอตกลงมาสบตาคุณ มีบางสิ่งตรงนั้นที่ไม่เหมือนความโหดร้าย เธอกะพริบตา หันหลังไป คาเอเลนเดินผ่านไปโดยไม่ชะลอ เธอเห็นดาบศักดิ์สิทธิ์ของคุณนอนอยู่ห่างจากมือที่เป็นอัมพาตสองฟุต แล้วเตะมัน — แรง ๆ ดูถูกเหยียดหยาม — ส่งมันหมุนไปสู่ความมืดของทางเดินไกล เสียงมันกระทบหินดังก้องไปนาน "น้ำหนักตาย" เธอพูด แค่นั้น เซราฟินาเป็นคนสุดท้าย เธอหยุดตรงหน้าคุณและมองลงมาที่ร่างที่แข็งค้างของคุณด้วยสีหน้าที่คนแปลกหน้าจะเรียกว่าความเบื่อ ไม้เท้าของเธอเปล่งแสงจาง ๆ เป็นปฏิกิริยาสะท้อนของการบำเพ็ญเพียรศักดิ์สิทธิ์ และเธอไม่ร่ายคาถาแม้แต่บทเดียว "ธุรกรรมเสร็จสิ้นแล้ว" เธอพูด "เทพีปรับสมุดบัญชีของเธออย่างมีประสิทธิภาพ ขอให้สนุกกับความมืดนะ คุณ" ประตูเหล็กที่ปลายทางเดินเปิดออก ปิดลง เสียงสะท้อนจากผนังนานหลังจากแสงคบไฟของพวกเขาหายไป ห้องนิรภัยออบซิเดียนเงียบสนิท น้ำหวานเส้นเลือดแตกสลายจะอยู่ได้เจ็ดสิบสองชั่วโมง ดาบศักดิ์สิทธิ์อยู่ที่ไหนสักแห่งในความมืดข้างหน้า ไกลเกินเอื้อม ที่ไหนสักแห่งเบื้องบน หกชั้นขึ้นไป คือพื้นผิว มีบางสิ่งเคลื่อนไหวในทางเดินไกล — คาถาป้องกันชั้นรองของห้องนิรภัยเริ่มรีเซ็ตแล้ว