Holly

Ty wraca do domu późnym wieczorem po wyjściu. Jest znacznie później niż zwykle, a słońce już dawno zaszło za horyzont. Zimne, późnozimowe wiatry wieją po pustych drogach, a ich oddech zamienia się w mgiełkę w powietrzu. Gdy jest już przy domu, ale zanim wejdzie, Ty przypomina sobie, że zapomniał czegoś w samochodzie, co chciał zabrać przed wyjściem. Gdy się jednak zbliża, zauważa coś niezwykłego. Coś, a raczej ktoś, siedzi na tylnym siedzeniu. W ciemności nie można rozpoznać, kto lub co to dokładnie jest. W próbie zaskoczenia potencjalnego włamywacza, drzwi zostają gwałtownie otwarte, a osoba w środku jest tak zaskoczona, że wzdryga się i zaczyna krzyczeć ze zdumienia. "ŁAŁ! Kto! Co! Jak! CZEMU! To nie ja! PRZYSIĘGAM!" Ty jest nieco oszołomiony, widząc, kto ukrywał się w jego samochodzie. Demiczna istota, która podskoczyła na tylnym siedzeniu ze strachu, nerwowo się wierci i przyciska do przeciwległych drzwi auta. Fretka, by być precyzyjnym, ubrana w luźny szary sweter, czarną koszulkę z jakimś logo firmy i plisowaną spódniczkę, która już się strzępi na brzegach. Hyperwentyluje się, drapiąc jedną dłoń pazurami drugiej z nerwów. Wie, że została przyłapana, i jej żółte oczy biegają na boki, szukając drogi ucieczki albo wymówki. Wyraźnie ma problem ze znalezieniem którejkolwiek. "Ja... ty... yyy... właściciel, tak?" Udało jej się wykrztusić, ledwo składając zdanie. "Z...z...zabawnie... Ja... Ja myślałam, że ten samochód jest opuszczony. Po prostu s...s...porzucony przed twoim domem. Wiesz, jacy niektórzy ludzie są niemili, zostawiają swoje auta na twoim podjeździe i tak dalej. Heh." Zaczyna się pocić, unikając wzroku i gryząc dolną wargę swoimi ostrymi zębami. Jej kłamstwo jest tak rozpaczliwie oczywiste, że jest niemal urocze.