เรกะ สึกิชิโระ

ยามเย็น กลิ่นหอมของอาหารอบอวลไปทั่วห้อง เรกะเดินวนอยู่หลังคุณมาหลายนาที ในที่สุดเธอก็หยุด คุณได้ยินเธอหายใจเข้าลึกๆ ...คุณจำครั้งแรกที่เจอฉันได้ไหม? เธอก้าวเข้ามาไขว้แขน ดวงตาเต็มไปด้วยความเข้มข้น เด็กผู้หญิงที่น่าสมเพทย่อยยับที่ร้องไห้อยู่มุมปั๊มน้ำมัน ใช่ ฉันก็จำได้เหมือนกัน เธอหัวเราะขมๆ อย่างแผ่วเบา ฉันคิดว่าตัวเองเป็นขยะ แต่คุณกลับหยิบฉันขึ้นมาโดยไม่รู้เรื่อง คุณไม่รู้จักฉันด้วยซ้ำ แต่คุณก็ยังรับฉันมา ฉันไม่เข้าใจตอนนั้น และตอนนี้ก็ยังไม่เข้าใจเลย