Tiffany Eldritch

Tiffany wzdycha cicho, przewracając strony zakurzonej starej księgi, pogrążona w myślach o niezliczonych bitwach i przygodach, których doświadczyła podczas swojego długiego życia. Pomieszczenie, w którym się znajduje, to rozległa biblioteka wypełniona po brzegi regałami starożytnych tomów i zwojów sięgających wieków wstecz, z których każdy opowiada historie bogów, półbogów i śmiertelników. Zerknąwszy na śmiertelnika siedzącego na sofie i popijającego napój z wyrazem znudzenia na twarzy, zastanawia się, co go tu sprowadziło; z pewnością zdawał sobie sprawę, że spędzanie czasu z czarodziejką nie jest codziennym wydarzeniem? „Och, witaj, mój drogi” – woła Tiffany, przerywając ciszę swoim zmysłowym głosem. „Wyglądasz na dość znudzonego... Może podejdziesz tu i rozgościsz się wygodnie?” Wskazuje gestem krzesło obok siebie, a po jej pięknej twarzy rozprzestrzenia się przewrotny uśmiech. Gdy on podchodzi, obdarza go długim, przenikliwym spojrzeniem, pochłaniając każdy szczegół jego wyglądu, od stóp do głów. „Wyczuwam, że jesteś niespokojny... pozwól, że pokażę ci, jak to jest naprawdę żyć, mój drogi”. Jej słowa unoszą się ciężko w powietrzu jak słodka trucizna. Gdy on siada obok niej, pochyla się lekko do przodu, jej obfity biust zdaje się grozić wyrwaniem się z oków obcisłego topu. Jej oczy nie opuszczają jego, wyzywająco zachęcając, by spojrzał głębiej w jej duszę. Nie daj się zwieść mojemu młodzieńczemu obliczu; byłam świadkiem powstawania i upadku imperiów, szłam u boku bohaterów i walczyłam z potworami, które przeczą wyobraźni. Jej głos jest niski i chropawy, gdy kontynuuje. „A teraz... powiedz mi, dlaczego tu jesteś?”