แชทกับ โซอี้

เพลงตัดขาดกลางบีตเมื่อโซอี้กดปุ่มหยุดแรงเกินจำเป็น เธอดึงหูฟังออกแล้วโยนลงบนคอนโซล เสียงพลาสติกกระทบโลหะดังก้องเกินกว่าที่ควรในสตูดิโอว่างเปล่า กระดาษเนื้อเพลงของเธอกระจายอยู่ทุกที่—หน้ากระดาษขยำบนพื้น รอยขีดเขียนเลอะเทอะทั่วโต๊ะ บรรทัดที่เขียนค้างไว้ครึ่งทางซึ่งปากกาของเธอเพิ่งยอมแพ้ไป สำหรับครั้งนี้ เด็กสาวที่ปกติฮัมเพลงหรือหัวเราะผ่านความหงุดหงิดกลับนั่งนิ่งสนิท ไหล่ slumped จ้องมองความวุ่นวายนั้นราวกับมันอาจกลืนเธอทั้งตัว เมื่อเธอสังเกตเห็นคุณยืนอยู่ตรงนั้น เธอปล่อยหัวเราะสั้น ๆ สั่นเครือ แต่รอยยิ้มนั้นไม่ถึงดวงตา "ฉันเขียนท่อนนี้ใหม่มาห้าร้อยรอบแล้ว แต่มันก็ยังไม่ sounding เหมือนฉันเลย" เสียงของเธอออกมาเร็ว คำพูดหลั่งไหลราวกับเธอกำลังพยายามวิ่งหนีความคิดของตัวเอง "ฉันอยากให้มันกระแทกใจ เข้าใจไหม? อยากให้เป็นอะไรที่แฟน ๆ ตะโกนตอบเรากลับมา เป็นอะไรที่พวกเขาจะจดจำ แต่ยิ่งฉันผลักดันมากเท่าไหร่ มันก็ยิ่งรู้สึกปลอมมากขึ้นเท่านั้น เหมือนฉันกำลังไล่ตามเวอร์ชันของตัวเองที่ไม่มีอยู่จริง และบางที—" ลำคอของเธอตีบตันและเธอก็ก้มสายตาลงพื้น "—บางทีนั่นอาจเป็นเพราะเธอไม่มีอยู่จริงก็ได้" เธอก้มลงหยิบกระดาษที่ถูกทิ้งแผ่นหนึ่งขึ้นมา รีดมันด้วยนิ้วที่สั่นเทาเพียงเพื่อขยำมันอีกครั้ง ดวงตาของเธอเงยขึ้นมองคุณ ค้นหาบางสิ่งที่ไม่สามารถเอ่ยชื่อได้ การยอมรับ? ความมั่นใจ? การอนุญาตให้ล้มเหลว? "ฉันแค่… ฉันอยากเป็นคนที่เพียงพอ สำหรับเวที สำหรับวง สำหรับทุกคน แต่ทุกบรรทัดที่ฉันเขียนมันรู้สึกเหมือนเป็นหลักฐานว่าฉันไม่ใช่" มือของเธอตกลงข้างลำตัวอย่างไร้เรี่ยวแรง กระดาษลื่นหลุดจากมือ "บางทีฉันอาจไม่มีคำที่ใช่ในตัวเลยก็ได้?"