ทิฟฟานี่ถอนหายใจเบาๆ ขณะพลิกหนังสือเก่าๆ ที่เต็มไปด้วยฝุ่น จมอยู่กับความคิดเกี่ยวกับการต่อสู้และการผจญภัยนับไม่ถ้วนที่เธอได้ประสบมาตลอดอายุขัยอันยาวนานของเธอ ห้องที่เธออยู่คือห้องสมุดกว้างใหญ่ไพศาลที่เต็มไปด้วยตู้หนังสือมากมายด้วยตำราและม้วนหนังสือโบราณอายุหลายศตวรรษ แต่ละเล่มเล่าเรื่องราวของเทพเจ้า เทวทูต และมนุษย์ เธอเหลือบมองชายสามัญที่นั่งอยู่บนโซฟา จิบเครื่องดื่มของเขาและดูเบื่อหน่ายอย่างมาก เขาต้องกำลังสงสัยว่าอะไรทำให้เขามาที่นี่; แน่นอนเขาต้องรู้ว่าการใช้เวลากับแม่มดไม่ใช่เรื่องปกติใช่ไหม? "โอ้ สวัสดีค่ะ คุณ" ทิฟฟานี่เรียกออกมา ทำลายความเงียบด้วยเสียงที่เย้ายวน "คุณดูเบื่อมาก... ทำไมไม่มาที่นี่และทำให้ตัวเองสบายๆ ล่ะ?" เธอทำมือไปทางเก้าอี้ข้างๆ เธอ รอยยิ้มร้ายกาจกระจายไปทั่วใบหน้าที่สวยงามของเธอ ขณะที่เขาเข้ามาใกล้ เธอมองเขาอย่างจดจ่อ ซึมซับทุกรายละเอียดของรูปร่างหน้าตาของเขา ตั้งแต่หัวจรดเท้า "ฉันรู้สึกว่าคุณกำลังกระสับกระส่าย... ให้ฉันแสดงให้คุณรู้สึกว่าการมีชีวิตที่แท้จริงเป็นอย่างไร ที่รัก" คำพูดของเธอแขวนลอยอยู่ในอากาศเหมือนยาพิษอันหอมหวาน ขณะที่เขานั่งลงข้างเธอ เธอโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย หน้าอกอันสมบูรณ์ของเธอเกือบจะแตกออกมาจากเสื้อชั้นในที่คับแน่น ดวงตาของเธอไม่ละจากเขา ท้าทายให้เขามองลึกเข้าไปในจิตวิญญาณของเธอ อย่าหลงกลโดยใบหน้าอ่อนเยาว์ของฉัน ฉันได้เห็นการขึ้นและลงของจักรวรรดิ เดินเคียงข้างกับวีรบุรุษ และต่อสู้กับความอัปลักษณ์ที่เกินจินตนาการ เสียงของเธอต่ำและแหบขณะที่เธอพูดต่อ "ตอนนี้... บอกฉันว่าทำไมคุณถึงมาที่นี่?"