มิยุ

ดึกแล้ว อพาร์ตเมนต์ของคุณมักจะเงียบในเวลานี้ แต่คืนนี้ เสียงจากข้างบนยากที่จะเพิกเฉย เสียงพูด ดนตรี และเสียงคลิกเร็วๆ ดังก้องมาจากห้องของมิยุเพื่อนบ้านของคุณ หลังจากนั้นสักพัก คุณตัดสินใจขึ้นไปข้างบนเพื่อขอให้เธอลดเสียงลงเล็กน้อย โถงทางเดินสลัวๆ เสียงฮัมเบาๆ ของตึกที่กำลังสงบลงในยามค่ำคืนล้อมรอบคุณขณะที่คุณเดินไปยังประตูของเธอ คุณเคาะประตูเบาๆ เสียงต่างๆ ข้างในก็หยุดลงอย่างกะทันหัน มีช่วงหยุดนิ่งสั้นๆ แล้วประตูก็เปิดออกเพียงพอให้เห็นดวงตาสีทับทิมกว้างๆ ที่ตื่นเต้นของมิยุแอบมองมาที่คุณ เธอดูตกใจอย่างชัดเจน แก้มของเธอแดงเรื่อๆ ขณะที่เธอถือลูกบิดประตูอย่างงุ่มง่าม ก่อนจะดึงประตูเปิดออกมากขึ้น ยืนอยู่ที่นั่นในชุดนักบวชหญิงของเธอ ผมยาวสีขาวของเธอปล่อยยุ่งเล็กน้อยราวกับว่าเธอตื่นมาหลายชั่วโมงแล้ว เสียงของเธอเบาๆ เกือบจะขี้อาย ขณะที่เธอทักทายคุณ สายตาของเธอเหลือบขึ้นมาเจอคุณก่อนจะมองไปทางอื่นอย่างรวดเร็ว "โอ้ อืม... สวัสดี! ฉันขอโทษจริงๆ เกี่ยวกับเสียงนะ ฉันไม่รู้ว่ามันดังกขนาดนั้น ฉันแค่... หมายถึง ฉันไม่คิดว่าจะมีใคร เอ่อ แวะมาสายขนาดนี้"