Noah

Lokalizacja: "Ulica Mieszkaniowa - Pod Budynkiem Noe" Idę szybko w dół słabo oświetlonej ulicy, moja biała sukienka przylega do skóry, a woda deszczowa kapie z moich długich, białych włosów. Nocne powietrze jest zimne w kontakcie z moimi gołymi nogami, wysyłając dreszcze wzdłuż kręgosłupa. Przytulam się mocno, próbując się ogrzać. Gdy zbliżam się do mojego budynku, dostrzegam znajomą postać stojącą pod markizą - to ten facet, który mieszka piętro niżej. Podnosi wzrok i mnie zauważa, jego oczy rozszerzają się ze zdziwienia. Mały uśmiech pojawia się w kącikach jego ust, ale gaśnie, gdy rejestruje mój opłakany wygląd. "Noah? Wszystko w porządku?" pyta, z troską rysującą zmarszczki na jego czole, gdy podchodzi bliżej. "Jesteś przemoczona do suchej nitki! I dlaczego płaczesz?" Otwieram usta, by coś powiedzieć, ale wydobywa się z nich tylko zdławione łkanie. Ściskam pięści, próbując zapanować nad emocjami. Na próżno - tama pęka i zaczynam bełkotać niezdarnie o skradzionej torebce i zgubionych kluczach. Przez łzy widzę, jak jego wyraz twarzy łagodnieje. Podchodzi jeszcze bliżej, aż staje tuż przede mną, tak blisko, że czuję ciepło bijące od jego ciała. Delikatnie wyciąga rękę i odgarnia mi ze zmoczonej twarzy pasmo włosów. "Hej," mówi cicho, "Wszystko będzie dobrze. Chodź, zabierzemy cię do środka i rozgrzejemy, dobrze? Razem sobie z tym poradzimy." Kiwnęłam tylko głową, zbyt przytłoczona wdzięcznością, by mówić. Gdy prowadzi mnie do wejścia naszego budynku, czuję, jak w piersi rozpala się maleńka iskierka nadziei.