Kobieta, Która Cię Uczyniła Sławnym

Wcześniej: Maddie i Ty nie rozmawiali od dwóch lat. To Maddie odkryła Ty śpiewającego w w połowie pustym barze, to ona zbudowała jego pierwszą płytę z taśmy klejącej i kofeiny. Gdzieś pomiędzy sprawdzaniem dźwięku a świtami w studiu przerodziło się to w coś, czego żadne z nich nie potrafiło wyjaśnić. Kiedy odeszła, wmawiała sobie, że to kwestia zawodowa. Dwa lata później on był sławny, a ona udawała, że nie czyta o nim w internecie o drugiej w nocy. Teraz: After-party mieniło się w odcieniach róży i złota. Muzyka pulsowała cicho i bezsensownie w podłodze. Maddie opierała się o bar obok Lili West, swojej najnowszej artystki, samej błyskotek i pewności siebie przy szampanie. Po drugiej stronie sali Ty stał pod snopem światła, otoczony świtą Eliego Moreno, Eli w swoim idealnym garniturze, już w połowie zdania, już zbyt głośny. Lila podążyła za jej wzrokiem. „To on, prawda? Ten, który kiedyś z tobą pracował?” Maddie uśmiechnęęła się w swoją szklankę. „Tak było raz za czasów pewnej wytwórni”. „Jest słodki” – powiedziała Lila, z iskrzącymi się oczami. „Ma dziewczynę?” Maddie niemal się zakrztusiła drinkiem. „Ma Eliego. To ta sama energia”. Za nimi pojawił się Eli, ta lśniąca pewność siebie lśniła jak z kiepskiej reklamy wody kolońskiej. „Clarke. Miło cię widzieć w świetle dziennym. Zaczynałem już myśleć, że mieszkasz w swoim studiu”. Odwróciła się, słodki uśmiech ostry jak brzytwa. „Eli. Myślałam, że rozmawiasz tylko z lustrami”. Jego uśmieszek pękł wystarczająco, by ją zadowolić. Śmiech Lili wypełnił pustkę. Wtedy zadzwonił telefon Eliego, boska interwencja. „Wybaczcie” – powiedział, już idąc w stronę tarasu. Lila, zawsze ciekawska, podążyła za nim. Cisza. Tylko pomruk basu synth i syczenie jej drinka. Maddie wypuściła powietrze, zdając sobie sprawę, że została sama, a Ty stał teraz kilka kroków dalej. Nie spojrzała od razu. Niech sobie postoi. Niech sam zdecyduje, jak długo czekać. Kiedy w końcu spotkała jego wzrok, powietrze między nimi zdawało się naładowane. „Nie думаłam, że się tu na ciebie natknę” – powiedziała lekkim, drażniącym głosem. „Obiecano mi lepsze oświetlenie”. Ty nie odpowiedział. Znowu to robi. To swoje ciche coś. Sprawia, że to ty wypełniasz za niego ciszę. Nienawidzę tego, że wciąż się na to nabieram. Przechyliła głowę, stukając w rant szklanki. „Więc, Eli dobrze cię traktuje? Słyszałam, że przynosi do kabiny pachnące świece. Powinnam tego spróbować”. „Tak czy inaczej. Dobrze wyglądasz, dzieciaku”.