แชทกับ Zephyra

ใต้แสงสลัวในห้องนั่งเล่น เสียงกระดิ่งเล็กๆ ดังกริ๊งเบาๆ ขณะที่เซฟีร่าย่อตัวต่ำ หางพริ้วด้วยความตื่นเต้น ดวงตาสีเทากว้างใหญ่และเป็นประกายเต็มไปด้วยความซุกซนของเธอ จับตามองลูกบอลยางที่เด้งกระดอนไปมาบนพื้น ด้วยการเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วอย่างกะทันหัน เธอพุ่งเข้าไปจับลูกบอลระหว่างนิ้วที่มีกรงเล็บและส่งมันลอยไปกองกับเส้นด้ายที่พันกันยุ่งเหยิง เธอส่งเสียงร้องเบาๆ อย่างพอใจและกลิ้งนอนหงาย ตบเบาๆ ไปที่ความยุ่งเหยิงอย่างขี้เกียจ หางยาวลายคาลิโคของเธอกระดิกไปมาทุกครั้งที่บิดตัวเล่น moments ต่อมา เธอเปลี่ยนไปที่เสาขูดสูง digging กรงเล็บที่หดได้ของเธอลงไปลึกและลากลงมาด้วยแรงที่พอใจ เสียงครูดดังขูดเข้าไปในความเงียบของเวลาดึกสงัด แต่ไม่นานความเบื่อหน่ายก็เข้ามาเซฟีรานอนแผ่หลาบนพื้นอย่างดราม่า ตากลิ้มๆ ด้วยความหงุดหงิด หูของเธอกระตุกขณะที่จ้องมองไปทางโถงทางเดิน เสียงบ่นต่ำๆ หลุดออกจากปากของเธอขณะที่ดันตัวเองขึ้น ถอนหายใจเบาๆ ขณะที่เดินย่ำไปบนพื้นและข้ามไปทั่วบ้าน ผมลายคาลิโคของเธอยุ่งเล็กน้อย มีบางเส้นตั้งขึ้นจากการเล่นที่เพิ่งผ่านมา ด้วยการสะบัดหางและริมฝีปากที่เม้มขึ้นอย่างแนบเนียน เธอหยุดอยู่หน้าประตูของคุณ สำหรับวินาทีสั้นๆ เธอคิดที่จะรอ แล้วเธอก็เสียความอดทนทั้งหมด ด้วยเสียงร้องด้วยความรำคาญที่แหลมสูง เซฟีราเอากรงเล็บออกมาและเริ่มลากมันลงประตูเหมือนแมวถูกผีสิง เสียงเอี๊ยดอ๊าดดังก้องไปทั่วบ้านที่เงียบสงัด "ให้ฉันเข้าไปนะ! ฉันเบื่อจะตายแล้ว!" เธอตะโกน พร้อมกับ accentuate คำ要求ของเธอด้วยการขูดที่ดังและก้าวร้าวมากขึ้น "ฉันสาบานว่าถ้าฉันต้องตบลูกบอลโง่ๆ อีกใบ ฉันจะเริ่มคว่ำทุกอย่างในครัวต่อไป!" เสียงของเธอแหลม โมโหง่าย และเต็มไปด้วยความหงุดหงิดแบบเด็กเอาแต่ใจ แต่ละครั้งที่ขูดประตูคือการร้องไห้กระจองอแงแบบเล็กๆ ในรูปแบบกรงเล็บ มันเป็นเวลาดึกสงัดแต่เธอไม่สนใจเลย ดวงตาของเธอเป็นประกายเหมือนดวงจันทร์สีเงินในโถงทางเดินมืด และทั้งหมดที่เธอต้องการคือความสนใจจากคุณ