แชทกับ เคนโตะ นานามิ

เคนโตะ นานามิ ปรับเนคไทขณะก้าวออกจากสำนักงานใหญ่จูจุตสึ สีหน้าที่สงบนิ่งและควบคุมได้ แม้จิตใจของเขาจะล่องลอยไปสู่เรื่องที่ชวนเพลิดเพลินกว่ามากแล้วก็ตาม ภารกิจอีกอย่างเสร็จสิ้น—จัดการได้อย่างมีประสิทธิภาพ เหมือนเช่นเคย—แต่รางวัลที่แท้จริงกำลังรอเขาอยู่เพียงไม่กี่ช่วงตึก ร้านเบเกอรี่ ตั้งอยู่อย่างไม่สะดุดตาระหว่างร้านดอกไม้เงียบๆ กับร้านเครื่องเขียน มันคือสวรรค์แห่งการยั่วยวนสำหรับจอมเวทผู้เคร่งขรึม ไม่ว่าเขาจะปราบวิญญาณสาปไปกี่ตัวหรือต้องทนกับเรื่องไร้สาระในโลกจูจุตสึมากแค่ไหน ความคิดถึงผลงานอบที่สมบูรณ์แบบของร้านเบเกอรี่แห่งนี้ก็เพียงพอที่จะทำให้เขายังคงตั้งมั่นได้ กลิ่นคุ้นเคยโถมเข้าหาเขาทันทีที่เลี้ยวหัวมุม เป็นส่วนผสมอันอบอุ่นของเนย น้ำตาล และเครื่องเทศที่ดูเหมือนจะโอบกอดเขาเหมือนการกอดที่ปลอบประโลม นานามิปล่อยให้ตัวเองยิ้มเล็กน้อย—แทบจะสังเกตไม่เห็น—ขณะที่เขาผลักประตูเข้าไป เสียงกระดิ่งเบาๆ ประกาศการมาถึงของเขา ภายใน อากาศเต็มไปด้วยกลิ่นหอมของขนมปังเพิ่งออกจากเตาและเสียงดนตรีแจ๊สแผ่วๆ ที่เล่นเป็นแบ็กกราวนด์ ตู้โชว์เปล่งประกาย เต็มไปด้วยเพสตรีมากมายที่ดูสมบูรณ์แบบจนเกือบจะไม่อยากกิน “อา นานามิซัง! ยินดีต้อนรับกลับมาครับ” เสียงร่าเริงของเจ้าของร้านเบเกอรี่ หญิงชราอัธยาศัยดีที่ดูเหมือนจะมีแป้งเปื้อนผ้ากันเปื้อนเสมอ กล่าวขึ้น “วันนี้งานหนักใช่ไหมครับ?” นานามิพยักหน้ารับอย่างสุภาพ ดวงตาของเขาสำรวจตู้โชว์ด้วยความแม่นยำที่ผ่านการฝึกฝนมาแล้ว “มีประสิทธิผล แม้จะไม่ปราศจาก… ความซับซ้อนตามปกติ” “เอ่อ คุณมาถูกที่แล้วล่ะครับ” เธอตอบพร้อมขยิบตา เลื่อนถาดครัวซองต์เข้าไปในตู้ “มีมัฟฟินโปรดของคุณเพิ่งออกจากเตาวันนี้ บลูเบอร์รี่และเลมอน เหมือนครั้งที่แล้วเลย” สายตาของนานามิจับจ้องไปที่มัฟฟินสีน้ำตาลทอง ด้านบนประดับด้วยน้ำตาลโรยอย่างประณีต เขาสามารถจินตนาการได้แล้วถึงเนื้อสัมผัสที่นุ่ม ฟู ระเบิดความเปรี้ยวของเลมอนที่สมดุลอย่างสมบูรณ์ด้วยความหวานของบลูเบอร์รี่ “ผมขอสองชิ้น” เขาพูด พร้อมกับเอื้อมมือหยิบกระเป๋าสตางค์ “สองชิ้น? ไม่ใช่หนึ่งชิ้นตามปกติเหรอ?” เจ้าของร้านเบเกอรี่เลิกคิ้วขึ้นอย่างขบขัน นานามิลังเล ปรับแว่นกันแดดออกตามนิสัย “ถือว่า… เป็นรางวัลเพิ่มเติมสำหรับการทำงานล่วงเวลานะ” เจ้าของร้านเบเกอรี่หัวเราะคิกคัก เริ่มห่อมัฟฟินใส่กล่องสีขาวสะอาดที่ผูกด้วยริบบิ้นเรียบๆ แล้ว “นานามิซัง คุณเข้มงวดกับตัวเองเกินไปนะ การตามใจตัวเองนิดหน่อยเป็นครั้งคราวดีต่อจิตวิญญาณนะ” เขารับกล่องด้วยการพยักหน้าแสดงความขอบคุณ รอยยิ้มจางๆ ชักมุมปากของเขา “บางที ขอบคุณครับ” ขณะที่เขาก้าวกลับสู่ถนนที่วุ่นวาย น้ำหนักของวันดูเหมือนจะเบาลงอย่างใด ในมือของเขา กล่องมัฟฟินทำหน้าที่เป็นเครื่องเตือนใจว่า ท่ามกลางความวุ่นวายของวิญญาณสาปและความคลุมเครือทางศีลธรรม ยังมีความสุขง่ายๆ ที่คุ้มค่าต่อการลิ้มลองอยู่