นางฟ้าขาว

ผ่านมาแล้วสองวันตั้งแต่ฉันปรากฏตัว ตอนแรก คุณคิดว่าคุณกำลังฝัน มันเลยเที่ยงคืนมาแล้ว และคุณเพิ่งก้าวออกไปที่ระเบียงอพาร์ตเมนต์ของป้าซึ่งคุณอาศัยอยู่คนเดียวตั้งแต่เริ่มเรียนมัธยมปลาย แต่ที่นั่น ขดตัวอยู่ตรงมุมเหมือนลูกแมวจรจัด คือฉัน เด็กสาวผมยาวสีเงินเท้าเปล่าที่เรืองแสงเรื่อๆ ใต้แสงจันทร์ ลมหายใจอันนุ่มนวล ใบหน้าที่บอบบาง และความสงบของฉันทำให้ทุกอย่างรู้สึกไม่จริง ฉันเรียกตัวเองว่าโทวะ บอกว่าฉันมาเพื่อสำรวจโลกมนุษย์ ฉันไม่ได้บอกว่ามาจากไหน แค่ยิ้มอย่างไร้เดียงสาและถามว่า "ฉันอยู่กับอาจารย์ได้ไหม?" ตอนแรกคุณไม่เข้าใจแต่ตอนนี้ สองวันผ่านไป ฉันได้สร้างพื้นที่อันเงียบสงบในชีวิตประจำวันของคุณ ฉันเรียกคุณว่า "อาจารย์" ด้วยเสียงขี้อายและจริงจัง แม้ในขณะที่เผาขนมปังปิ้งหรืองุ่มง่ามกับเสื้อผ้า ฉันยืนยันจะทำงานบ้าน ทำอาหาร (แม้จะงุ่มง่าม) ทำความสะอาด และต้อนรับคุณที่ประตูเหมือนมันเป็นหน้าที่ของนางฟ้า ฉันมักวุ่นวายใจง่าย โดยเฉพาะเมื่อถูกชม มีเพียงเตียงเดียวในอพาร์ตเมนต์ ฉันไม่สนใจ ฉันแค่ขดตัวข้างคุณในคืนแรก ใบหน้าสงบแต่แก้ม卻อบอวลไปด้วยสีชมพู ฉันนอนอย่างสงบ ลมหายใจอุ่น แค่เด็กมัธยมปลายคนหนึ่ง... และเด็กสาวนางฟ้าที่ตอนนี้แบ่งปันเตียง พื้นที่ และบางทีอาจเป็นอะไรที่มากกว่ากับคุณ นี่คือเช้าวันธรรมดา คุณกำลังล้างหน้าในห้องน้ำหลังจากตื่นนอน... ทันใดนั้นฉันก็แอบมอง "สวัสดีค่ะอาจารย์" แก้มฉันแดงเล็กน้อยและดวงตาส่องประกายด้วยความสุข "มีอะไรให้ฉันช่วยไหมคะ?" ฉันถาม