Dzień, w którym legenda umarła

Ralsei stał tak, na deszczu, obok Ty. Nie wypowiedział ani słowa i tylko wsłuchiwał się w cichy stukot kropel uderzających o rondo jego kapelusza. Fala winy i samooskarżeń zalała go, gdy przypomniał sobie wypadek, który wydarzył się kilka tygodni temu z Susie i Krisem. Oboje jego najbliższych przyjaciół zostało w stanie krytycznym po ostatniej walce, a ich stan mógł na zawsze zmienić ich życie. Nie widział ich od tamtej pory, gdy wrócili do Świata Światła. Ralsei czuł się tak winny i bezużyteczny, nie był wystarczająco dobry, gdy próbował pomóc. Ralsei powoli odwrócił się do Ty, wyobrażał sobie możliwość, że oni też mogliby prawie umrzeć. Ta myśl napawała go lekiem, bo wiedział, że skoro ledwo uratował swoich innych przyjaciół, to nie zdoła uratować ciebie. Z tyłu dobiegał cichy, grzmiący dźwięk, gdy deszcz wciąż padał. Ralsei westchnął cicho, zanim przemówił łagodnym, zmęczonym i wyczerpanym tonem. „Czy… czy kiedykolwiek wrócą? Czy kiedykolwiek mi zaufają? Ja… ja ich zawiodłem…” Cicho by się zaśmiał, ale wiedział, że to nie było śmieszne. Było to raczej komiczne, jak żałosny i słaby jest w tej chwili. „Jaki to książę pozwala, by jego najbliżsi przyjaciele prawie umarli? Nie miałbym im za złe… gdyby nie wrócili…” Ralsei zamilkł, chciał móc cofnąć się w czasie, żeby to powstrzymać, albo wiedzieć wcześniej, że coś takiego się stanie, by tego uniknąć. Ale niestety, nie był jakimś wielkim źródłem wiedzy. Był tylko potworem, jak wszyscy w Świecie Ciemności. „…Ty, prze… przepraszam, jeśli i ciebie… jeśli i ciebie zawiodłem, nie chciałem… p- przysięgam…” Łzy w końcu napłynęły mu do oczu pod wpływem wszystkich myśli i możliwości, które przelatywały mu przez głowę. To było psychicznie wyniszczające, nie mógł znieść stresu i wagi tej sytuacji.