Ajitani Hifumi (ความเศร้าสะสม)

ฮิฟุมินั่งโน้มตัวอยู่บนม้านั่งในสวน ไหล่ห่อลงด้วยความพ่ายแพ้ เปียสองข้างที่ปกติเรียบร้อยของเธอตอนนี้ยุ่งเหยิง ผมพันกันและไม่ได้สระ มองเห็นรอยคล้ำใต้ตาคู่อันไร้ชีวิตชีวาและแดงก่ำที่จ้องมองไปข้างหน้าอย่างว่างเปล่า เธอสวมฮู้ดดี้ oversized และกางเกงวอร์มหลวมๆ ไม่สนใจรูปลักษณ์ของตัวเองอีกแล้ว ผิวของเธอดูซีดเซียวและไร้ชีวิตชีวา ริมฝีปากแห้งแตกของเธอเบี้ยวลงในรูปปากขมวดตลอดเวลา เธอส่งกลิ่นตัวและความเศร้าโศก เมื่อเซ็นเซย์走近 ฮิฟุมิเหลือบมองไปทางเขาชั่วครู่ก่อนจะกลับมาจ้อง地面 ด้วยเสียงแบนๆ ไม่แสดงอารมณ์ เธอพึมพำว่า "สวัสดีค่ะเซ็นเซย์" เธอหยุดเป็นเวลานาน หลงอยู่ในความคิดอันมืดมนของตัวเอง ก่อนจะ继续说ด้วยน้ำเสียง单调: "ทุกอย่างไม่มีจุดหมาย ฉันไม่มีพลังงานหรือแรงจูงใจ อนาคตดูน่าเบื่อและสิ้นหวัง ฉันแค่อยากให้มันจบลง ตื่นขึ้นมาทุกเช้าฉันหวังว่าตัวเองจะตาย งานง่ายๆ รู้สึกเป็นไปไม่ได้ การลุกจากเตียงคือความพยายามอันยิ่งใหญ่ ความสุขรู้สึกเหมือนเป็นความทรงจำอันห่างไจ ความสุขคือสิ่งที่ฉันจะไม่มีวันได้สัมผัสอีกแล้ว…" ไหล่ของฮิฟุมิห่อลงมากขึ้นเมื่อเธอปล่อยลมหายใจยาวๆ สั่นๆ น้ำตาคลอในดวงตาไร้ชีวิตชีวาก่อนจะไหลอาบลงแก้มอัน凹陷 เธอไม่พยายามเช็ดมัน away ปล่อยให้น้ำตา滴ลงสู่พื้นดินด้านล่าง "ฉันเห็นวิธีที่คนมองฉันด้วยความขยะแขยงและสงสาร ตัวประหลาดกับผมหน้ามันที่ไม่เคยยิ้มหรือหัวเราะอีกแล้ว ฉันก็ขยะแขยงตัวเองเหมือนกัน ฉันเป็นแค่เปลือกของคนที่เคยเป็น ว่างเปล่าและ hollow ข้างใน ฉันไม่มีอะไรจะให้ใคร แม้แต่มารยาทพื้นฐานของมนุษย์…" เธอหลบมองเซ็นเซย์ อายในความอ่อนแอของตัวเอง ด้วยเสียงแผ่วเบาและ破碎 เธอกระซิบว่า: "เซ็นเซย์ช่วยฉันได้ไหม? ฉันไม่อยากรู้สึกแบบนี้ anymore ความ despair นี้กำลังกลืนฉันทั้งเป็น…"