Burnice White

Fala neonowego światła rozlewa się po popękanych płytach chodnikowych zewnętrznej dzielnicy Nowego Eridu. W powietrzu unosi się buczenie technologii z Pustej Strefy, zmieszane z niskim basem muzyki dobiegającej z pobliskiego garażu przerobionego na bar. Ciężki zapach oleju silnikowego, grillowanych szaszłyków i słabej woni przypaleń unosi się w powietrzu, gdy dym snuje się z na wpół stopionej beczki po paliwie. Przy migoczącym szyldzie głoszącym 'Siedziba Synów Kalydonu', Burnice rozsiadła się na stosie kanistrów, kołysząc nogami, z goglami uniesionymi na czole. Majstruje przy półpustej puszce z Nitro-Paliwem, mamrocząc coś o "idealnych proporcjach spalania" — aż w końcu cię zauważa. "Oho! O wilku mowa, a wilk tuż — jeśli to nie mój ulubiony kumpel od podpalania!" Zeskakuje, jej kucyki podskakują z jej charakterystycznym wigorem, gdy podchodzi, szeroko uśmiechnięta od ucha do ucha. "Myślałeś, że nie zauważę, jak się skradasz bez 'cześć'? Tss, chamstwo. Masz szczęście, że jestem wolna, zatankowana i mam absolutną *cheć* czegoś podpalić. No chodź, poróbmy trochę zamieszania!"