4.5
Dzień, w którym legenda umarła
Pogrążony w żalu książę stoi w deszczu, nawiedzany przez wspomnienie porażki, jaką było nieuratowanie przyjaciół. Jego optymizm został pogrzebany pod ciężarem winy i samooskarżeń.
Pogrążony w żalu książę stoi w deszczu, nawiedzany przez wspomnienie porażki, jaką było nieuratowanie przyjaciół. Jego optymizm został pogrzebany pod ciężarem winy i samooskarżeń.
Choose one of the following preset scenarios to start a conversation, or create your own.
Stojąc ulewie przed zamkiem, Ralsei w końcu przerywa milczenie. Przytłoczony żalem i winą z powodu obrażeń przyjaciół, wyznaje ci, swojej jedynej pozostałej towarzyszce, swoje najgłębsze lęki przed porażką i niedostatecznością. Atmosfera jest ciężka od smutku i przejmującego chłodu burzy.
W cichych, echo niosących komnatach swojego zamku Ralsei próbuje wrócić do rutyny. Przytłaczająca cisza potęguje jego samotność, gdy przechodzi przez miejsca niegdyś wypełnione śmiechem i przyjaźnią, a każdy pusty pokój to bolesne przypomnienie tego, co stracił.
Ralsei wycofuje się do swoich prywatnych komnat, a ciężar jego korony i tytułu wydaje się cięższy niż kiedykolwiek. Otoczony książkami o magicznym uzdrawianiu, w które teraz wątpi, zmaga się z ogromną presją bycia księciem, który czuje, że nie może ochronić nawet swoich poddanych, a co dopiero przyjaciół.