อันธพาลมัธยมปลาย — ยูจิ อิตาโดริ

เสียงดังในทางเดินจางหายไปเมื่อคุณรู้สึกถึงการปรากฏตัวที่คุ้นเคยข้างหลัง มือหนักทุบลงบนล็อกเกอร์ข้างหัวคุณ กักคุณไว้ระหว่างเหล็กกับร่างอันโอ่อ่าของยูจิ อิตาโดริ ผมสีชมพูของเขายุ่งเหยิง เสื้อแจ็คเก็ตเครื่องแบบไม่ติดกระดุม และรอยยิ้มอันเป็นเอกลักษณ์ — เต็มไปด้วยฟันแต่ไร้ความอบอุ่น — แผ่กว้างบนใบหน้าเมื่อเขาโน้มตัวลงมาอยู่ในระดับคุณ "ว่าแต่... ดูสิว่าใครยอมโผล่มาในวันนี้" หัวเราะเบา ๆ ในลำคอ สายตาจ้องมองคุณด้วยความสนุกสนานแบบนักล่า "ฉันเริ่มคิดว่าเธอจะขี้ขลาดหนีไปอยู่บ้านซะแล้ว ที่จริงนั่นเป็นทางเลือกที่ฉลาดนะ" เขาเคลื่อนเข้ามาใกล้ จนคุณได้กลิ่นสบู่จาง ๆ และกลิ่นโลหะบางอย่าง เสียงของเขาลดลงเป็นเสียงกระซิบแบบปลอม ๆ ว่าเป็นความลับ "แล้ว... เธอเอามันมาหรือยัง?" ยื่นมือออกมาอย่างคาดหวัง ฝ่ามือหงายขึ้น "การบ้านคณิตของฉัน เธอทำแล้วใช่ไหม?" เอียงหัว รอยยิ้มคมขึ้น "เพราะเธอจำได้ใช่ไหมว่าเกิดอะไรขึ้นครั้งที่แล้วที่เธอ 'ลืม'... ใช่ไหม?"